Laatste nieuws 2004:

31-12-2004 Silvester-marathon te Meerssen. Ik kwam om 07.30 uur uit de nachtdienst en snel naar huis om me te verkleden voor de Silvestermarathon. De start was om 09.00 uur en we vertrokken in tegenovergestelde richting van de Mergelland marathon van 1998. Dit betekende dat we meteen een flinke helling voor de kiezen kregen. Het ging allemaal prima ondanks dat ik dus niet geslapen had. Er werd wel flink doorgelopen. Ik kon het temp bijbenen maar ik voelde toch dat ik geen rust had gehad  en dat ik dit tempo niet 42 km kon volhouden. Er liep iemand mee met een gps en die zei dat we rond de 5.45 min per km liepen. Volgens mij was het veel sneller en er vielen al enkele mensen af of stapten eerder uit. Niet iedereen liep namelijk de gehele afstand. Na het bereiken van Schimmert liet ik de groep gaan en bleef rustig achteraan hangen. Ik begon het zwaar te krijgen. Normaal loop ik dit tempo met 2 vingers in de neus maar nu, mijn knieën deden pijn en het ging niet. Ik kon blijven doorlopen en bergaf dezen de knieën nog meer pijn. Na het bereiken van  Meerssen ( hier moesten we nog 2 plaatselijke rondjes) moest ik 2 maal even een stukje wandelen. ik had steeds oogcontact gehad met de laatste loper uit de groep maar na de wandelpauzes was dit er niet meer. Ik wachtte nog op een andere loper, Karel Trags,  en met hem liep ik de laatste kilometers. De laatste kilometer werden we opgehaald door Jo Schoonbrood en nog een loper die het laatste stuk met ons meeliepen. ik was blij dat ik gefinished was, 3 uur 49 min 56 sec. Ik had gelijk met het feit dat we te hard liepen als je de tijd bekijkt, halfweg zaten we op 1 u 51 min. Ik ben benieuwd of ik hier zondag nog last van heb want dan is de 50 km van Schinnen die ik met rugzak loop. Vandaag had ik bewust niet met rugzak gelopen daar ik wel verwachtte dat het zwaar zou worden als je uit de nachtdienst komt en dus niet geslapen hebt maar het was meer dan tegengevallen.

Ik had veel bekijks met mijn rugzak. Er zijn toch nog veel mensen die dit soort van hardlopen niet kennen en soms niet begrijpen. Ultralopen bestaat in hun woordenlijst al niet dus dit helemaal niet!!!!!!!!!!

 19-12-2004 De Mescherbergloop over 15 km in Eijsden. Eigenlijk weer een vaste loop die ik elk jaar doe. Dit jaar voor de tweede keer met rugzak. Het parcour was iets veranderd en nu 15 km geworden. Het zou een stuk zwaarder zijn. Van te voren trof ik nog enkele mensen van de Coureurs Celestes die ook naar Mali gaan. Ze waren erg geïnteresseerd in mijn rugzak e.d. Bij de start was ik snel weg daar ik het parcour ken en weet dat de eerste km vlak is en de rest niet dus opschuiven. Het was modderig maar perfect weer. Bergop had ik het zwaar maar wist me goed te handhaven en bleef bij hetzelfde groepje hangen. Bergop liep ik achterstand op die ik bergaf weer goed maakte. Ik finishde moe maar tevreden in 1 uur en 20 min en enkele seconden. Ik was tevreden en had nog velen achter me gelaten. Mijn benen waren sterk en qua conditie zat het ook goed. Vlgs. mijn Suunto horloge zat ik met mijn hartslag tussen de 150 en 160 en waren op deze 15 km ongeveer 335 hoogtemeters overbrugd.

Effe tijd maken voor een fotootje van die geweldige trappen. Er hing ook een bordje met de tekst: Lift defect.

 

 

 

 

 

 
12-12-2004 Aegidenberg (D) Het is nog 2 1/2 maand voor ik vertrek naar Mali, West Afrika. Mijn trainingen lopen perfect. De rugzak is alweer een tweede ik geworden. Gisteren liep ik nog de loodzware 7-Gebirgsmarathon in Duitsland met zijn vele lange en soms steile beklimmingen. Op de steile klimmen lever ik veel in maar op de lange kan ik doorgaan. Ik hoef geen meter te wandelen ondanks de 8 kilo bagage. Het feit dat ik enkele seconden na de finish alweer fit ben en van te voren nog kan sprinten met de rugzak, dat stelt me gerust. Tijd 4 uur en 9 minuten.
Ik heb het idee dat ik beter ben dan vorige keer maar het is nog vroeg.
Deze maand nog een marathon op 31 december en dan heb ik dit jaar weer 25 marathons/ultra 's gelopen en enkele kortere wedstrijden.
Het sportjaar 2005 begint bij mij al op 2 januari met de zware 50 km van Schinnen, met rugzak uiteraard, gevolgd door nog 4 marathons, ook met rugzak en 8 kilo, in januari. Dan iets afbouwen, in februari nog 2 marathons of 50 km 's en dan weer afbouwen.
De vaccinaties heb ik vorige week gehad. Gele koorts, Diftery, Tetanus, Polio en Hepatitis A ( B had ik al van het AZM). Moet alleen nog de malariatabletten halen en een anti-muggengel met DEET om me te beschermen tegen de malariamug. Dat dit belangrijk is blijkt alweer uit het feit dat een vriend van me regelmatig naar Afrika gaat om narcose te geven bij plastische operaties als ontwikkelingshulp. Afgelopen maand was hij in Nigeria en werd enkele malen geconfronteerd met malaria-aanvallen terwijl hij alles vlgs. het boekje doet.
Mijn uitrusting is zo goed als compleet en het eten van Adventure Food ( inclusief deze keer een toetje voor elke dag) en drankpoeders zoals 3 Action, bouillon, koffie en melk is uitgebreider en moet het verblijf beter maken en de wedstrijd harder.
6 Maart loop ik eerst nog de 6-uur van Stein en laat ik me dan na afloop goed masseren en vertrek om 22.30 uur naar Parijs alwaar we 7 maart om 05.00 uur vertrekken naar Mali.

 
27-11-2004 Zuiderzeemarathon. De Luxemburgse trial was ons ( Han, Henry en ikzelf) niet in de koude kleren gaan zitten en had langere naweeën dan we gedacht hadden. Voor mij was het toen overleven en meer niet. Nu waren de omstandigheden goed en ik voelde me redelijk. Na de start ging ik al weer snel weg hetgeen naderhand bekeken weer fout was, maar ja. Het was een geheel vlak parcour over de bodem van de voormalige Zuiderzee en over het voormalige eiland Schokland. Een indrukwekkend idee als je hier loopt als je dan denkt wat het allemaal geweest is en nu is. Het lopen ging prima en ik was al weer aardig gewend aan het lopen met rugzak met 8 kilo. Na 25 km begon het echter al moelijk te worden en begon ik mijn oude kwaaltjes weer te voelen. Dan wordt het doorharken tot de finish. normaal is mijn streven op een redelijk normaal parcour, met rugzak, ongeveer tussen 3 u 45 min en de 4 uur. ik finishde in 4 u 1 min. Jammer, het ging niet lekker maar de rest was allemaal prima. Het weer, de wind, de organisatie, de verzorging etc. Dus het lag aan mezelf. Na de griep en het gebeuren van de 11-de van de 11-de misschien toch nog meer tijd nodig alhoewel ik me weer 100 % voel. Henry liep goed 3 u 21 en Han 3 u 31.

 

 

 

 

 

 

21-11-2004 Trial Uewersauer in Luxemburg. De voorbereidingen waren ronduit slecht. Ik was nog niet helemaal hersteld van de buikgriep, de benen voelden zwaar en geestelijk was ik ook niet in orde. De 11-de van de 11-de ( een hoge feestdag voor mij) had iemand een drug in mijn drinken gedaan waar ik helemaal van doorflipte en doodsangsten van heb moeten doorstaan. Het duurde 2 dagen voor ik van het idee af was dat men mij wilde vermoorden en mij achtervolgde. A very bad trip. Mensen die zoiets doen weten niet wat ze een ander aandoen.

Aangekomen in Luxemburg was het zeer koud, Willy Jonkers en Koos Rademakers waren er al en iedereen was aan het nadenken over de kleding. ik nam mijn Camelbag mee maar de rest ( Han Frenken, Jos Vrancken en Henry Okkersen) namen een bidonhouder of niets mee. Er zouden, bleek later, 5 verzorgingsposten zijn. Het ging na de start bergaf en dat gaat wel maar de eerste stijging voelde ik al meteen. ik nam gas terug en ik wist nu al dat het een hele zware zou worden. De verzorgingsposten waren heel goed met warme thee en bouillon, water, cola, energierepen en squeezie en fruit. De omgeving was geweldig maar je zag niet al te veel want het was zeer mistig en je moest ontzettend goed opletten dat je niet viel. Na 20 km kreeg ik het zeer moeilijk en dat duurde wel even. Na 35 km liep ik weer ontspannen maar mijn tempo lag zeer laag. De steile beklimmingen werden door de meesten gewandeld want het voordeel om het te hardlopen is zeer klein. Door het lage tempo kreeg ik het enkele malen erg koud want we waren allemaal nat gezweet en dan worden je spieren stijver en stijver. Na 40 km was de laatste verzorging maar kregen we nog 2 flinke beklimmingen. We liepen weer hoger en het was er weer een stuk kouder door de wind die nu weer vat op ons kreeg. ik finishde uiteindelijk in 5 u 22 min. Henry Okkersen 4 u 42 min. -  Koos Rademakers 4 u 51 min - Henry Thijskens 4 u 53 min - Han Frenken  5 u 45 min ( had de gehele nacht moeten werken en maar een uurtje "geslapen" - Willy Jonkers 5 u 42 min - Jos Vrancken  6 u 19 min                 http://www.trail-uewersauer.net   

Het was geen goedkope wedstrijd met voorinschrijving Euro 30.00 maar we kregen een rugzak( die had ik nog niet) en een perfecte verzorging.

Zaterdag de Zuiderzee-marathon.  Zondag zou ik Olne-Spa-Olne lopen maar dat lijkt me niet verstandig. Eerst geestelijk en lichamelijk herstellen ( voorla geestelijk) en langzaam weer verder.

 
07-11-2004 De Ruhrsee marathon (D). Ik had me er zo op verheugd maar de nacht voor de wedstrijd werd ik ziek. Diarree, misselijk, hoofdpijn, buikpijn en koorts. Onverantwoord om te gaan. Een van de mooiste marathons qua omgeving moest ik laten schieten en ik voelde me zo sterk.

Maar wat erger was afgelopen week:   de dood van Gerry Kneteman en de moord op Theo van Gogh.

 

 

 

 23-10-2004 Schaarbeek-Brussel. De Piste-marathon. 105,5 rondjes op een atletiekbaan van 400 meter. Voor mij de derde keer. Ondanks dat ik niet met rugzak wilde lopen heb ik het toch gedaan. Het ging allemaal perfect maar na ongeveer de helft moest ik een struikje opzoeken ( de toilettten waren gesloten!!) en daarna ging het een tijdlang moeilijk. Ik was niet de enige en je zag er velen sterven, behalve Marc, de latere winnaar. Ik finishde in 3 u 56 min maar liep nog een ronde door daar ik vlgs. mijn telling er een meer moest lopen , maar ik had me vergist. Na de sanitaire stop was ik vergeten mijn horloge in te drukken. De organisatie was weer perfect, alleen de telling met de champ-chip verliep moeizaam. Theo de Jong wilde stoppen maar liep hem toch uit. Ik vertelde hem dat hij daar ontzettend spijt van zou krijgen ( eigen ervaring). Na afloop was hij blij, net zoals iedereen. De meesten hadden het erg moeilijk gehad. Na afloop werd ik nog geïntervieuwd door TV-Brussel. Ze vonden het jammer dat ik niet van Brussel was daar zij mij anders gevolgd zouden hebben nar en in Mali!!!!!

 

 

 

 
17-10-2004 Amsterdam marathon. We ( Henry Okkersen en Christine en ikzelf) arriveerden tijdig in Amsterdam om de auto niet al te ver moeten parkeren en dan merk je het al : Amsterdam heeft het en zet alles in om dit te behouden. Ik was niet voor ingeschreven en we gin gen naar de sporthal, alles was zo geregeld. We deden onze hardloopkleding aan en ik maakte mijn rugzak weer klaar. Dit zou al weer de derde wedstrijd zijn met rugzak, als voorbereiding op de Trial du Pays Dogon ( www.zandmarathon-dogon.tk ). Eerst de halve van Maastricht, vorige week de marathon van Eindhoven ( 3 u 54 min) en nu hier. Toen we in het stadion arriveerden werd er muziek gedraaid van , ja logisch, Andre Hazes. Dit hoorde er echt bij. Henry en ik kletsten nog wat en toen was het tijd naar de startvakken te gaan. Het startschot hadden we niet gehoord en opeens was de massa in beweging. Na 1 min 15 sec ging ik over de startstreep. Het ging niet echt vlot er het was erg druk. Voor mij een geluk daar ik altijd te snel vertrek, zelfs als ik mijn tweede ik bij me heb, de rugzak. Om het verhaal niet te lang te maken, ik werd in het begin door velen ingehaald maar ik dacht laat maar gaan, na 30 km zien we elkaar wel weer. Na 22 km werd ik ingehaald door de 3.45 u pacers. Een goed teken, in Eindhoven haalden zij mij na 20 km in. Het ging lekker. De rugzak zit ideaal, maar in Mali komen er nog een paar kilo bij. Na 26 km ging het even iets moeilijker maar dat was weer snel voorbij. Ik dronk aan elke post en ik had nog 1 1/2 liter cola bij me in de bidons. Ik drink altijd veel en zodoende had ik ook al 3 maal een lantaarnpaal moeten opzoeken. Ik verlangde naar het centrum van Amsterdam en toen we daar arriveerden wist ik weer waarom Amsterdam het heeft. ik haalde steeds meer mensen in en bij 35 km waren ze met tientallen aan het wandelen. Bij 40 km zag je bijna geen lopers rennen. Dit geeft dan weer een extra stimulans om door te gaan. Dan een bocht naar rechts en daar licht het stadion. Dit jaar waren er nog meer toeschouwers als het vorig jaar. Wat een verbetering. In 1985 liep ik hier mijn eerste marathon en deze was echt vreselijk. Vorig jaar liep ik hem weer voor het eerst sinds 1985 en toen wist ik dat ik terug zou komen. In het stadion perste ik er nog een extra sprintje uit, hetgeen niet gemakkelijk is met rugzak. Ik kreeg tijdens en na de loop veel leuke opmerkingen vanwege het feit dat ik met rugzak liep. Tijd 3 u 52 min. en fit. Na afloop rende ik nog ongeveer 2 km terug naar de auto. Het feit dat ik nog fit was stemde mij goed. Volgende week de piste marathon in Schaerbeek, maar zonder rugzak daar 105,5 rondjes draaien al een opgave op zich is en beter te volbrengen is zonder rugzak.
 

 

 10-10-2004 De marathon van Eindhoven. Het was al een hele tijd geleden dat ik in eindhoven gelopen had maar nu wilde ik het nieuwe parcour ook een zien. Dit zou de tweede wedstrijd met rugzak worden. Het was fris, de zon scheen, maar het waaide ook redelijk. De start was massaal en je kwam niet goed weg. Ik was weer achteraan gestart daar ik langzamer loop dan normaal met de rugzak maar moest weer meteen in het begin velen inhalen. Het ging goed. De rugzak zat goed. De dag ervoor had ik nog kunstbont aan de schouderriemen genaaid en dat voldeed prima. Het parcour was inderdaad veel beter dan voorheen, alhoewel door open vlaktes lopen en zonder publiek dat heeft ook zijn charmes. 3 km voor halfweg ging je het centrum in en daar was het ontzettend druk. ik kreeg heel veel applaus en en opmerkingen daar ik met de rugzak liep. Ronde 2 ging ook perfect. Ik merkte wel dat ik enig verval had maar slecht ging het niet. Je loopt bij een hele andere categorie lopers dan dat ik gewend ben zonder rugzak, en daar zie je ze lijden met lange ei. 2 km voor de finish, in de kroegenbuurt, kreeg ik lichte kramp onderaan mijn linker kuit maar ik kon blijven door lopen. Ik finishde in 3 u 54 min en was eigenlijk meteen fit toen ik aan de finish kwam. ik had wel het gevoel dat ik niet harder kon, ook tijdens de marathon. Als je harder gaat lopen met een rugzak, dan gaat deze ook weer meer schudden. Tijd etc: 

571  

431

Henk Sipers

01:51:55

03:54:48  

03:55:24
26-09-2004 Maastricht, de halve marathon van Maastricht of ook wel Stadsloop genoemd. Het was al lang geleden dat ik een halve marathon had gelopen en daar ik deze maand alleen de 100 km van Winschoten had gelopen, besloot ik de halve marathon weer eens te lopen. Een week geleden was ik weer begonnen met trainingen met rugzak dus de halve ook met rugzak. Na de start was het erg druk want ik was achteraan gaan staan. Ik moest dus al weer veel inhalen want het ging me te langzaam. Ik liep goed en de 10 km ging in 49 min. Velen spraken me onderweg aan over mijn rugzak. Vertellen onder het lopen is met een rugzak dubbel zo zwaar maar ik praatte toch maar. Na de sluis in Borgharen kreeg ik bijna krampen. Ik liep harder dan dat ik normaal een marathon loop met rugzak en dit zal wel de oorzaak zijn geweest. Ik finishde in 1 uur 44 min en was meteen na de finish weer fit. Een prima test en het was gezellig. 

     De winnaar Mario Ardemagni.

 

 

 

 

 

 

 

 11-09-04 De 100 km van Winschoten. NK plus Wordlcup. Er waren vele landen, uit de meest vergelegen plekken van deze aarde, naar Winschoten gekomen. Vincent Schoenmakers, Han Frenken en ik gingen samen naar Winschoten. We vertrokken de dag er voor om uitgerust aan de start te verschijnen. Mijn voorbereidingen waren verre v an ideaal geweest door veel blessure leed. Het enig positieve was de zware marathon van Blankenese geweest ( tijd 3 u 21 min). Mijn omgeving zei dat ik teveel deed daar ik in augustus 2 marathons enj een 50 km gedaan had maar ik deed al minder door die blessures. Ik ging dan ook naar Winschoten met een slecht gevoel en dat ik rond de 50 km zou uitstappen. Ik had een week ervoor nog een zware 35 km training gedaan met de Bemelerberg, Keuteberg en Gulpenerberg erin en dat was ook al een desillusie geworden. Ik startte langzaam en na 10 km bleek dat het nog langzamer was dan ik had gepland, nml. 55 min. Ik maakte me er niet druk om. 's Morgens was het iets afgekoeld na een regenbui maar een half uurtje na de start kwam de zon door en het waaide harder dan normaal. Ik had voor de start een pijnstiller gepakt daar mijn knieband bij het opstaan alweer duidelijk aanwezig was. Ik maalde mijn rondjes van 10 km na elkaar af met langzaam oplopende tijden. Marc Papanikitas passeerde me en zag er goed uit. Na 50 km zag ik Han Frenken langs de kant staan, uitgevallen, de nachtmerrie van elke ultraloper. Hij motiveerde me om door te gaan. ik zag er vlgs. Han fris uit en ik voelde me nog goed maar ik verwachte de klap wel nog. Deze kwam na 70 km maar als je de 50 km gepasseerd bent en dan nog wel zonder pijn dan kun je doorgaan. Marc haalde me weer in maar hij zag er vreselijk uit en zijn tempo was"naar de vaantjes". Met veel pijn in zijn stem groette hij me. Wat zijn we toch een sociale "familie", die ultralopers. Er kwamen enkele wandelpauzes maar deze  maakten het steeds slechter en  langzamer. Toen ik de finish voor de zoveelste keer passeerde kwam Marc nog even aanrennen. Hij zag er veel beter uit nu hij klaar was ( 11-de plaats!!!!!) en moedigde me aan om door te gaan. Ik had hem ook verteld voor de start dat finishen er deze keer niet in zou zitten. Ik had niet de voorbereiding van na de Marathon des Sables  voor de 100 km van Torhout, waar ik 9 u 52 min liep. Het werd donker en koeler. De afkoeling begon ik te merken aan mijn knieën, deze waren zeer pijnlijk maar ik wilde absoluut geen pijnstiller meer nemen. Ik moest deze keer tevreden zijn met gewoon finishen. Ik had al de hele week pijnstillers ingenomen voor mijn knie, enkel en rug en de pijntjes van nou waren niet lekker maar dat hoort bij het ultralopen. Na 80 km kregen we nog een flinke regenbui over ons heen en dat was niet zo verfrissend zoals we gehoopt hadden. Na 90 km ongeveer nog een en toen was de pijp leeg. Ik kreeg mijn benen nog maar nauwelijks vooruit door de pijn in de knieën. Elke oneffenheid op de weg werd gevolgd door een pijnscheut in mijn knieën. Ik finishde in 10 u 55 min 45 sec. Han Frenken ving me op aan de finish en ik was zeer tevreden. Ik had nooit verwacht te finishen met mijn blessures. Vincent finishde in 11 u 17 min 48 sec.

Nu even een week niets doen en dan voorbereiden op de Marathon van Eindhoven, begin october ( en de rest)

Mijn rondetijden:

10km   20km   30km   40km    50km   60km   70km   80km    90km  100km

0.55     0.57     0.57     0.59     1.00     1.03     1.09     1.14     1.17     1.20

 
Brielle, 29-08-04. Rondje Voorne, 50 km. ik startte eigenlijk iets te snel maar het ging. Ik liep samen op met Han Frenken maar na 17 km ongeveer, ging het me toch iets te snel. We hadden in het begin veel tegenwind en ik ergerde me rot aan de fietsers op het parcour. Ze hielden met niemad rekening behalve met hun loper. Han Frenken zei al dat ik me niet moest ergeren want dat zou ten kostte gaan van de energie. Die was dan ook op een gegeven moment op en ik had veel last van mijn heup. Voor ik het strand oprende na 30 km moest ik een pijnstiller pakken maar veel resultaat had het niet. Het strand was weer zwaar maar wind mee. Hetgeen een veredelde training moest worden werd een zware tocht en ik finishde in 4 u 38 min. Naderhand had ik nog veel last van kramp in mijn heup maar vandaag, een dag na Voorne, gaat het weer goed. ik heb net iets meer dan een uur gelopen in het 100 km-tempo en ik ben tevreden. ik heb gelukkig geen blessure opgelopen en kan mijn voorbereidingen voortzetten.

Klik op krantenknipsel voor duidelijke vergroting.

 
 
 
22-08-04 Blankenese-Hamburg. Na met Jörg, mijn kameraad van de Marathon des Sables waar ik ook de Foulee Verte mee had gedaan, afgesproken te hebben dat we zouden deelnemen in Blankenese nu deze marathon dus. Ik voelde me van te voren zeer slecht en had overal pijn. Mijn rechter knie, na de val in de Monschau marathon nog steeds pijnlijk, mijn linker enkel, omgezwikt twee weken voor Monschau, en mijn heup, een overblijfsel van mijn hernia dat zich regelmatig presenteert. Ik wilde deze marathon als training lopen en vooral om de van Suunto gesponsorde hartslagmeter met interface, uit te proberen. De marathon kostte 49 euro en we moesten nog eens 3 Euro betalen voor de huur van een inmense chip. Deze had ik nog nooit gezien. Het was de eerste maal dat deze marathon werd gehouden en dat was ook te merken. De start was te laat en chaotisch. Ik moest na 2 km al een sanitaire stop maken maar het tempo was goed. Ik probeerde mijn hartslag rond de 150 te houden. We moesten veel bergop en bergaf. Door bossen, dan weer enkele tientalle trapjes op en weer na beneden. Na afloop bleek dat we in de eerste helft 280 hoogtemeters hadden gehad volgens mijn Suunto. De tweede helft was zo goed als vlak en maar goed ook want de eerste helft had veel moeite gekost. Ik passeerde toen in 1 uur 36 min. Er was de eerste helft redelijk veel publiek. Aan de marathon deden 120 mensen mee, de halve iets meer dan 2000 en de 11 km ongeveer 1000. Na 15 km werd ik pas ingehaald door de eerste 5 van de halve, die 10 minuten later waren gestart. Een ieder zal de zwaarte van de eerste helft onderschat hebben. Ik had ze eerder verwacht en de rest heb ik niet meer gezien daar wij afbogen bij km 18. Daarna liepen over veldwegen en rustige asfaltwegen. De man met de hamer kwam eigenlijk niet alleen het tempo zakte op een gegeven moment en als het bergaf ging na enkele stijgingen op het laatst, dan was dit zeer pijnlijk. Ik finishde als 14-de in een tijd van 3 u 21 min 5 sec en was tevens eerste in mijn categorie ( 45 +). Dit had ik van te voren echt niet verwacht maar het geeft de burger weer moed. Jörg liep 3 u 43 min. De enige bekende die ik trof was Horst Preisler, maar die tref ik eigenlijk overal. Sorry Horst dat je niet helemaal op de foto staat.                Volgende week rondje Voorne ( 50 km ) met hartslagmeter weer en me weer rustig houden. Als dit goed gaat nog enkele lange trainingen en dan Winschoten ( 100 km)

 
08-08-2004 Monschau (D). Afgelopen nacht was er een flink onweer geweest en het was benauwd. Toen we aan de start stonden was het ook al wat warmer. De start is altijd erg smal en je moet goed opletten. Na 2 km liepen we bergaf en gleed ik uit over nat natuursteen met mos. Ik had me geen pijn gedaan. en kon verder. Kees Punt viel ongeveer op dezelfde plek. Het liep echter nu al niet echt lekker. De eerste stijgingen gingen  maar moeizaam en na 17 km had ik het al echt zwaar. Mijn rechter knie begon pijn te doen en waarschijnlijk had een kruisband toch behoorlijk onder rek gestaan. Bij punt 26 begonnen de wandelpauzes al want mijn benen zaten helemaal vast. Het bovenlichaam wilde wel maar de benen absoluut niet. De knie speelde nog steeds op en mijn linker enkel die ik 2 weken geleden verzwikt had, begon ook weer pijnlijk  te worden. Ik had vorig weekend wel flink getraind maar dat doe ik wel vaker. Ik ging maar verder en zag dat er meer mensen, waar ik normaal mee samenloop, het moeilijk hadden. Om een lang verhaal ( of marathon) kort te maken, ik finishde uiteindelijk na 3 u 54 minuten en mijn benen waren vreselijk. Je bent uiteraard blij dat je gefinished ben maar ....... Verder wil ik dit snel vergeten en hoop ik dat de knie niet erger wordt.

 
25-7-2004 Het trainen gaat goed en de lange trainingen lopen zo perfect dat ik er echt naar uitkijk. Maar .... op een moment van onoplettendheid verstap ik me en val bijna op de grond. Ik verzwik mijn enkel en dat doet zeer. Eerst moet je zorgen dat je niet valt en dan stoppen en je pijn verbijten. Meteen zie ik de wedstrijden van komende weken voor me. Na een poosje probeer ik te wandelen. Het doet zeer maar de pijn wordt steeds minder. Verder wandelen en na een meter of 10 ben ik weer aan het rennen. Rustig. De pijn valt mee en ik moet verder want ik ben 12 km van huis en moet nog 12 km terug. Dit gaat goed. s 'Middags werken en het valt allemaal wel mee. De dag erna wordt ik wakker en de enkel is dik en verkleurd. Na een korte wandeling met mijn honden besluit ik vandaag niet te gaan hardlopen want ik voel de enkel toch. Ik doe er een zwachtel om en probeer me rustig te houden. 3 dagen rust moet verbetering brengen en dan zien we wel weer.
St. Georgmarienhutte, 18-07-2004. Mijn 6-de Null. een trialloop over 50 km door het Teutoburger Wald, samen met Jo Pfeifer en Willem Mutze. Ik werd om 02.00 uur opgepikt door Willem waarna we Jo ophaalden. Het is een rit van dik 3 uur rijden en de start volgt om 06.00 uur. Het weer was prima, geen zon maar nevel en modder door de regenbuien van afgelopen nacht. We liepen samen. Het tempo was niet al te hoog maar dat is in deze loop ook gevaarlijk daar de moeilijk stukken pas na 25 km beginnen. Willem had een vervelende blessure en na 24 km liepen Jo en ik verder zonder hem. Het kostte me op een kleine inzinking na ( 30 km) weinig moeite maar we hadden bewust een niet te hoog tempo. Het zou een veredelde training zijn en meer niet. In de bossen was het lekker koel en ons pad werd gekruist door een hert. Een geweldig zicht zo 'n dier te zien weg flitsen. De zwaarste stukken op het laatst werden nog moeilijker door de modder en waterpoelen waar je het best maar recht doorheen kon lopen. Jo liep er omheen met als gevolg een flinke uitglijder en hij kwam midden in de brandnetels terecht. Zijn aandacht voor de gevolgen hiervan werd afgeleid door het omhoog lopende parcour, nog steeds door de modder en waterpoelen. Ik had mijn New Balance trial-schoenen aan en dat scheelde een stuk, ik had toch nog grip op de ondergrond en mijn sokken bleven redelijk droog. Bij Jo was dit niet en dat besefte hij zich maar al te goed.  Ondanks de rustige start haalden we op het laatst nog vele deelnemers in die te hard gestart waren. Enkele kilometers voor de start had Jo het iets moeilijker en liep ik alleen tot aan de finish, tijd 5 u 20 min. Jo was toch maar 2 minuten achter mij.  
           
Foto tijdens intervieuw  in de Marathon des Sables  door Eurosport.

Meer info: www.zandmarathon.tk

 

 

 

Foto hier beneden: KRAMPPPPP

 
Pays de Herve, België, 25-26-27/06/04.Ondanks dat ik  de 100 km van Torhout pas een week geleden gelopen had, deed ik toch mee aan de Foulée Verte. Dit is een drie-daagse wedstrijd/trial die begint op vrijdagavond 19.30 uur met een 25 km race, zaterdag 50 km en zondag 25 km met iets meer dan 2000 hoogtemeters. Als "bijkomstigheid" moest je al je spullen en eten zelf dragen tijdens de wedstrijd net als in de Marathon des Sables. Dit was dan ook waarom ik mee deed en tevens om de organisatie te testen. Iron Organisation organiseert nml. ook de Trial du Pays Dogon in Mali, een 5-daagse door de Sahel-woestijn in Mali, West-Afrika, geheel selfsupporting net als de Marathon des Sables. http://www.ironorganisation.centerall.com/index.php
Alain, ook Iron genoemd, is een van de mensen van de Coureurs Celestes, die elk jaar de 100 km-trials door de Ardennen organiseren.
Vrijdagavond meldde ik me aan met Jos Vrancken en Jörg Haffner ( een Duitser die ik had leren kennen in Marokko tijdens de MdS). Het inschrijfgeld voor dit gehele gebeuren was Euro 15,00 !!!!!!!  Meteen na de start liep ik meteen bij de eerste 5 waaronder Edwin Lenaerts. Het feit dat ik bij Edwin liep had me eigenlijk al moeten waarschuwen maar de adrenaline was er, dus ...... Na enkele kilometers gingen we het bos in en een hert schrok toen we langs liepen. Bij de eerste stijging voelde ik meteen mijn heup en knieën en wist dat ik te hard was vertrokken. Ik schakelde iets terug en toen ging het. Het was niet koud maar het parcour was toch zwaar geworden door de regen van de afgelopen dagen. Zoals ik gewend was in de zware trials, ging het soms behoorlijk bergop en bergaf. Dit werd nog eens verzwaard door de rugzak. Ik had in totaal toch weer tegen de 9 kilo met meer kleding, daar het s 'nachts koud kan worden in de Ardennen en voldoende eten daar ik niet weer te weinig eten wou meenemen. We moesten door modder, over stenen en steeds weer bergop en bergaf. Er was één verzorgingspost. We liepen veel van de ene wei naar de andere wie. Hier staan dan vaak van die draaipoortjes maar als je een rugzak om hebt, gaat dat niet dus...  over de grond onder de prikkeldraad door met je rugzak. Eenmaal ging ik er over maar dat bezorgde me toch 2 flinke krassen op mijn benen. Na 2 u 55 minuten finishde ik samen met Jörg op plaats 9. Het laatste half uur hadden we met onze hoofdlamp op moeten lopen daar het donker was en zeker in het bos. Er waren 25 mensen vertrokken. In het kamp stonden de tenten al op en we moesten met 4 personen in zo 'n tent slapen. Het kampvuur brandde. Edwin was al binnen, hij liep 2 u 31 min op een gedeelde 2-de plaats. Ik probeerde mijn kleding droog te krijgen aan het kampvuur maar het was koud en laat, dus na een portie pudding van Adventure Food met veel kcaloriën, ging ik slapen. Nog niet iedereen was gefinished maar ik was moe. Het was toch zwaarder dan ik gedacht had. Jos Vrancken liep 4 u 26 min.
Ik sliep redelijk ondanks de koude en rond 07.00 uur stond ik op om te eten en koffie te maken. Ik was weer fit en om 09.00 u was de start. ik bleef bij Jörg en startte een stuk rustiger. In het begin moesten we weer door de modder en dan weer door een wei etc etc bergop, bergaf, steil omhoog, steil bergaf. Ik was kapot en mijn spieren begonnen zich te verzetten. Ik transpireerde ontzettend en probeerde steeds bergop te wandelen en boven aangekomen weer te rennen maar het werd steeds moeilijker. Er waren 2 waterposten, op 11 km en 34 km. Tevens had de organisatie nog op 2 plekken enkele jerrycans met water neergezet daar het toch warm was. Ik kreeg last van krampen en tijdens het drinken kreeg ik kramp in een van mijn halsspieren. Ik moest me voort slepen. Het was toch te veel wat ik deed, dacht ik maar ik kon toch niet voor zo iets naar Marokko gaan en dan hier kort bij huis niet mee doen!!!!!!
Bij km 34 kwam ik weer bij Jörg, hij had het ook zwaar. Ik nam even pauze en vertrok na 10 minuten. Opeens zag ik een loper rechts bergop lopen. Ik probeerde hem in te halen. Bleek toen dat het 2 wandelaars waren. Ik zag geen pijlen meer en moest terug bergaf en ik voelde me weer enigzins beter. Zo liep ik terug totdat ik weer pijlen zag. Ik had ze niet gezien daar ik de andere mensen was gevolgd. Godverd........ Mijn motivatie liep weer terug en ik kreeg last van duizelingen. Ik moest tot 2 maal toe op de grond gaan liggen. Ik moest door. Het lag niet aan het eten, misschien toch te veel zout verloren want mijn blauwe broek was weer helemaal witgekleurd. Vlak voor de finish liep ik nog eenmaal fout, maar ook weer zelfs schuld. Ik arriveerde in het bivak na 7 u 39 min en was 9-de. Edwin begroette mij en hij zag er al weer fris uit. Hij liep 5 u 39 min en was tweede. Hij zei ook dat deze wedstrijd eigenlijk te vroeg na de 100 van Torhout was, maar hij begreep waarom ik meedeed. Jörg liep 6 u 43 min en was ook moe. Ik kreeg aan de finish van de organisatie een pilsje aangeboden maar dit weigerde ik eerst en na een half uurtje dronk ik er toch maar een. Nu was het een kwestie van herstellen en goed eten, Nasi met Sateh van Adventure Food met weer veel kcaloriën en het smaakt alsof het rechtstreeks van de Chinees komt. Ik had mijn linker- en rechter flank helemaal open. Ik plakte er brede tape op want het brandde ontzettend. Dit was van de rugzak daar ik de zijtasjes nu gevuld had met spullen en geen buiktasje droeg. Jos finishde in 8 u 32 min en hij zag er redelijk fit uit. Later op de avond hoorden we dat er 8 uitvallers waren. Ik vond dit niet vreemd want het was loodzwaar. Nederland voetbalde tegen Zweden en ik had een radiootje bij me maar ik besloot toch maar om 21.00 uur te gaan slapen. Nou Nederland, doe het maar zelf, ik heb genoeg gedaan.
Zondagmorgen werden we gewekt door kerkklokken in de buurt en ik stond op voor mijn ontbijt. Vandaag de laatste etappe, een "korte". We vertrokken met de overgebleven lopers. Enkele lopers die gisteren gestopt waren liepen toch mee maar buiten competitie. Het ging weer veel bergop en -af.  Één verzorgingspost en iets meer over de asfalt. De krampen waren weg. Ik had gisteren flink wat bouillon gedronkenen en had meer bouillon bij me daar ik tijdens de marathon des sables daar zoveel zin in had en nu ook. Dit is ook een teken van zouttekort. Jörg had me van te voren nog gevraagd of we zouttabletten moesten meenemen, ik antwoordde dat we niet naar de woestijn gingen ......  Het is steeds een adembenemend uitzicht als je boven op een bergtop staat en over alles heen kijkt. Ik heb vele foto 's gemaakt. Ik finishde uiteindelijk in 3 u 12 min na veel gewandeld te hebben. Weer een 9-de plek, totaal ook 9-de in 13 u 46 min. Aan de finish kreeg ik een pilsje en een etensbon voor een gratis portie spaghetti. Jörg was vandaag 7-de in 2 u 55 min totaal 12 u 34 min ook een 7-de in het totaal klassement en Edwin 2 u 28 min, totaal 10 u 40 min en 2-de in het totaal klassement. Jos Vrancken finishde in 3 u 43 min en totaal 16 u 42 min, goed voor een 13-de plek. Tijdens de prijsuitreiking moest iedereen naar voren komen en kregen we nog een mooie grote foto van ieder apart, die tijdens de wedstrijd gemaakt was met een uitslagenlijst.
Na afloop werden er nog enkele pilsjes gedronken en vertelden we nog wat, Jörg, Jos Vrancken, Edwin Lennaets en ik.
Nu ga ik enkele dagen rust nemen en dan zien we wel weer. Het was een mooi maar heel zwaar weekend.
De organisatie was goed dus ik ga mee naar Mali voor de Trial du pays Dogon 160 km in 5 dagen, selfsupporting).

 

 
De Nacht van Torhout ( 100 km)
Ik was een beetje moe daar ik s 'morgens uit de nachtdienst was gekomen en maar 4 uurtjes had geslapen. Bewust had ik gekozen om voor de Nacht nachtdienst te draaien daar je dan in een ander ritme zit en je misschien beter tegen het lopen s 'nachts kunt. Het zou mijn negende deelname worden. De start van de nacht is altijd om 20.00 uur. Ik had gelezen dat drinken voor de wedstrijd net zo belangrijk is als tijdens en dat had ik dan ook gedaan. Voor de start moest ik al plassen en toen we op het startsein stonden te wachten moest ik weer. Na 1 km kon ik dan eindelijk een van de schaarse struikjes opzoeken. In het begin is het altijd ontzettend druk daar de start vrij smal is en de 10 km en de marathon ook tegelijktijd starten. 3 km verder moest ik weer. De 10 km passeerde ik in 53 min en had nu al 2 maal moeten stoppen om te plassen. Op een gegeven moment kwam Theo de jong naast me lopen, hij was er ook maar ik had hem nog niet gezien van te voren. Hij liep de marathon en ik adviseerde hem zijn eigen tempo te lopen daar ik dit ook deed. Dit deed hij ook na een kort gesprekje. Bij 35 km moest ik voor de 8-ste maal wateren en hierna was dat gelukkig voorbij. De route was dit jaar gewijzigd en we liepen met de marathonlopers weer Torhout in, waar op dat moment altijd kermis is en muziek op het plein. Het geeft je een enorme kick om hier doorheen te lopen. Ik passeerde het marathonpunt in 3 u 55 min en was nog steeds fit. Hierna moesten we nog 6 rondjes van 9,6 km. Na een kilometer passeerde de koploper en even later ook Marc Papanikitas met nog iemand. Ik wenste hem succes en hij had ondanks hun hoge tempo nog lucht om me ook succes te wensen. Halverwege iedere ronde moesten we een stukje door het bos en daar was het harstikke donker. Ik had moeite om op de weg te blijven daar je helemaal niets zag. Ik meldde dit aan de organisatie maar er werd niets mee gedaan!! Het is een prachtig parcour en de rondjes vielen erg mee. Het is altijd leuk als het laat wordt daar je dan echt in de stilte loopt. 50 km 4 u 43 min. 60 km 5 u 43 min. Het bleef goed gaan. ik had flesjes met drinken staan, elke 5 km vanaf het 15 km-punt. Vanaf 60 km moest ik ook drinken van de organisatie pakken daar ik dorst kreeg. Ieder flesje was 250 cc. Rond de 70 km kreeg ik buikkrampen en moest weer even langs de kant, tijd 6 u 44 min. Even later kregen we een ontzettende regenbui over ons heen. Dat is even lekker fris maar daarna wordt het koud.  Een echte inzinking had ik nog steeds niet gekregen maar ik had van te voren ook meer kilometers gemaakt voor de Nacht. 80 km in 7 u 47 min. Mijn plan was om weer eens te proberen onder de 10 uur te lopen, het was me trouwens pas één keer gelukt hetgeen ik zelf niet begrijp. ik heb in Torhout altijd problemen, normaal nooit met plassen maar wel altijd buikkrampen en tevens heb ik de laatste 3 jaar last van de koude hetgeen zich dan uit in pijn in beide kniëen. Ik had nu ook weer een pijnstiller moeten pakken hiervoor rond de 35 km. Het begon licht te worden en ik was nog steeds niet moe, ik denk dat ik deze keer de wedstrijd beter heb ingedeeld. Elk jaar weer verheug ik me op het moment dat het licht wordt. De dauw hangt dan boven de velden en dat is een prachtig gezicht. Ik was me nu bewust van het feit dat ik onder de 10 uur kon lopen. In de voorlaatste ronde werd ik gepasseert door Patrick Kloek. Hij zei dat het slecht ging en de rest verstond ik niet. Vroeger ging het hem veel slechter af dan tegenwoordig want ik ken hem van zo 'n 7-8 jaar geleden toen hij ook al de Nacht liep. De laatste ronde besloot ik "te versnellen" om onder mijn beste tijd te komen. Deze was 9 u 56 min. 90 km 8 u 51 min. Een inzinking kon nog steeds komen maar ik had er vertrouwen in. Ook de  laatste ronde ging prima, dankzij het intreden van de morgen kon ik in het bos weer de weg zien en ik finishde in 9 u 50 min 16 sec. Ik was heel blij, maar je realiseert je dat de topmannen in zo 'n wedstrijd toch een ontzettende prestatie leveren. Ik weet nog steeds niet wie gewonnen heeft, vlgs. mij een Rus en ik weet ook niet wat Marc gedaan heeft.
Normaal wordt je van de finish terug gebracht met een auto naar de sporthal, maar ik besloot te lopen daar mijn vrienden me zouden komen afhalen aan de finish. Ik kon zelfs nog een stukje hardlopen. Ik had hun wel verteld dat ik onder de 10 uur zou proberen te lopen maar zij zeiden dat ze om 06.30 uur zouden komen. Bij de auto aangekomen waren ze er niet. Ik moest weer te voet terug naar de finish en daar waren ze nu ook niet. Ik heb me toen terug laten brengen naar de sporthal en jawel, daar zaten ze. Ze feliciteerden me en het was voor ons allen weer een mooie Nacht geweest, zij met hun marathon en ik met de 100 km. Volgend jaar mijn 10-de deelname aan de Nacht. Ik begrijp nog steeds niet waarom er zo weinig Nederlanders aan de Nacht meedoen. Tegenwoordig is het zeer goed georganiseerd en een van de voordelen is,  als het warm weer is heb je er geen last van tijdens de nacht. Meer info http://www.nvv.be
 
Volgend jaar doe ik de wedstrijd weer hetzelfde indelen, alleen het drinken van te voren, dat doe ik dan een stuk minder.

 

  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
Overpelt (B). 23-05-2004. De MS-Beddenmarathon. Het was al een tijdje geleden dat ik een marathon onder de 3.30 uur had gelopen. Voor de start ontmoette ik Mark Papatinikas. Hij zei deze wedstrijd te lopen als training maar wat heeft hij een mooie en snelle loop. Ik startte sneller dan normaal en ik kon redelijk blijven doorlopen. We liepen rondjes van 4,2195 km en dat dus 10 maal. Het leek of het sneller ging dan op een parcour van een grote ronde. Halfweg 1 u 37 min. Er waren enkele hele scherpe en smalle bochten en deze braken me op na 30 km. Mijn finishtijd 3 u 19 min 32 sec. Een goed begin na de MdS.
Visé ( België) 02-05-2004 . De Marathon des Sables is nou 2 weken geleden en ik heb daarna ook geleden. Het trainen ging niet van harte en kostte erg veel moeite. Ik had wel zin om te lopen maar het ging gewoon niet. Ik laste enkele rustdagen in want afgelopen week liep ik 18 km en had daar de gehele dag last van. Ik ging met de fiets naar Visé, een goede opwarming. In Visé moest ik vele keren het verhaal van de MdS vertellen. Ik startte rustig maar toch weer sneller dan gepland. De eerste 5km in 23 min. 10 km in 46 min. 15 km in 1u 10 min. ik bleef me goed voelen maar wist dat er een dip zou komen en dat was toen we Lixhe uitliepen en een klein stukje bergop moesten, vlak voor de sluis. Hier merkte ik dat de stijging mijn tempo remde. Ik kon nog herstellen en blijven doorlopen. Toen de stijging bij de Enci, de dijk op en de tijd hier     20 km in 1 u 34 min. In Maastricht kreeg ik de echte klap na 24 km bij de St. Servaasbrug. Ik merkte het ook daar ik nu regelmatig werd ingehaald. Ik vond dit niet erg want mijn streven was onder de 4 uur te lopen. De rest was eigenlijk continue afzien. Kilometertijden heb ik niet meer kunnen onthouden daar ik het zo druk met mezelf had en niet met tijden.  Ik kreeg onderweg vele leuke reacties van de mensen vanwege mijn deelname aan de Marathon des Sables. Ze waren verbaasd me nu alweer in een marathon te zien. Ik was blij toen ik Visé inliep want ik heb echt veel moeten geven. Ik finshde in 3 u 32 min 12 sec. Een tijd die ik nooit verwacht had. Na afloop dronk ik snel een pilsje, i.v.m. gratis consumptiebon, en fietste snel naar huis. Onderweg drie maal moeten stoppen daar ik kramp kreeg in mijn linker kuit. Zo zie je dat je weer snel je kilometers kwijt bent, maar het gewone leven en sporten is weer begonnen.
09 t/m 19 april 2004 De Marathon des Sables zit er op  en nu ben ik er eindelijk aan toe om mijn verhaal te vertellen. Mijn thuiskomst was geweldig en de telefoon heeft hier 2 dagen continue gerinkeld. De reis verliep al niet te voorspoedig. Ik kwam op weg naar Frankfurt in de file terecht en toen ik op het vliegveld aankwam was de groep MdS-lopers al bijna ingecheckt. Tijdens de vliegreis had ik de pech naast iemand te zitten die niets met de MdS te maken had. Aangkomen inn Casablanca moesten we 5 1/2 uur wachten op de binnelandse vlucht. Daar kwam ik in gesprek met een Luxemburger die ook met de MdS groep meereisde en toen ging de tijd iets sneller voorbij. Aangekomen, na de binnenlandse vlucht, in Ouazazate om 00.30 uur, werden we naar het hotel gebracht en sliep ik met Manuel op dezelfde kamer. Om 8 uur was ontbijt met de groep en later op de ochtend werden we met bussen naar de woestijn gebracht. Het was een rit van enkele uren. Het roadbook werd uitgedeeld en we konden zien wat we voor onze kiezen kregen. De duinenetappe was 37 km en  de langste etappe was 76 km met ook veel duinen. We kregen een luchpakket en er werd gestopt en we konden gaan zitten op de grond en buiten eten. De temperatuur was ondertussen langzaam opgelopen van 14 naar 31 graden. Op een gegeven moment gingen de bussen van de weg af en stopten na een tijdje. Hier moesten we overstappen in legervoertuigen die ons over de stenen vervoerden naar het kamp. Het bivak zag er uit net zo uit als op de foto 's die ik kende van de MdS. We kregen een formulier waar op stond waar de deelnemers van elk land moesten slapen. Er waren maar 2 Nederlanders dus ging ik richting het Duitse kamp daar ik tenslotte ook met hen was meegereist. Er werd op me geroepen of ik bij iemand in de tent wou komen. Ik besloot dit te doen daar het allemaal vreemden voor mij waren. Daar legde ik contact met mijn andere tentgenoten. Werner, Ulli, Frank, Jörg en Ewalt. 's Avonds kregen we eten in buffetvorm met wijn. Niet slecht. We mochten onze spullen nog behouden en sliepen wel al in onze slaapzak de eerste nacht. Op zaterdag weer eten van de organisatie. s'Middags spullen inleveren en alles laten controleren inclusief medisch certificaat, ECG etc. Je kreeg hier ook je vuurpijl en zouttabletten. Dan de tweede nacht. s 'Nachts werd het rond 04.00 uur koud en moest je echt diep in je slaapzak duiken. Zondagmorgen je eerste eigen ontbijt. Voor mij koffie met 2 Powerbar Harvest. Heerlijk en dan de spullen in je rugzak, zonnecreme faktor 60 smeren en je verder voorbereiden. De temperatuur was erg hoog, 40 graden maar als je je rustig hield ging het wel. En dan om 8 u 45 verzamelen bij de start, briefing en de start. Een emotioneel moment voor mij daar ik hier bijna 2 jaar op had gewacht en nu was het er. De helikopter vloog over ons heen en filmde, het was geweldig. Ik  begon meteen te zweten. De ondergrond was stenen en nog eens stenen. We moesten 28 km lopen en dat ging wel. Je moest het zien als een soort akklimatiseren zei Patrick Bauer. Ik werd regelmatig gefotografeerd daar ik een stok met 2 tulpen en de Nederlandse vlag aan mijn rugzak had bevestigd. De andere Nederlandse deelnemer was Hanneke en ik had haar  zaterdag ontmoet. Ze vond de warmte hier niet erg. Ze woont in Sierre Leone in Afrika en daar was het veel warmer zei ze. Op het einde van de eerste etappe kregen we een stuk zandduinen en dit was loodzwaar. Ik had in het mulle zand getraind maar dit was niet te beschrijven. Ik finishde uiteindelijk in 3 u 17 min en was 163-ste. We praten nog wat na en ik maak mijn eten en als het donker rond 19.00 uur dan gaan we ook maar slapen. Ik denk aan de duinenetappe en val in slaap. s'Ochtends werd ik gewekt door de Italianen naast ons, om 05.15 u. Dit gebeurd elke ochtend. Ik vind dit niet sympathiek en iedereen zegt dit ook maar ze trekken er zich niets van aan. Om 6 uur moet je uit je tent zijn en wordt het bivak afgebroken in enkele minuten. Je maakt je ontbijt en de volgende start is er al weer. 34 km. Ik moet een pijnstiller nemen daar mijn enkels en knieen ontzettend pijn doen van de ongelijke ondergrond . Het meest loop je over stenen. Je moet ontzettend goed opletten anders verstuik je je enkels. De mensen denken dat de Sahara alleen maar uit zand bestaat maar dit is niet waar. De Sahara bestaat voor 20 % uit zand en de rest zijn stenen en rotsen. Tijdens deze etappe heb ik het gevoel dat we steeds op vals plat lopen. Ik neem op elke checkpoint mijn fles water van 1 1/2 liter en een zouttablet. Onderweg gebruik ik Powerbar Gel en Performance. Finish 4 u 19 min plaats 154. Ik eet na de wedstrijd zoals elke dag mijn Powerbar Proteïne reep en daarna een Opkikkertje en de warme maaltijd. Ik heb eigenlijk de hele dag honger en ik voel mijn krachten wegvloeien. Er zijn meerdere mensen met problemen. Blaren, braken diarree etc. De derde dag de duinenetappe over 37 km waarvan 24 km door de duinen op en af. Ik voel me niet fit. We starten en na 15 km gaan we de duinen in en ik voel dat het niet gaat. Iedereen wandelt en ik ook maar zelfs dat gaat niet van harte. Ik ga maar door en het wordt steeds warmer. Via via hoor dat de temperaturen opliepen tot 48 graden. Ik word zelfs tijdens het wandelen ingehaald door velen. Rennen gaat niet meer. Ik maak toch nog regelmatig foto 's. Opeens begint het te waaien. Het zicht wordt minder en minder. Je ademt zand in dus gauw mijn Buff voor het gezicht en de stofbril op. Na 20 minuten is het gelukkig weer voorbij. Dit was maar een kleintje.  Na 5 uur wedstrijd zie ik het niet meer zitten. Ik heb honger, ben doodmoe en wil stoppen. De rugzak begint in mijn schouders te snijden en ik het zout in de wonden dringen. Mijn buiktasje begint ook te schuren van het zand en zout, tot bloedens toe. Toch vind ik de kracht om door te gaan. Ik finish uiteindelijk in 6 u 52 min als 238-ste. Ik ben doodop en helemaal leeg. Ik laat mijn rug, schouders en buik tapen. Als iedereen binnen is praten we wat en mijn tentgenoten zeggen dat het door het eten komt. Zij zijn inderdaad altijd aan het eten en ik niet. Ik heb bijna niets. Mijn gewicht van de rugzak was voor vertrek 11 kilo en ik had besloten niet meer dan 10 kilo mee te nemen. Ik heb toen gekeken waar ik gewicht kon weghalen en dat was alleen bij het eten. Dat heb ik, stommerik, toen gedaan. Dus een kilo kan je echt breken. Ik sliep als een roosje en de dag erna was de lange etappe. Mijn gaiters tegen het zand zijn trouwens geweldig maar wel warm. De lange etappe met meer dan 10 km duinen. Ik moet er niet aan denken. We starten en het gaat weer niet. Ik sleep me van checkpoint naar checkpoint. Ik denk weer de hele tijd aan opgeven maar dat kan ik eigenlijk niet maken. Niet voor de mensen die achter me staan, maar ook niet voor Artsen zonder Grenzen waar ik geld voor verzameld heb en nog verzamel en mijn sponsoren. Niet te vergeten natuurlijk mijn grootste mentale sponsor, Luciënne. Dan km 48. Nu weet ik dat ik het haal maar na 58 km ben ik dood vermoeid. Ik ga even slapen. Ik kan niet meer. Nadat ik iets te eten van iemand heb gekregen val ik in slaap en na ongeveer 3 uur word ik wakker. Ik schrik als ik op mijn horloge kijk en probeer meteen te vertrekken. Ik sta slaapdronken op en wankel verder. Na een 10-tal minuten gaat het wel weer een beetje. De rust en het eten hebben me goed gedaan. Het is al uren donker en ik loop dus steeds met mijn hoofdlamp op. Ik kijk op mijn horloge, het is 22.00 uur Marokaanse tijd, mijn vrouw Luciënne is jarig. Ik zing uit volle borst "happy birthday"voor haar, niemand die het hoort maar het doet goed, ik voel met haar mee.  De finish en de checkpoints zijn altijd al van enkele km afstand te zien. Het duurt dan vaak nog meer dan een half uur voordat je er bent en ook nu is dat het geval. Dan de finish na, schrik niet, 17 u 47 min als 382-ste. Ik kom in het kamp en iedereen is er al behalve Werner. Ik pak mijn slaapmat en slaapzak uit en ga onder de "wol". Dit duurt niet lang want ik ben nat van het zweet en stink als een otter en heb me al dagen niet gewassen. Dan maar mijn neus boven de slaapzak uit laten steken. Na enkele uren slaap wordt het licht en het kamp komt weer tot leven. Er komen nog steeds mensen binnen. De verhalen gaan de ronde dat een loper die op de 20-ste plek stond, nog steeds niet binnen is. Iedereen heeft problemen. Ik heb nu ook blaren en overal schuurplekken, dat is pijnlijk maar niet het ergste. Voor sommigen wel want die hebben blaren die ontstoken zijn en krijgen meteen antibiotica. Er zijn mensen met uitdroging, huidaandoeningen door de combinatie zon, zand, zout etc etc. Ik heb nu weer een bloedblaar en laat deze behandelen door de Doc Trotters. Ze snijden de blaar helemaal open. Halen alle losse vellen weg en ontsmetten en pakken de voet in met tape. Ik ben benieuwd voor morgen. Verder rusten we de hele dag en praten. De hele dag waait het hard en is een kleine zandstorm. Alles zit vol met zand. Mijn slaapzak, mijn rugzak, mijn eten, mijn mond, oren neus etc etc. Als we liggen trekken we de Buff over ons hele gezicht om zo weinig mogelijk last hiervan te hebben. Ik ben weer beperkt in mijn eten maar ben er nu van overtuigd te kunnen finishen. Ik ga vroeg slapen. De volgende morgen voel ik me beter. Ik moet alles wat ik bij me heb leegmaken daar er door de zandstorm van gisteren overal zand in is gekomen. Weer hetzelfde ritueel en bij de start de helikopter met zijn geweldige geluid. Het maakt een ontzettende indruk. Ik denk vaak aan huis waar mijn vrouw ongerust zit te wachten. Ik bel elke dag via de sateliettelefoon van de organisatie naar huis. Kosten 1 minuut voor 5 Euro. Ik krijg ook veel emails. Deze worden elke dag rond gebracht door de organisatie. Het is hartverwarmend. Dan etappe 5, de marathon. Vanaf het begin gaat het goed. Ik kan blijven rennen en ik voel me zoals ik me nog nooit gevoeld heb hier in de woestijn. Bij de checkpoints vul ik rustig mijn bidons, neem mijn zouttablet, neem een Gel en ga door. Ik finish uiteindelijk in 5 u 13 min als 181-ste. Ik ben helemaal fit. We liepen vandaag al door verschillende kleine dorpjes, maar wat een armoede. Ik ben nu ontzettend optimistisch vandaag en bel snel mijn vrouw. Weer maar een minuut maar nu is zij ook vrolijk. Tijdens de MdS was ze ook jarig, zoals eerder beschreven. Er was familie gekomen om haar te feliciteren en ze had vanalles in huis gehaald maar kreeg zelfs niets door haar keel daar ze aan mij dacht dat ik daar zoveel honger aan het lijden was. Ik zeg maar zo, eigen schuld, dikke bult.
De laatste dag. Het hele kamp is vrolijk en er wordt overal gelachen en geschaterd. Iedereen is er van overtuigd te finishen. We lopen 20 km en ik loop vandaag ook weer geweldig. 20 km in 2 u 1 min als 280-ste. Patrick Bauer feliciteert iedereen en hangt je een medaille om. De klus is geklaard en ik ben blij. Maar een ding weet ik zeker. Nu weet ik wat de MdS is en ik weet wat ik fout gedaan heb. Ik kom terug in 2006 of ik loop de Gobi-march in China. Dit is eenzelfde wedstrijd als de MdS met de zelfde afstanden en alles.
Aan mijn trainingen heeft het niet gelegen. Het enige probleem was het eten en dat is net zo belangrijk.
Ik heb zeer uitgebreid een dagboek bijgehouden,  en tevens al maanden mijn trainingen, contacten met oud-deelnemers, hun ervaringen en voorbereidingen genoteerd. Dit alles ga ik ordenen en breng ik uit op cd. Hierover later meer. Op mijn internetsite over de Marathon de Sables ( www.zandmarathon.tk) staan ook mijn voorbereidingen, maar niet uitgebreid. Op de site komen ook foto 's en info over de aparte etappes maar ook dit is slechts een greep uit het dagboek geïllustreerd met enkele foto 's. Dit nogmaals dus later allemaal op cd. Wil je meer info hierover dan even mailen.
 
        Nu even afkicken zonder rugzak en dan maar weer verder
 
                        groetjes en tot ziens  Henk Sipers sifra@home.nl
 
p.s. Mijn dank aan de mensen die gereageerd hebben via email. Dankzij hun steun heb ik tijdens de vele moeilijke momenten toch de kracht kunnen vinden om door te gaan.

 

                                                             

 

 

 

 

 Maastricht, 28-03-2004. De Treechloop, een wedstrijd over 11,5 km en tevens mijn laatste wedstrijd voor de marathon des sables. Het was zeer zwaar met mijn rugzak van 10 kilo en misschien nog iets meer door mijn buiktasje. Ik finfishde in 55 min en 37 sec. Ik was hier zeer tevreden over, alweer, zeker na mijn laatste zware trainingsweek. Na afloop was radio Maastricht aanwezig om mij te intervieuwen. Zij hadden mij s 'morgens gebeld via de organisatie daar zij van mijn plannen gehoord hadden. Na afloop werd mijn streven om geld op te halen voor Artsen zonder Grenzen nog eens gepromoot en ik kon tevreden terug kijken in de collectebus voor Artsen zonder Grenzen. Nu is het een kwestie van heel blijven en herstellen. Een moeilijke periode voor mij daar ik steeds maar wil gaan maar ik weet ook dat ik moet herstellen en sterk moet worden, deze keer door rust en niet door blijven doorgaan.

Enkele mensen zeiden nog dat ze een bedrag hadden overgemaakt op de speciale giro 388.029 o.v.v. Henk Sipers en de MdS, van Artsen zonder Grenzen. Ik ben benieuwd wat het resultaat wordt in totaal.

 

 

 

 

 
Binnen 20 jaar spreken we nog over de Binnenmaas 2004            www.ultraned.org Monday 22 March 2004
Maandag, 2de paasdag 2025.

In het restaurant op de atletiekbaan op Texel zitten een aantal oude mensen te kijken naar de binnenkomende lopers van het rondje Texel. Het is het groepje oude ultralopers dat zo'n 20 jaar geleden de marathons en ultrawedstrijden in binnen en buitenland afstruinde en vrijwel elk weekend aan de start stond. Ze zijn er bijna allemaal: Vincent Schoenmakers, de nestor, 86 alweer. Zijn stekelige grijze haar is nu toch wel wat dunner geworden. Henry Okkersen, 78 jaar, verbeterde op 57 jarige leeftijd zijn PR op de marathon tot 2:57! Dan Henk Sipers, met een dun grijs baardje, de held van de Marathon des Sables. Eindigde in 2004 in het hete zand als 28ste! Theo Cloosterman, de langzame diesel. Is toch weer een paar pondjes zwaarder geworden, maar nog altijd goedlachs. Evenals Ben Mol, die het uiteindelijk tot 750 marathons heeft gebracht. En dat kleine verschrompelde vrouwtje, dat kan niet anders dan Regina van Geene zijn. In de hoek zit Gijs Honing gespannen naar buiten te kijken, met naast hem natuurlijk Bert de Jong (is vast met hem meegereden). Daarnaast Willem Mutze, nog altijd een beer van een kerel, maar wel een beer met veel rimpels. Ik zit ze zo eens op te nemen, blij dat ze er allemaal nog zijn. Met zijn allen wachten we op Jan van de Erve, de laatste actieve loper van ons koppel.

Het weer is slecht, het waait hard. Af en toe klettert de regen tegen het raam. Maar binnen is het warm en gezellig. We kletsen over vroeger en over het weer, en over de harde wind. Dan zegt ik: 'het waait hier dan wel hard, maar weten jullie nog van de Binnenmaas in 2004?'. Opeens is het doodstil. Binnenmaas 2004. Iedereen weet het nog. Zo zwaar was het zelden in Nederland. Daar wordt nu nog over gepraat. Dat is een gevleugelde uitdrukking geworden voor zware weersomstandigheden: 'het lijkt de Binnenmaas wel'. 'God nog aan toe, wat was dat zwaar', ga ik verder. 'Ik kon bijna niet meer, ik was doorweekt. Twee stappen vooruit, en door de storm één achteruit'. 'Ik wilde finishen' zei Vincent, 'maar hoe ik er gekomen ben weet ik niet meer, oh, wat was het zwaar. 'Toen jij binnenkwam Theo, zag je helemaal wit' deed Regina een duit in het zakje. 'Edwin van der Loop heeft toen gewonnen, dat weet ik nog wel' zei Henry, 'maar voor de rest heb ik die wedstrijd verdrongen'. 'Ja, en Wim Epskamp werd knap tweede, voor Jan die derde werd. Ik wou dat hij eens binnenkwam, het wordt tijd', is de reactie van Henk, doelend op de Jan van de Erve. Wie wil er nog een pilsje?

Ja, ja, de Binnenmaas van 2004. Dat is me wat. Keiharde wind, windkracht 9. Windvlagen tot 120 km per uur. Open vlakke velden met binnendijken. Op die dijken een aantal doorbijters, weer en wind trotserend. De wind is zo hard dat mijn voet regelmatig tegen m'n enkel wordt geblazen; dat ik een andere loper omver geblazen zag worden en een meisje op de fiets bijna de sloot in waaide. En gedurende de wedstrijd ging het steeds harder waaien. Tegen de wind in was het, zeker in de derde ronde, één groot gevecht, stoempen, bijten en beulen, soms letterlijk teruggeworden worden, maar steeds gebogen er tegen in. Kwam de wind van links of rechts, dan zag je de lopers er schuin tegen in hangen. Bij boerderijen, waar de wind opeens wegviel, vielen de doorzetters soms bijna om. Na een kilometer of tien scherp rechtsaf en ging het van de wind af. Het waait zo hard dat ik moet ik afremmen, met die storm in de rug ging het veel te hard. Daarna de wind schuin achter en even later pal van opzij. De regen kletterde zo mijn oor binnen.

De eerste ronde ging in 28 per vijf. Dat liep in de derde ronde op tot ruim 32 minuten. Echt langzaam, maar het ging niet sneller. De derde ronde liep ik geheel alleen. En in dat weer ben je dan ook echt helemaal alleen, in gevecht met regen en storm en met je zelf. Doorzetten, doorzetten, wat een ellende. Bordje 55 km. Nog maar 8,5 km, waarvan vijf met de wind schuin achter. En dan, een bocht naar links, de laatste bocht. Bij de finish meld ik me af: 'nummer 8 is binnen'. Okee jongen, mooi gedaan is het antwoord vanuit de jurywagen.
Dan gauw de showroom in, de warmte in. Bij de deur komt Regina me tegemoet. Ze vraagt bezorgd of het wel goed met me gaat. Ik ben koud en nat, maar blij dat ik er ben. Zo meteen gaat het weer prima. Ik loop verder en zie aan een tafeltje die andere doorzetters zitten. Ik feliciteer ze en wordt zelf gefeliciteerd en plof moe in een stoel. 'Deze Binnenmaas zullen we ons nog lang herinneren' zeg ik, 'daar hebben we het over 20 jaar nog over'. De anderen knikken instemmend.

'Ik wou dat Jan eens binnen kwam' zegt Henk 20 jaar later bezorgd, terwijl hij het blad met bier op tafel zet. 'Het waait wel hard, maar het is potverdorie de Binnenmaas niet'.

THEO DE JONG

 

 Maasdam, 20-03-2004 Twee weken geleden had ik besloten niet de 66 km te lopen maar de 44 km ( bleek later 42,380 km te zijn). Vorig jaar was er veel ophef geweest over de slechte verzorging onderweg maar dit jaar werd dit ruimschoots goed gemaakt. Het weer was zeer slecht. Het stormde en vlak na de start begon het te regenen. Het waaide zo hard dat je soms niet vooruit kwam en als de wind b.v. van links kwam dan waaide je linker been tijdens het lopen regelmatig tegen je rechterbeen. Het was Zuid-Wester storm. Ik liep uiteraard weer met rugzak met 9 kilo en dit hield me toch op de weg. De riempjes van de schouderbanden had ik nog eens aangetrokken en na afloop bleek dit zeer goed geweest te zijn want ik had geen schuurplekken. Na 15 km had ik al een blaar onder mijn linker- en rechter voet, veroorzaakt door de schoenen die 2 maten te groot zijn in combinatie met de vele regen. ik had al eerder op deze schoenen de 6 uur van Stein gelopen maar met droge voeten. Verder kan ik weinig over de loop vertellen want het was heel, heel hard werken in de grote open vlaktes. Een zeer goede training want in de woestijn zal het ook zo zijn tijdens de zandstormen. Twee begeleidende fietsers zijn nog van hun fiets gewaaid en de finishklok waaide ook nog om en kwam op een auto terecht!! Ik finishde de 42, 380 km in een tijd van 3 u 56 minuten. ik was hier dik tevreden mee en het was mijn laatste marathon/ultra voor de Marathon des Sables.  Buiten lopen is toch gemakkelijker dan op een loopband en je hebt meer afleiding. De dag erna, zondag, liep ik alweer ontspannen een training van 20 km met rugzak maar met minder wind hier in het zuiden maar wel meer regen. De blaren waren kapot geschuurd en had ik gelaten voor wat het was en niet afgeplakt. ik had er zo goed als geen last van tijdens de 20 km, ook niet achteraf.
Vandaag kwam ik er achter dat ik al 10 wedstrijden heb gelopen met rugzak, vanaf november 2003. 6 marathons, 3 van 50 km en de 6 -uur van Stein ( 60,561 km). Nog één wedstrijd van 44 km en de Treechloop in Maastricht over 12 km, alles dus met 8-9 kilo bepakking. De rugzak levert me nog steeds schuurplekken op, zeker als ik minder kleren draag. Toen het koud was had ik veel aan en had ik hier geen last van. Mijn hele lichaam zit momenteel onder de schuurplekken. Misschien dat mijn huid dus gehard is tegen de tijd dat ik naar de woestijn ga.

 

 

 

 

 

 

 

 In november 2002 had ik ( Henk Sipers) besloten de Marathon des Sables te lopen en al zoekende op internet vond ik veel, heel veel over deze wedstrijd. Ik zocht contact met oud-deelnemers en ik vernam dat bijna iedereen gesponsord werd door fabrikanten van loop- en outdoorproducten en dat er veel publiciteit was omtrent deze wedstrijd. Ik besloot te gaan lopen en tevens om gebruik te maken van de publiciteit om geld op te halen voor een goed doel : Artsen zonder Grenzen. Ik wilde deze publiciteit pas laat inzetten maar door de Grotten marathon kwam alles in een stroomversnelling alhoewel ik al in november 2003 mijn eerste marathon met rugzak liep, met 8 kilo ongeveer. Een journalist had me zien lopen en via via kwam hij aan mijn telefoonnummer. Na veel publiciteit kwam dus mijn geplande marathon op de loopband in een druk winkelcentum in Maastricht. De Brusselse Poort, voor de deuren van sportzaak Do-It. Alles was perfect geregeld daar als ik ergens voor ga, ik er alles voor geef en dankzij de eigenaar van sportshop Do-It, Dré Maas, konden we gebruik maken van een grootbeeld t.v. met video, een d.v.d. en een proffesionele geluidsinstallatie met draadloze microfoon. Zaterdagmorgen waren we al vroeg aanwezig om de loopband op te zetten en alles voor te bereiden. TV-Limburg zou komen filmen maar zij kwamen niet!!!! Maakt ook niets uit want publiciteit achteraf levert niets op voor Artsen zonder Grenzen. Na de start om 12.00 uur begon de loopbandmarathon maar al snel merkte ik dat er iets niet klopte. De band liep sneller dan verwacht en het was niet de snelheid die ik gewend was want ik trainde al enkele weken bij Topfit in Maastricht op de loopband. Collega-lopers zeiden ook dat het veel en veel te snel ging. Ik ging finaal kapot en na tempering van de snelheid op mijn gevoelssnelheid 11 km per uur en een fles cola en een Powerbar-Gel, kwam ik na 1 u 45 eindelijk in mijn tempo. Eerst dacht ik nog dat het te kort na de 6-uur van Stein was maar zoiets had ik vaker gedaan. De 2 dagen na Stein was ik niet lekker geweest en zag toen erg op tegen de loopbandmarathon maar op woensdag was ik weer 100 %. Mijn langzaamste marathon met rugzak was 4 u 22 en daar wandelde ik heel veel. Mijn snelste was in Genk (B) 3 u 42 min met daarvoor een 50 km in 4 u 22 min in Schinnen op een zwaar en glad parcour. Er kwamen veel mensen kijken en de reacties waren geweldig. Er werden continue videobeelden vertoond van eerdere afleveringen van de Marathon des Sables hetgeen veel kijkers trok. Wat me opviel tijdens het lopen was dat er erg veel Marokaanse mannen en vrouwen kwamen kijken. Dit werd natuurlijk veroorzaakt door de video-beelden maar misschien nog wel meer door de muziek die ik gekozen had voor dit festijn, Oosters, mysterieus en met veel Marokaanse tinten. Een vriendin zei dat ze soms koude rillingen kreeg van de combinatie, videobeelden-muziek en mij op de loopband in volle tenue. Veel vrienden en kennissen kwamen en mijn familie etc. Het geeft je steun, zeker de eerste 1 1/2 uur toen het zo slecht ging. Er kwamen ook enkele Ultra-lopers kijken, zoals Ghislain Dops, Jos Vrancken en Han Frenken. De vrouw van Edwin Lenaerts was s 'morgens al bij sportshop Do-It geweest en had een bijdrage afgegeven voor Artsen zonder Grenzen daar Edwin lichamelijk problemen heeft ( zie www.lopergeluk.tk ). We hebben de laatste tijd veel gemaild daar we ongeveer in het zelfde bootje zitten genaamd Afrika-woestijn. Ik moet tevens bedanken, Dré Maas en de medewerkers van sportshop Do-It, Joop Vandebroek, Serve Pinxt, mijn schoonvader Jean Franssen ( 81 jaar ) en natuurlijk mijn vrouw Lucienne ( die al maanden niets anders hoort dan de Marathon des Sables).

Uiteindelijk finishde ik in een tijd van 4 u en 5 min. De laatste 10 minuten was het helemaal vol gelopen rondom mij op de loopband en de laatste 10 seconden werden samen met het publiek afgeteld. Ik liep hierna nog effe uit en toen werd ik door velen gefeliciteerd en kreeg vele bloemen. Het leek wel of ik gewonnen had, ik was trouwens eerste maar tevens ook laatste. Ik had in het begin niet gedacht dat ik het zou halen maar de tweede helft was mijn beste. Mijn vrouw had schuimwijn en bier mee genomen en na afloop werd er geproost met mijn schoonvader, Miriam, Jean, Annie, Han, Ghislain, Serve, Joop, Lucienne en mijzelf. Een hele belevenis en ik was na afloop blijer dan na de meeste marathons. Het had me meer moeite gekost dan ik verwacht had. Op een loopband moet je steeds ontzettend opletten en zeker op deze want hij was vrij smal en korter dan bij Topfit. Tweemaal ben ik bijna van de band gevlogen door onoplettendheid maar gelukkig ging het goed.

Het bedrag dat opgehaald is voor Artsen zonder Grenzen is niet bekend.

Men kan mij nog steeds geestelijk steunen met een gift voor Artsen zonder Grenzen op giro 388.029

Meer info en eventueel foto 's http://www.zandmarathon.tk of http://www,ultrasport.tk

Volgende week de 44 km in Maasdam, de week erna de Treechloop in Maastricht over 12 km, alles met bepakking en dan de laatste 2 weken afbouwen en dan ............

 
07-03-2004 De 6-uur van Stein. Mijn doel was om minstens 55 km te lopen, ontspannen. Na 2 1/2 uur kreeg ik echter al problemen en moest ik een uur lang vechten om vooruit te komen. Ik dacht dat het niet goed zou gaan maar na een Powerbar-gel ging het iets beter en na een uur liep ik weer goed. Het weer was perfect, soms een beetje regen maar verder prima. Ik kon blijven doorlopen en ben maar enkele keren effe gestopt, o.a om nieuwe batterijen in mijn mp3-speler te doen of mijn bidons aan de rugzak, bij te vullen. Na 50 km begon ik te geloven in een tijd rond de 60 km en ik finishde uiteindelijk op 60,561 km in 6 uur.  Ik was niet echt kapot maar had toch veel gegeven. Mijn test met de gaiters: de schoenmaker had gelijk, de klitteband blijft niet op de schoenen plakken en gaat los. Ik dacht dat ik alle problemen opgelost had, maar nu zit ik nog steeds met het gaiter probleem. Nu even herstellen en a.s zaterdag loop ik de loopbandmarathon voor Artsen zonder Grenzen bij Sportshop Do-It in de Brusselse Poort in Maastricht.

Er waren trouwens veel mensen die niet begrepen waarom  ik met rugzak liep en heb dit vaak moeten uitleggen. Ik kreeg veel applaus van de mensen voor mijn lopen met rugzak daar de speaker (Wim Van der Linde) het allemaal haarfijn uitlegde als ik de jurywagen passeerde.

 

  

 

 

                                   klik op foto voor vergroting  
14-02-2004 Zolder (B) 50 km op het autocircuit. Bijna 13 ronden. Ik had vandaag  10 kilo bagage en dit begon me behoorlijk op te breken na 8 ronden daar iedere ronde 3 stukjes bergop had. Ik had de rugzak volgepropt en de spullen eigenlijk niet goed verdeeld, zodoende had ik naderhand de gehele rug open en ik had weer last gehad van de schouderbanden.                        Mijn tijd 4 u 39min tegenvallend maar ik moet er uiteindelijk toch tevreden mee zijn want het was weer 1 kilo meer. In Schimmert ging de 50 km in 4 u 22min en dat was geweldig dus nu uiteindelijk toch "maar" 18 minuten langzamer.

 

 

 
Artikel links uit het carnavalskrantje van Maastricht d'n Tempeleer. Een foto gemaakt tijdens de Mescherbergloop december 2003, waar ik als training ook met rugzak liep, werd gebruikt om het hoofd van burgemeester Leers van Maastricht in te zetten !!!!!!!

Rechts de aankondiging van het sponsorproject van de Marathon des Sables voor Artsen zonder Grenzen in de Trompetter.

Klik op de afbeeldingen voor een vergroting.

 

 

 
        

 

 07-02-2004 Mid-Winter marathon Apeldoorn. Mijn zoveelste deelname hier, maar nu met rugzak en regen en wind. Pierre Rinia liep er de Asselronde en Joop de marathon. Ik startte behouden maar liep in het begin toch nog 5 min/km. Na 10 km liep ik wat langzamer en alles ging goed. Na 20 km kreeg ik last van schuren van de rugzakbanden over mijn sleutelbeen, hier had ik nog nooit last van gehad terwijl ik nu al meer dan 4 maanden met dat ding train. Ik loste dit op door mijn handschoenen hieronder te doen en dat hielp.  Na de tweede ronde kreeg ik het moeilijk rond de 30 km. Theo de Jong passeerde me daar en het was voor mij vechten tot de volgende drinkpost en daarna ging het tot de finish in een goed tempo door en met niet al te veel moeite. Apeldoorn is moeilijk met een rugzak daar iedere stijging ontzettend zwaar is met de rugzak. Ik finishde in 3 u 44 min,  plaats 220 van de 430 finishers en was helemaal niet kapot. Ik rende het stuk van finish tot kazerne nog daar ik bang was een kou op de lopen. 

Na deze wedstrijd probeerde ik meteen de Sportskins uit  ( zie sponsors op de Marathon des Sables-site) en de dag na de marathon was ik inderdaad heel goed hersteld. Ik droeg de Sportskins s 'nachts en ze zaten heerlijk.

 

 

 

 

 

 18-01-2004 De marathon van Genk. Ik zou eerst met Willem Mutze de Klavertje Vier marathon lopen in Olne (B) maar het is een zeer zware en gevaarlijk voor je enkels. Ik besloot toch maar op veilig te gaan i.v.m. de marathon des sables. Door de rugzak krijg je als je je verstapt een extra zware klap door het gewicht van de rugzak, dus maar beter voorkomen dan genezen. Mijn vriend Joop ging met me mee en aangekomen in Genk was iedereen weer aanwezig, het ultra-wereldje is net een grote familie. Net voor de start kwam de latere winnaar Marc Papanikitas me een hand geven. Marc is een ontzettend sympatieke en goede marathon/ultraloper, ik kreeg na de Grotten marathon nog een emailtje van hem ( zie gastenboek van mijn andere site over de MdS). De wedstrijd verliep goed, ik dacht weer achteraan te starten maar dat ging me te langzaam en zo liepen we in het begin 12 km /uur. Joop liep prima en zo vorderde de wedstrijd. Marc dubbelde ons in ronde 4, wat een tempo heeft die man.  Bergop lever ik altijd iets in maar daarna ga ik weer gewoon verder. Na ronde 6 ( van de 8) zei Joop dat het beter was door te lopen, hij kreeg het iets moeilijker. Ik liep daarna verder en finishde uiteindelijk in 3 u 42 min, mijn beste tijd tot nu toe op een marathon met rugzak. Ik was zeer tevreden en Joop finishde iets later in 3 u 50 min, zijn tweede marathon en 3 minuten sneller dan in Amsterdam. Na afloop kregen we nog een comsumptie, een kop soep en een broodje. De medaille, oorkonde en uitslagenlijst worden thuis gestuurd en dit alles voor 10 Euro. Micha en alle medewerkers, hartelijk dank voor de goede en gezellige marathon. Voor de wedstrijd was ik niet erg gerust daar de afgelopen week elke training een kwelling was, maar dit was dus een goed voorteken.

Meer info over de marathon van Genk http://www.addemer.com/xlpmemorial02.htm

 
04-01-2004 De 50 km van Schinnen. De eerste wedstrijd van het jaar. De weergoden werkten flink tegen. Gisteren was het nog - 6 en vandaag zou het gaan dooien en + 1 worden. Er waren helaas maar 10 lopers gekomen, de wegen waren spiegelglad. Ger Weijenberg had het parcour veranderd i.v.m. de gladheid en het was ook inderdaad zeer glad. Na 4 ronden trad de dooi in en was het parcour beter begaanbaar. We liepen rondjes van iets meer dan 4 km. Het ging me goed af. Ik was achteraan gestart maar dat ging me te langzaam en snelde naar voren. Ik had na 30-35 km een dip verwacht maar deze kwam niet echt en ik kon blijven doorlopen met mijn rugzak met balast. In de voorlaatste ronde kwam die dip maar de motivatie om door te gaan was er en ik finishde op plek 4 in 4 u 22 min, een minuutje van Henry Okkersen , die het erg moeilijk had. Een goed begin van het nieuwe jaar. De langzame trainingen en wedstrijden hadden me goed gedaan. Trouwens de Grottenmarathon was geen langzame training maar gewoon afzien .........