I LOVE TO RUN
"The woods are lovely dark and deep, but I have promises to keep, and miles
to go before I sleep, and miles to go before I sleep." Robert Frost
Laatste nieuws 2007:
|
Meerssen, 29-12-2007 De Silvestermarathon.
dit jaar uitgebreid met Jo Schoonbrood zijn droom, een ultra van de
bron van de Geulle naar de uitmonding in de Maas. Als
kleine correctie achteraf, niet Jo maar Simon was de dromer die het
gekke idee kreeg en Simon heeft ook de route uitgestippeld
Eerst had ik me ingeschreven voor de ultra maar 3 weken geleden, na het lopen van een 50 km trail, vond ik het toch verstandiger om de marathon te lopen, en geen risico te nemen i.v.m. Ethiopië over 5 weken. In de Nachtegaal te Meerssen werden we weer ontvangen met gratis koffie en de sfeer was er goed en eigenlijk zonde om dit af te breken maar de bussen (3) kwamen er aan om ons naar Lichtenbusch te brengen. In de bus werd veel verteld en het leek op een schoolreisje voor ouderen. In Lichtenbusch aangekomen moesten we eerst nog wachten tot het 10 uur was voor de lopers die met eigen vervoer kwamen.
Om 10. 00 uur vetrokken we dan hardlopend naar de startplaats. Op de startplaats zou de Geulle ontspringen maar ik zag alleen het water op het wegdek door de grote hoeveelheid lopers. We waren zeker met zo 'n 150 mensen. Er werd onder het lopen veel verteld net zoals in de bus en na 10 minuten liepen we al verkeerd.
Jo was frontloper maar kende het eerste stuk van het parcour niet. Maakt niets uit, terug en verder. Na ongeveer 15 minuten een valpartij en het slachtoffer bleef liggen. De groep liep door en wat moet je dan. Regelmatig moesten we door een draai hekje en dat trok de groep uit elkaar. Het was goed opletten waar je liep i.v.m. de modder en zo werder niet echt op elkaar gelet. Ik vermiste Kees Punt maar dan liep de groep weer verder. Het was echt genieten en we liepen door een mooi landschap. zo kort bij huis en ik was er nog nooit geweest! De kilometer tijden liepen op door de draaihekjes en iedere versmalling bracht het tempo van de groep omlaag.
De drankposten waren perfect en gezellig hetgeen er ook weer voor zorgde dat we eigenlijk te lang bleven staan. In Gulpen aangekomen gingen we richting brouwerij en jawel we kregen er, als je wilde, bier. Ik dronk een klein flesje en het smaakt overheerlijk. Toen we vertrokken van de brouwerij was het beginnen te regenen en binnen de korste keren waren we door en door nat. Mijn bovenbenen zaten muurvast van de pauze en de koude. Kees en de rest was voor Gulpen weer aangesloten. Zij hadden er voor gezorgd dat de jongen die gevallen was, vervoer had gekregen naar de volgende verzorgingspost. Vanaf de Keuteberg ging het steeds moeilijker met mijn bovenbenen en ik was niet de enige. De conditie was geen probleem maar de benen. Vlak voor Valkenburg de laatste drankpost en dan het laatste stukje naar de Nachtegaal. Ik was bij aankomst in Meerssen blij dat ik niet voor de ultra had gekozen en Henk Geilen had er vlgs mij ook spijt van, niet vanwege de conditie nogmaals maar de koude stramme bovenbenen. Men probeerde mij nog over te halen om mee te lopen naar Voulwammes maar de Nachtegaal lonkte naar me met zijn specialiteiten!
De mensen voor de gehele afstand van de
bron naar de Maas, verzamelden zich en vertrokken na een tijdje.
Helaas moest Willem Mutze en vrienden ook in Meerssen stoppen daar zij
achter de groep liepen en de route van Meerssen naar Voulwammes niet
kenden.
In de Nachtegaal verzorgde ik me eerst en
daarna een lekkere pint met Kees en Frits Prinzen. Het gehele
tijdschema van de marathon en ultra was uitgelopen en op een gegeven
moment kozen Kees en ik ervoor om naar huis te gaan want van de ultra'
s was nog steeds niets te zien. We hadden op hen willen wachten maar
het was al laat en er was nog steeds niemand te zien
Jo en alle andere mensen van de SM-loop,
hartstikke bedankt voor alles en het was super. Een goed uiteinde van
2007 en een nog beter begin van 2008.
KLIK OP ONDERSTAANDE FOTO "S VOOR VERGROTING meer info, foto 's , verslagen en zelfs een filmpje klik hier http://home.deds.nl/~simonblok/ |
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
|
.jpg)
|
Mesch-Eijsden, 16-12-2007. De Mescherbergloop. Een loop die langzamerhand veel bekendheid begint te krijgen in Nederland. Het was druk en aan de start nog drukker daar alle afstanden gelijk zouden starten. Er waren enkele lopers die ook door Ron for Run werden gesteund net zoals ik en ze waren te herkennen aan hun kleding. Ik stond eigenlijk wat lang te praten met anderen aan de start en toen ik nog iets meer naar voren wilde was het al te laat. De start was zodoende een chaos en ik verloor veel plek waar ik normaal ook met rugzak, toch wat winst boek. Hier en daar zelfs een valparij maar ik bleef gelukkig overeind. Na enkele honder meters het veld in en de ondergrond was prima. Het had afgelopen nacht zo 'n 5 graden gevroren en dat zorgde ervoor dat het geen kliederboel werd. Ergens had ik er wel op gehoopt ondanks dat ik vorig weekend al 50 km had geploeterd door de modder tijdens de trail in Duitsland. Bergop was, zoals de meesten wel weten van mijn andere verhaaltjes, zwaar voor mij want ik liep met rugzak. Ik begin steeds meer een eenheid te vormen met mijn rugzak. Ik had deze week bijna alles wat ik nodig heb in de rugzak gedaan en echt, het voelt goed. Bergop werd ik telkens ingehaald door mensen maar bergaf maakte ik het weer goed totdat we aan de echte trappen begonnen. Hier leverde ik meer in omdat ik niet gewend ben aan korte wedstrijden. Ik loop er 2 of 3 per jaar en voor de rest zo 'n 2 marathon/ultra 's per maand. Na Ethiopië wil ik weer wat sneller worden want ik kan niet vergeten dat ik vroeger een marathon onder de 3 uur kon lopen. Dat haal ik nou niet meer maar het kan wel sneller. Uiteindelijk ging het richting finish en dit motiveerde me om nog wat "extra" gas te geven en ik finishde in 1 u 18 minuten 36 seconden. Ik was meer dan tevreden ook vanwege het feit dat ik na het finishen bijna meteeen weer op adem was en ik me goed voelde. Over 2 weken de Silvestermarathon en dan is het jaar voorbij. Eigenlijk is het dit jaar prima gegaan ondanks de blessures dus nou weer vooruit kijken naar de Silvester marathon. Morgen 2 uurtjes rustig hardlopen met rugzak want ik voel me goed en dan heb je er echt zin in, zeker bij dit weer.
|
| 08-12-2007 Georgmarienhutte (D) Die Null. Een 50 km trail
door het Teutenburgerwald. Dit jaar stond hij in het teken van een
vermissing. Al vrij snel na de start waren we ( Willem Mutze-Roger
Kempinski en ik) onze medeloopkameraad Jo Pfeifer kwijt. Hij was na een
, wat wij dachten, sanitaire stop nergens meer te vinden. Het was
overal modderig en nat daar het de gehele week stevig had geregend. Na
een 12 tal kilometers hoorden we dat Jo door was dus we hadden een
flinke achterstand. Nou verder was het maar door de modder ploeteren en
de stukken asfalt zorgden er voor dat de schoenen weer schoon werden. Ik
moest na 23 km toch weer een pijnstiller nemen, de rugpijnen met
uitstraling naar de heup kwamen terug maar een half tabletje was al
voldoende en ik kon Roger redelijk volgen. Willem had een slechte dag en
zodoende liepen Roger en ik samen. We finishden na 5 u 41 minuten, een
vreselijk tijd maar als je denkt aan het oponthoud en de modder en de
vele bergjes op en af dan gaat het wel. Na afloop was ik fit en zondags
kon ik nog lekker een 3/4 uur uitlopen.
Bergop effe drinken. De naweeën van de storm vorig jaar. |
|
Klik hier voor een filmpje van de persconferentie over de Trail in Ethiopië, nov.2007
.jpg)
.jpg) |
|
Benidorm Spanje, 25-11-2007. Mijn vijfde
deelname hier in Benidorm. Het parcour was weer veranderd dus weer
iets nieuws. Mijn vriend Pierre Rinia liep de 1/2 marathon i.v.m.
hartritmestoornissen, een soort cirkeltachycardie, ( vandaag 3-12
trouwens door een EFO opgeheven, gelukkig) en ik dan de
marathon. De nacht voor de marathon regende het en de start was om
8.30 u s ' morgens. De start was nu voor het gemeentehuis en er waren
veel lopers, meer dan mijn laatste deelname in 2003. Ik liep er met
rugzak als training en de kleding van mijn sponsor
Ron for Run kon voor het eerst
worden uitgeprobeerd in een warmere omgeving. Ik startte zoals
gewoonlijk te snel en bij de eerste stijging merkte ik het al en nam
wat gas terug. Ik liep soepel en de rugzak zat goed en mijn kleding
voldeed ook perfect. In het begin werd ik veel ingehaald maar na zo
'n 25 km begon mijn inhaal-race. De diezel was toen opgewarmd en
ik kon doorgaan. Op sommige stukken stond een stevige wind maar met
het gewicht van de rugzak had ik een redelijke houvast aan het
asfalt. De eerste ronde was er weinig publiek door het vroege
startuur maar bij de tweede ronde was het druk op de boulevard.
Dit jaar hadden we geen last van de wandelende en overstekende mensen
aldaar. Eigenlijk was dit jaar alles het best georganiseerd. Ik kreeg
veel applaus door mijn rugzak en werd veel gefotografeerd en zelfs
gefilmd door de lokale TV. Het liep allemaal en halverwege merkte ik
dat ik onder de 4 uur kon uitkomen. Dit motiveerde me dan weer
voor een paar km 's. Na 36 km zagen we de 1/2 marathonlopers lopen en
opeens zag ik Pierre lopen. Hij leed behoorlijk door te weinig
training en ik stopte om een foto van hem te maken. Dit kostte me
minstens een minuut en tevens ook het eindigen onder de 4 uur. Ik
finishde dus met rugzak na 4 u 0 min 27 seconden en was zeer tevreden.
Het lopen met een rugzak met gewicht blijft een gevecht van het begin
tot het einde maar zo gauw als ik de finishlijn gepasseerd was, was ik
ook al weer fit. Had het dan toch nog iets harder gekunt????
Pierre stond me op te wachten aan de
finish en was ook blij. Onze reis naar Spanje was voor de helft gelukt
en we gingen meteen een pot bier drinken op ons resultaat. De
verzorging was perfect en je krijgt er echt waar voor je geld. Een
aanrader voor iedereen. Reis met hotel, volpension, 315 euro en de
marathon 15-17 Euro. Mijn kuitblessure? Daar had ik helemaal niets van
gemerkt en misschien wel dankzij de nieuwe hoge sokken die ik van
X-socks had gekregen, zij geven de kuit toch de nodige
steun.
De bedoeling was om nog flink te trainen
de rest van de week maar ik had een kou opgelopen en dit beperkte me
in deze trainingen.
Nog 5 wedstrijden te gaan waarvan ik
er nog maar 3 met rugzak loop. Het aantal trainingen met rugzak
gaat nu ook terug en dan is de Trail des Lacs in Ethiopië aan de
beurt.
|
.jpg)
.jpg) |
 |
Deze week via email geïntervieuwd door Malcolm Anderson uit Canada. Hij is schrijver en vervolledigd momenteel een boek over ongeveer 100 Maratonclub lopers van alle werelden. |  |
Een vraagje van mijn Powerbar-sponsor of ik na afloop van
de trail in Ethiopië een column wil schrijven voor de
Powerbar-consumenten.
Tuurlijk, doen we dat. |
| 04-11-2007 Einruhr (D) De Ruhrsee marathon. Niet
gemakkelijk maar oh zo mooi. Vooral de kleuren van de bladeren nu in
deze tijd, geven een extra dimensie aan alles. Ik liep er voor de derde
keer en zoals in 2003 nu ook weer met rugzak. Het parcour was na 2003
veranderd en er waren 2 stijgingen toegevoegd. Vanaf de start liepen we
eerst door Einruhr en dan de bossen in. Na 7 km de eerste echte
kuitenbijter hetgeen een lange rij lopers in wandelgang veroorzaakte
maar boven gekomen liep het weer. Het parcour bleef op en af gaan
en het tempo was goed tenminste in zoverre dat gaat met de
rugzak. Na 20 km liepen we over de dam naar de andere kant en daar begon
eigenlijk het echte klimwerk. Ik bleef mijn tempo vasthouden en had geen
pijntjes. 21 km in 1 u 57 minuten. Ik begon al regelmatig mensen in te
halen en de klimmetjes werden langzaamaan steiler. Op 38 km, foto hier
naast, dan de steilste van allen en ik kon tot halverwege blijven
doorrennen. De rugzak weegt bergop tweemaal zo zwaar maar ik was ook
gemotiveerd om langs de andere , bijna allemaal wandelende lopers, door
te gaan. Boven aangekomen was het weer effe zoeken naar het juiste tempo
en door. Na 40-41 km de laatste klim en toen was de finish in zicht.
Tijd 4 u 7 min 6 sec, plaats 207 van 357 gefinishde mannen. Na de
finish was ik al weer snel fit en had best nog kunnen doorgaan. Dus deze
test ook al weer geslaagd.
Marathon/ultra nr 229
|
|
.JPG) |
Foto van mij!!!! in de
uitslagenkrant Marathon Eindhoven 2007 |
.jpg) |
14-10-2007 De marathon van Eindhoven. Altijd een mooie
stadsmarathon maar dit jaar was het parcour veranderd. Ik startte te
snel, kwam halverwege door in 1 u 56 minuten, met rugzak. hierna werd
het eigenlijk prettiger lopen daar het veld helemaal uit elkaar
getrokken was maar de kilometers en de rugzak begonnen dan ook hun tol
te eisen. Soms was het echt op de tanden bijten zoals de foto rechts, 2
km voor de finish, laat zien. Vlak voor de finish stond good old Vincent
Schoenmakers langs de kant. Hij zag er goed uit en wat jammer dat hij er
niet bij was. Ik finishde in 4 u 6 minuten en was al meteen fit na de
finish maar harder ging niet door de rugzak. Voor en na de wedstrijd
werd ik geïntervieuwd door EDTV en hieronder is een link naar de video:
EDTV-video
De finishvideo klik hier: VIDEO Test nr zoveel al weer gelukt en mijn kuitblessure prima dankzij de lange witte compressie-sokken van X-socks. |
.jpg) |
|
07-10-2007 Amersfoort. Lang geleden was ik
hier gestart op de 6 uur en behaalde daar een ik dacht 7-de plek. Nu
de marathon en die zou ik lopen met rugzak met 8 kilo. 4 dagen ervoor
scheurde ik een spiertje in mijn linker kuit en het zag er niet goed
uit. Ik trainde nog 2 maal en het ging. Dit was dus mijn grote zorg.
Ik startte rustig en had al vrij snel weer last van de kuit maar het werd
niet erger en na 15 km voelde ik nog maar weinig. Ik droeg hoge
compressie-sokken van X-socks ( een van mijn sponsors) en het hielp.
De rugzak was zwaar maar ik kon blijven doorgaan. Het parcour liep
maar op enkele plekken echt lekker en er was veel vals plat. Na elke
ronde van ongeveer 4,8 km stopte ik effe om te drinken en weer door.
Het was mooi weer en we ondervonden toch redelijk wat last van
fietsers, wandelaars en zelfs auto 's ondanks dat het autovrij zou
zijn!!!!!! Nou zo bleef het de gehele wedstrijd en ik finishde in 4 u
20 minuten en was zeker niet ontevreden. Na de wedstrijd kreeg ik weer
veel last van mijn kuit en dit duurde nog iets meer dan een dag.
|
 |
 |
Ik zocht voor wat meer info over de Pistemarathon in
Brussel van dit jaar en k kwam een video tegen met intervieuw van mij na
afloop van de Pistemarathon in oktober 2004.
Voor video klik hier : http://www.brusselnieuws.be/site/rubrieken/1091100528/page.htm?&newsID=1098726632# |
Samenvatting van Micha http://www.michavreluk.be/ Met z'n 43.350 m was deze marathon een kleine ultra. De eindtijd van 5.12.17 spreekt ook al boekdelen. Ortho ligt in de contreien van La Roche, dit zegt genoeg ... maar organisator Anton Smeets vindt altijd nog wel een heuveltje meer ... Niettemin een prachtige dag met prachtige loopvrienden. We waren met z'n 12'ven die dag. Jack, Ghislain, Jacques, Gijs en ikke besloten het ganse traject samen af te leggen, wat ook gebeurde. Suzanne : proficiat ! |
Ortho,
22-09-2007 Anton Smeets organiseerde weer een, eigenlijk twee want
zondag is nr 2, marathons. nu ter ere van Suzanne Maes i.v.m. haar
100-ste marathon. Ik voelde me sinds Meerssen goed en wilde
een marathon lopen en na contact te hebben gehad met Anton werd het
dus deze ( 43,55 km vlgs de beschrijving ). Micha ging ook en wilde me
meenemen en ik was enthousiast tot we bij Anton kwamen in Ortho na
lang zoeken. Het was namelijk zo dat we een routebeschrijving
meekregen tijdens de marathon, iets wat ik dus absoluut haat en
vanwege mijn ogen ( leesbril) zeer moeilijk. Wil ik lezen tijdens
het lopen, moet ik mijn leesbril meenemen en steeds stoppen. Met veel
tegenzin startte ik en van te voren hadden al enkelen beslist om samen
te lopen. Dit was ook mijn oplossing en dat ik dan mijn eigen tempo
niet kon lopen dat was niet erg want er volgen er nog meer. De groep (
12 lopers) viel al snel uit elkaar en ik wilde niet met de snelsten
vertrekken en liep dus daar achter met Suzanne en Leike Dautzenberg.
We bleven samen en het was gezellig. Zo leer je mensen kennen en ieder
doet zijn verhaal. Het parcour was zwaar en veel stukken kende ik
terug van de Marathon van La Roche. Bergop wandelden we veel want het
voordeel van bergoprennen wordt vaak te niet gedaan door de moeite die
het kost en ben je boven dan ben je moe. Nou eigenlijk liep alles
prima tot mijn rug/heup weer begon op te spelen na 21 km. Ik nam mijn
pijnstiller dus toch maar en na 20 minuten merkte ik al dat de pijnen
langzaam verdwenen. We liepen zo door en het werd steeds warmer en we
waren blij dat de start was verplaatst naar 10.00 uur. Zo kwamen we na
4 u 44 minuten aan de finish met z 'n drieën. Er waren pas 2 lopers
voor ons gefinished en Suzanne was natuurlijk met haar 100-ste
marathon derde, ik vierde en Leike vijfde. Ik was fit en had zo nog zo
20 km verder kunnen gaan. Zo eindigde mijn 226-ste marathon/ultra toch
nog goed ondanks dat ik in het begin absoluut geen zin had i.v.m. de
mee te nemen routebeschrijving. Onderweg hadden we het er nog over dat
als je met andere marathonlopers praat en je zegt de tijd die wij nou
liepen dan zeggen ze :Nou das ook nie snel!!!! Maar, de meeste
marathonlopers hebben nog nooit op zo 'n parcour gelopen en tijd is
relatief. Vroeger liepen we andere tijden maar RESULTATEN BEHAALD IN
HET VERLEDEN ZIJN GEEN GARANTIE VOOR DE TOEKOMST. Wij hebben het leuk
gehad, Suzanne heeft haar 100-ste gelopen en ................het was
gezellig en mooi weer. Wat wil de mens nog meer? Volgende, over 2
weken de marathon van Amersfoort met rugzak!
|
|
09-09-2007
Meerssen. De 10-de editie van de Mergelland marathon. Ik voelde me
redelijk en liet vlak voor de wedstrijd de voorkant van mijn
linkerbovenbeen masseren en de beide hamstrings aan de achterkant. Na
de start vertrok ik rustig maar de eerste 5 km is geen lolletje. Veel
mensen ( marathon ,25 km en estafette starten samen ) op
soms te smalle wegen maar dit behoudt mij ervan om te snel te starten.
Ik liep zowiezo met rugzak met 6 kilo gewicht daar ik deze wedstrijd
als training voor Ethiopië febr 2008 , zie www.adventure-runner.tk
, wilde gebruiken. Met een rugzak kun je niet hard lopen daar het
ademhalen iets moeilijker gaat in het begin. Toen we dan ook aan de
grote ronde begonnen, kon ik mijn eigen tempo lopen en na zo 'n 10 km
zat ik eindelijk in mijn tempo. Het parcour had ik een week van te
voren nog gefietst daar er enekel stukken zijn die mij een zwaar hoofd
geven en ik wilde ze van te voren nog eens zien. Na 20 km kwam ik in
gesprek met een andere loper maar dat is helaas niet mijn sterkste
punt en dus vroeg ik hem het me niet kwalijk te nemen dat ik alleen
wilde lopen. Ik passeerde het 25 km punt in Meerssen op de Markt in
ongeveer 2 u19 minuten. Ik voelde me goed en als je daar langs bent
dan moet je wel door. ik kreeg veel aanmoedigingen van mensen die ik
kende of zij mij en dat doet goed. Bergop met die rugzak is steeds een
gevecht tot je boven bent, bergaf is het een extra zetje. Bergop, vlak
na Waterval wandelde ik een klein stukje, "gemotiveerd" door
de wandelende lopers voor mij helaas en dat herhaalde zich in
Ulestraten nog een keer. Op het 35 km punt was er cola waar ik gretig
gebruik van maakte. Ik haalde af en toe een loper in en na 36 km ( in
Schimmert) zag ik Joop. Hij had net alle eten van vanochtend
uitgebraakt en zoals ik naderhand hoorde had hij spaghetti gegeten 2
uur voor de start!!!
Waarschijnlijk,
hij had zelf gekookt!!!!, was die ook niet helemaal gaar geweest. Na
37 km kwamen we op het lange stuk terug naar Meerssen. Daar wandelden
weer vele mensen en ik kon het ook niet weerstaan daar ik een kramp
voelde opkomen. Maar heel even en verder. 40 km effe drinken en daarna
bergaf naar de Markt. Er liepen nog 2 lopers voor me en die wilde ik
inhalen hetgeen resulteerde in vreselijke krampoen in mijn kuiten maar
ik bleef doorrennen. Door de krampen viel ik enkele keren bijna maar
wist overeind te blijven. Uiteindelijk haalde ik er maar een in en
finishde in 4 u 13 minuten. 2 minuten sneller dan mijn geplande
eindtijd. De krampen waren meteen weg en de oorzaak is me nog steeds
niet bekend. ik had goed getraind, veel gedronken en een heel
Maggi-blokje opgegeten.
Na afloop
werd ik samen met Henk Geilen geïntervieuwd door de lokale radio.
Eindelijk
weer eens een marathon zonder problemen. Ik was een gelukkig mens en
dronk later nog een pilsje met Jenny en Joop en ging tevreden naar
huis op de fiets zonder krampen te krijgen onder het fietsen. De
Mergelland blijft een mooie en speciale marathon. De laatste 10
kilometer van de marathon kregen we ook weer wat zon en dat was wel
lekker. Op naar de 2008-editie.
|
|
   |
| Klik op afbeelding voor leesbare vergroting. |
| Collegaloper Lou Maas attendeerde me op een boek van
ex-profwielrenner Peter Wlinnen uit 2002 waar een klein hoofdstuk
over "mij" gaat. Leuk om te lezen hoe een andere sporter (
TOPSPORTER) over het lopen en ultralopen denkt. Hij vraagt zich op het
einde van het verhaaltje af hoe Nederland met zo 'n laakbare
mentaliteit, zoals die van MIJ, nog verwacht een woordje mee te spreken
in de wereld.
Het antwoord van Nederland weet ik niet maar wel MIJN antwoord en dat is: "Ik moet ook nog werken, 36 uur per week!!!!!!!!!!!!!!!!!! " |
| 25-08-2007 Watervliet(B) De Jubileum marathon. Kort
maar bondig. Eerste van vier ronden ging prima, te snel maar .........
Na eerste ronde last rug door laatste kilometer van de ronde. Deze was zeer hobbelig en ik verstapte me regelmatig met als gevolg last van de rug en hamstrings. Pijnstiller toen ingenomen en verder. Het werd warm en normaal verteer ik dat goed maar door de te snelle eerste ronde ging het minder. Ik finishde in 4 u 7 min en was fit. Eigenlijk een goed teken maar mijn lichaam moet meer meewerken maar waar moet ik dat melden??????????????? Volgende marathon de Mergelland. Ben benieuwd, alhoewel!
Meer verslagen van de Jublileummarathon zie: Henk Geilen: http://home.hccnet.nl/h.geilen/ Martin van Nieuwenhoven: http://www.nieuwenhoven.leudalnieuws.nl/ organisatie: http://www.krekenlopers.be/Jubileum/Jubileum.htm
|
|
met Kees
1 km lange stijging na 13 km
|
Monschau marathon 12-08-2007. Alweer mijn zoveelste
deelname. Ik startte in het frisse Konzen met een tablet Brufen achter
de kiezen want 2 1/2 week geleden kon ik zelfs niet meer wandelen van de
pijn. Mijn doel tussen de 4 u en 4.15 u finishen. Dat lukte dus zou ik
eigenlijk tevreden moeten zijn maar ik was het niet. Monschau is zwaar
maar conditioneel was ik 200 % alleen de rug en de benen die wilden
niet. Tot 24 km liep ik redelijk en de halve marathon passeerde ik fit
in 1 u 57 min. Maar enkele kilometers verder begon de pijn en dan maar
doorharken tot de finish. Tijdens de "wedstrijd" bedenk je van
alles zoals stoppen e.d. maar wat levert dat op?? Een hoop vrije tijd en
veel frustraties dus na afloop besloot ik maar gewoon door te gaan met
trainen en over 2 weken dus mijn volgende marathon. Misschien gaat het
vanzelf over of het vlakke parcour in Watervliet doet wonderen!!!!! We
zullen wel zien. Kees liep 4 u 8 min en voor de finish zag ik Eberhard
Schaefer nog, mijn Duitse vriend van in Algerije dit jaar. Hij wil
trouwens met me mee naar Ethiopië volgend jaar februari. Nou eerst maar
effe proberen te herstellen en dan!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
|
met Eberhard, de Duitse loper/huisarts
|
klik op afbeelding voor vergroting
|
07-07-2007 Alpine marathon Oberstaufen (D). Helaas,
pindakaas, maar ik kan niet deelnemen. Gisteren heb ik me vertild en kan
nu bijna niet meer gewoon of zonder pijn wandelen. Vanochtend ben ik
toch nog "hard"lopen geweest, 10 km maar het deed veel pijn en
mijn benen wilden niet. De hamstrings werken ook nog steeds niet mee. Na
het douchen werd het erger. Dit moet ik mezelf niet aandoen dus
afzeggen. Morgenvroeg zouden we, Henry-Han en ik ) vertrekken om 06.00
uur. De temperaturen in de bergen zijn momenteel 2-3 graden boven nul
dus als ik toch zou gaan en ik moet gaan wandelen door mijn problemen
dan heb ik dadelijk ook nog een longontsteking. Het gaat steeds meer
bergaf met mijn lichaam, wat is het volgende?
Ik wil wel maar mijn lichaam niet. Forceren dat kan ik wel want de pijn die kan ik weglopen maar wat zijn de gevolgen????? Wikipedia Ischias is een vorm van rugpijn (ICD-10 M54: Dorsalgie). In België wordt ischias ook wel heupjicht genoemd; het heeft echter in het geheel niets met jicht te maken. Het meest kenmerkende symptoom van ischias is een pijn aan de achterkant van het (meestal één) been die loopt van de bil tot de voet (lumbosacraal radiculair syndroom). Deze pijn kan zo hevig zijn, dat lopen niet mogelijk is. Meestal gaat het gepaard met lage rugpijn. De oorzaak is meestal druk op de wortels van de beenzenuw waar deze uit de wervelkolom naar buiten komen, en dit wordt vaak veroorzaakt door een rughernia. Behandeling is in eerste instantie conservatief. Alarmsignalen zijn:
Bij aanwijzingen voor specifieke oorzaken is onderzoek daarnaar en eventueel behandeling aangewezen. Het is aan te bevelen om zeker bij een eerste episode van ischias een arts te raadplegen. |
|
Stein, 17 juni 2007 Hieronder het verhaal
van Micha. Als
ik mijn verhaal zou moeten schrijven zou ik beter het Lijdensverhaal
van Jesus kunnen overschrijven!!!!!!!
Ik denk dat voor velen het verhaal hetzelfde was. Ik moest al na ongeveer 10 km een blaar laten behandelen onder de bal van de voet veroorzaakt door de vele bochten. Hierna ging het beter met de blaar met niet met mij. Het was een zware. Waarschijnlijk te snel gestart en natuurlijk wat ik vorige week gedaan heb was natuurlijk niet niks. Finishen was het enige dat overbleef en soms zag het zelfs daar niet naar uit maar uitstappen is natuurlijk het makkelijkste, alhoewel soms verstandiger!!!!!!!!!!! Tijd 4 u 20 min en enkele seconden. Zelfs huppelen zat er voor 't konijn niet meer in, in het Steiner stadhuis!
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
7-06-2007 Aken ( Duitsland) Vandaag de start van een 4-daagse loop ( totaal geschat op 190 km maar uiteindelijk 211 km met meer dan 5000 hoogtemeters ) door de Eifel, gedeeltelijk over de route van de oude Eifelsteig. 4 Dagen ervoor had ik in La Roche nog de zware marathon gelopen maar uiteraard niet "voluit". We vertrokken met zo' n 18 mensen (ook mensen die 1 of 2 etappes zouden lopen) en er zou gelopen worden in groep daar de route niet alleen te doen is en je makkelijk de weg kwijt zou raken. Het tempo was in het begin goed en we liepen lekker ondanks dat het toch wel warm was. Henk Geilen, Willem Mutze, Bram v/d Bijl, Thijs van Heugten, Luc de Jaeger (B) en ikzelf, wij vertegenwoordigden het Nederlandstalige team. Ruud Jacobs zou vrijdag en zaterdag meelopen. Van te voren werd al gezegd dat het aantal kilometers waarschijnlijk meer zou zijn zoals beschreven dus meer dan 190 km. Al vrij snel was het duidelijk dat een persoon niet goed kon volgen. Halverwege was er in Roetgen een verzorgingspost bij mensen in de tuin. We konden bijna alles krijgen wat we wilden en dan is het moeilijk om te besluiten, na een korte pauze, om door te gaan. Elke dag was er maar één verzorgingspost, dus een camelbag was een must. Als je meer wilde moest je dat onderweg zelf regelen door b.v. een winkel binnen te lopen of ergens aan te bellen voor water.Gelopen werd er achter Lukas aan omdat die de kaart van de omgeving met route in zijn GPS had staan. Dat zo een systeem ook niet helemaal waterdicht is bleek nadat we in het bos kwamen vast te zitten in het kreupelhout. Dus het pad was waarschijnlijk al jaren niet meer belopen en dus dichtgegroeid. Dat was eigenlijk, buiten de mooie natuur natuurlijk, het verhaal van de eerste dag. Na aankomst in de jeugdherberg, na 45 km inplaats van 42,2, was het snel douchen en dan eten.Een zekere Peeter kwam nog een verhaal (meer dan een half uur denk ik!!!) vertellen om zo geld op te halen voor gehandicapte kinderen.
Dag 2:
Na een enigszins verstoorde nachtrust door de kinderen in de jeugdherberg was
het tijd voor het ontbijt. Er werd gestart in 2 groepen op dag 2. Ik startte
in de snelle groep maar toen we de langzame groep na een uur inhaalden besloot
ik toch over te stappen naar de langzame groep daar het tempo een tikkeltje te
hoog was voor mij en ik hun tempo geen 50 km zou kunnen volhouden (route was
uiteindelijk 54 km). Tevens wilde ik niet te diep gaan want het waren
tenslotte 4 dagen. Helaas was hier het verhaal hetzelfde als de vorige dag.
Willem had voor de start problemen gehad met zijn gezondheid maar kon goed
blijven volgen maar die andere loper .........
Het lopen in onze groep gaf tevens nog het probleem dat we zonder GPS liepen.
Willem en ik hebben er wel een maar weten niet hoe we de Google-kaart erin
krijgen!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Soms betekende dit dat we om de 500 meter moesten stoppen om de weg te zoeken
via de kaart. De laatste man had dan weer tijd om aan te sluiten!
Na een warme en benauwde dag was de finish na 54 km ( gepland 50 km ) op een
camping waar we in huisjes sliepen. Bij het avondeten werden er enkele potten
bier meester gemaakt en we sliepen allemaal heerlijk.
Dag 3:
Dit zou de langste etappe worden.60 km gepland maar het zou ook weer verder
zijn zei men. Ik voelde me nog steeds goed maar vandaag zou een zware worden,
zowel voor de snelle als de langzame groep. De snelle groep probeerde me weer
over te halen met hen mee te lopen maar na mijn eerste overstap durfde ik niet
en als we meer dan 60 km zouden lopen vandaag dan wist ik het wel. We
probeerden steeds maar te rennen en dan om de zoveel tijd stoppen dat de groep
weer compleet was en door. Na 30 km werd het donker en opeens bliksem en het
begon te regenen. We liepen net over een berg en zorgden dat we snel beneden
waren en konden schuilen. Hier moesten we meer dan een half uur wachten voor
dat de bliksem en onweer weg waren en de regen acceptabel. Ja, sorry, de
natuur dat is natuurlijk prachtig in de Eifel. 's Morgens hadden we twee
herten gezien en 2 vossen en later op de dag 2 herten met gewei even later
gevolgd door hun vrouwtjes. De route was nu vaak een echt probleem. Misschien
veroorzaakt door vermoeidheid. Het ging niet snel maar Willem was vandaag
super. We verloren veel tijd met wachten en na een tijd kwamen we in de buurt
van de jeugdherberg ( km? ). Hier begonnen de problemen voor mij want op km 48
zou de verzorging staan en ik had me daar op verheugd maar ze waren er niet.
Ik had in de dorpjes ook geen broodjes of zo gekocht dus ik was echt leeg. Ik
kreeg van Lucas nog 2 slokken water en verder niets meer. Vreselijke krampen
lieten me naar de laatste plaats gaan maar ik bleef in de buurt van de groep.
De laatste 3 kilometer moesten ze inhouden voor mij. Ik was helemaal duizelig
en moest me goed houden. Het probleem was dat de bagage van de eerste groep in
de verzorgingsauto was en de mensen die dat beheerden dachten dat die tassen
van de snelle groep belangrijker waren dan de verzorging van de langzame
groep. Compleet gesloopt door krampen kwam ik in de jeugdherberg aan en jawel,
er was geen warm eten voor
ons!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
We konden wat brood met beleg krijgen en sla. Het smaakt perfect maar wie kan
na zoveel uren eten. Voor mij stond vast dat ik de vierde etappe niet zou
starten. Gunther had een dikke voet en zou ook niet starten. De laatsten
sliepen samen op een kamer en iedereen ging zich douchen maar ik kroop vuil
het bed in. Ik kon zelfs bijna niet meer lopen. Nadat iedereen gedoucht was
ben ik toch maar strompelend naar de douche gegaan want het werd me slecht van
mijn eigen stank! Dus we gingen slapen maar de jeugdherberg zat weel helemaal
vol en het lawaai ging door tot 04.00 uur en om 06.00 uur waren de eersten al
weer lawaai aan het maken. De leiding van die jeugd ondernam niets dus
..............................
Dag 4:
Ik kon bijna niet slapen van het lawaai maar ook van de krampen. Rond 4 uur
werden de krampen minder. Ik had geprobeerd veel te drinken dus waarschijnlijk
heeft dit dan toch gewerkt. De benen voelden zwaar maar ik zou het toch gaan
proberen. Fit was ik niet maar ik moest. Toen we vertrokken deed het effe pijn
maar de pijnstiller die ik vanochtend had ingenomen, werkte snel. We liepen
goed door totdat we over de helft waren toen zei de laatste man dat hij niet
harder wilde lopen daar hij maandag moest
werken!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Ik had vrij
maandag!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Bij Aken aangekomen moesten we nog een kleine omweg maken daar de afstand
minimaal 42,2 km zou moeten zijn. We finishden na 43,8 km en iedereen was blij
er te zijn. Het was weer een warme dag geweest en de Eifelsteig was klaar.
Totaal 211 km en de benen hadden door alle toestanden veel geleden.
Organisator Helmut zorgde voor douchegelegenheid bij hem thuis en koffie en
fris met taart. We genoten van alles en wij gaven hem, nadat hij dat had
gevraagd, enkele verbeterpunten aan, o.a. het wegvallen van het enige
verzorgingspunt voor de langzame groep in etappe 3, minstens nog een of twee
groepen meer zodat het tempo wat geleidelijker van snel naar langzaam ging.
Misschien zelfs aangeven wat men minimaal per uur moet lopen.
Moe maar voldaan gingen we naar huis. We namen afscheid en zeiden tot
............................................. a.s. zondag in Stein bij de
city-hall marathon ( 42,2 km op een parcour met een aanloopstuk van 270 meter
en dan 43 ronden van 975 meter en elke ronde 22 trappen omhoog en 18 omlaag.
Herstelt zal ik dan nog niet zijn maar we maken er het beste van samen met
Thijs van Heugten en Luc de Jaeger die hier dan ook weer present zijn.
Meer info zie:
http://www.rur-eifel-volkslauf-cup.de/lt-beverau/eifelsteig/eifelsteig2007.htm
http://www.rur-eifel-volkslauf-cup.de/lt-beverau/eifelsteig/eifelsteig2008.htm
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
Meer foto 's zie: http://www.funrunner-heerlen.nl/funrunner-fotoserie-08/index.html |
|
03-06-2007
La Roche in de Ardennen België. Als voorbereiding op de Eifelsteig
van a.s. donderdag waar we 4 dagen lopen, 42km-50 km-60 km-42 km, liep
ik als test de Marathon in La Roche met 850 hoogtemeters. Ik ging
met Willem Mutze die ook de Eifelsteig gaat lopen maar alleen als het
vandaag goed zou gaan. Hij heeft de laatste tijd veel problemen met
zijn maag en dit noodzaakte hem 2 weken geleden bij de Isarun om uit
te stappen. Ik vertrok rustig daar ik ook was gewaarschuwd i.v.m. een
forse klim na 1-2 km. Deze ging ik rustig op en daarna ging het op en
neer. Na 8 km een klim, niet te filmen, alhoewel het was een berg en
ik bedoel een berg met een stijgingspercentage waar een mountainbiker
niet tegen op kan fietsen anders kiept hij achterover. Bovenaan stond
een man met een trekharmonica en speelde het lied; Kreuzfeldernachte
sind lang. Tsja, deze klim was lang. Daarna nog meer op en af en ook
enkele lange stijgingen, mijn betere punt. Weer eentje na 12 km. Velen
wandelden al en na 21 km weer een klim maar daarna zou het makkelijker
gaan. Ik was voorheen gewend de trails te lopen in de Ardennen en dan
maakten we ook vele hoogtemeters. Naarmate de wedstrijd vorderde
voelde ik me beter en sterker worden. Sommige stukken waren moeilijk
te lopen daar het gisteren had geregend in de Ardennen en de paadjes
liepen erg scheef en dan nog overal natuursteen. De voeten hadden veel
te lijden daar ook vele stukken bestonden uit allemaal losse steen.
Ik beet
regelmatig een stukje van mijn maggiblokje en ik had 2 Powerbargels,
eentje voor km 20 en een voor km 33. Echt stuk heb ik nooit gezeten
maar ik liep overal mijn eigen tempo en vooral met in het achterhoofd
de Eifelsteig. Na km 36 weer een steile afdaling. De afdalingen werden
van te voren aangegeven en men waarschuwde de mensen. De afdaling bij
km 36 was erg lang en zeer steil. Een loper wandelde naar beneden en
toen ik me omdraaide naar hem bleek waarom. Hij was echt op zijn
"snuffer" gegaan en zat van voren onder de modder en
rotzooi. Ik finishde in 4 u 14 min en 47 sec waarmee ik zeer tevreden
was. Mijn doel was ontspannen lopen en proberen niet af te zien, nou
dat is dan voor 90 % gelukt. Na het finishen voelden de benen goed en
ik was al vrij snel weer 100% ( eigenlijk 99 % want je voelt
natuurlijk altijd wat en zeker op zo 'n selectief parcour). Er waren
ongeveer 200 deelnemers op de marathon en ik was gefinished als
80-ste. Na afloop trof ik Math Roberts die hier al een keer had
gewonnen en een keer derde was geworden. Hij zei dat dit jaar het
parcour een heel stuk zwaarder was dan andere jaren maar ja dat zegt
mij natuurlijk niets daar het voor mij de eerste keer was.
Dus
missie geslaagd. Willem kwam een hele tijd na mij binnen maar ja, wel
snelwandelend. Ik zag zijn gezicht en ik wist genoeg. Het was hem goed
afgegaan en ook hij gaat dus naar de Eifelsteig.
Nu
rusten, dinsdag een 5-10 km en donderdag etappe 1 van de Eifelsteig.
|
|
Zo vriendschappelijk als deze foto uitziet zo ging het ook in de gevangenis toe. De relatie van gevangenisbewaarder met gevangene was zeer goed. De gevangenisbewaarder op de foto verklaarde dat de gevangenen het niet slecht hebben in deze gevangenis en zelf zorgen dat niemand deze relatie verstoord door het een of ander daar anders het regiem veranderd en ze het veel slechter/zwaarder zullen krijgen. Alle mensen van de Justizvollzuganstallt Darmstadt, onze hartelijke dank voor deze marathon en mooie middag bij jullie in de gevangenis en de goede verzorging. |
13-05-2007 Darmstadt (D) De Knastmarathon. Een marathon georganiseerd door de Justizvollzugsanstalt Darmstadt. Men begon een half jaar geleden met 34 gevangenen om deze klaar te stomen voor een marathon. Er bleven er maar 11 over ook door overplaatsing van sommigen. Het is een heel apart gevoel om in een gevangenis binnen te komen en nu zouden we er dus een tijdje verblijven. We werden vriendelijk en veilig ontvangen met koffie en broodjes. 24 maal een rondje van 1,758 km waar in elk rondje 2 maal 360 graden gedraaid moest worden. Ik moest met een pijnstiller lopen daar ik al voor de wedstrijd problemen had met mijn hamstrings links en rechts, eigenlijk al 2 weken. Han en Henry waren ook niet 100 % en Roy was pas geopereerd. Wij zorgden ervoor dat de marathon een internationaal deelnemers veld had want wij waren de enige niet Duitsers. Ik vertrok zoals altijd te snel en zeker voor nu. Eerste uur 12,5 km en het ging redelijk maar het was warm en de zon scheen. Na 15 van de 24 ronden kreeg ik echt problemen maar bleef doorlopen en snoepte af en toe van mijn maggi-blokje. Er waren redelijk wat uitvallers, dat zie je alleen als je rondjes loopt, en velen hadden het zwaar. Om de zoveel tijd werd er een gedeelte van de gevangenen naar buiten gelaten om te "luchten" en deze schreeuwden dan van alles naar ons, vlgs mij vriendelijk bedoeld. Sommigen verbleven dan in omheinde ruimtes buiten en anderen mochten langs een weg staan, achter dranghekken en onder het toeziende oog van hun bewaarders. Er waren qua uiterlijk enkele zeer ruige types bij maar toen ik na 21 ronden kramp kreeg en effe moest wandelen ter hoogte van hen, vroegen ze bezorgd wat er was. Bij mijn volgende doorkomst, hardlopend, kreeg ik applaus en werd er geroepen vanuit de cellen. Ze waren ook erg begaan met de medegevangenen die nu aan de marathon deelnamen. Ik finishde na 24 ronden, dus 42,195 km in 3 u 53 min en 1 seconden en als 20-ste van de 54 finishers. Het was heel zwaar geweest. Zo zie je dat een vlakke marathon soms nog zwaarder is dan een heuvelachtige. Je hebt continu dezelfde belasting en dan nog eens elke ronde 2 maal 360 graden draaien. Ik was zeer tevreden want van te voren was ik erg nerveus geweest en had niet durven wedden op mijn finish deze keer. De winnaar was snel vertrokken aan de start en moest ook na een poos veel inleveren. Hij finishde uiteindelijk in 3 u 15 min 50 seconden. |
22-04-2007 Heerlen. Vandaag zou ik met Willem Mutze de Trail du Val d'Heure gaan lopen in de Ardennen in België over 46 km. Om 5 u 40 werd ik door Willem gebeld, terwijl ik me aan het voorbereiden was, dat we niet konden gaan. De oorzaak was een coniferenbrand vannacht in zijn tuin en de brand had zijn auto helemaal opgebrand en er was alleen nog een hoop schroot over. Zijn carport was verbrandt en de ramen aan de zijkant van zijn huis gesprongen en de rolluiken gesmolten. Zijn gehele kelder stond onder water van het blussen en in huis was het ook een zooitje. Als alternatief wilde ik 30 km gaan lopen met rugzak maar mijn gedachten waren bij Willem en zijn brand. Na 21 km kreeg ik vreselijke rugpijnen en ik was blij dat ik niet in de Ardennen was. Ik hoop dat Willem alles weer gauw op een rijtje heeft. Wat zou er gebeurd zijn als dit een week eerder was gebeurd toen Willem in Castricum was om de Vierjaargetijdenloop te organiseren?????????????????????????? POLITIE DOE ER IETS AAN. |
| TV Maastricht belde me om 10 april en 13 april opnames te
maken met mij i.v.m. de Nationale sportweek.
|
 |
 |
_WEB.jpg) |
_WEB.jpg) |
_WEB.jpg) |
_WEB.jpg) |
 |
| 25-03-2007 De Treech-loop te Maastricht.
11,5 km. Na de ultra van vorige kreeg ik vele rugpijnen, een soort
Ischias. Oorzaak is waarschijnlijk het vele afdalen en tegen houden.
Eerst links en daarna rechts. soms kon ik nog niet eens wandelen zonder met mijn been te trekken. De Treechloop wilde ik toch doen. Ik nam voor de wedstrijd een Naprosyne en om 13.30 uur spoedde ik me naar Treech daar ik moest werken tot 13.30 u. Ik had me een half uur vergist met de start tijd, niet om 14.30 uur was de start maar om 14.00 uur!!!! .Lucienne was er al en had mijn startnummer al gehaald en ik had me op het ziekenhuis al startklaar gemaakt. Daar aangekomen effe inlopen maar dat ging niet van harte. Aan de start trof ik Kees Punt nog en dan maar lopen. Ik vertrok snel maar na 1 km werd ik al door velen ingehaald. dan de berg in Klein Ternaaje (B). Een kuitenbijter, of nog erger. Deze is voor mij altijd zwaar daar hij al zo vroeg valt. boven gekomen kon ik al weer mensen inhalen maar mijn luchtpijp stond in brand. Dit, ik bedoel een korte loop, had ik al 3 jaar niet meer gedaan en dan is het meer dan interval. Ik hijgde als een oud postpaard maar het ging en de rug, daar voelde ik bijna niets van. Elke keer weer na een stijging kon ik versnellen en weer iemand inhalen alhoewel het met sommigen steeds wisselen was. Dan richting einde de Zonneberg af. hier was ik bang voor daar ik er al eens een blessure heb opgelopen maar nu geen problemen. Het laatste stuk was vlak en ik kon weer versnellen. Ik finishde als 25-ste in mijn categorie ( mijn categorie had 84 finishers) in 51 minuten en 39 seconden. Kees Punt was 20 seconden voor me dus ik had het goed gedaan. Het had veel energie gekost maar ik voelde me goed. Na afloop een paar lekkere pilsjes gedronken op Treech met Lucienne en met de tombola won ik nog een mooi sportjasje!!!! Missie geslaagd dus. Nu een dag is mijn rug nog steeds okay. Vanmorgen heb ik maar weer een duurloop gedaan. Bergop naar Berg en Terblijt, Vilt, Cauberg af, Daalhemmerberg op, Sibbe, Gasthuis, afdalen naar de rozenkuil, weer bergop en richting Heer en naar huis. 20 km vlgs GPS en ik voel me nog steeds okay dus .......................... Met dank aan Roger Rousseau voor de foto 's ( meer info www.rousseaurunning.tk ) |
|
|
17
maart 2007 Heerlen: Limburg op zijn mooist.
Limburg op zijn
mooist zal zijn naam meer dan waar maken.
Dit
houdt in dat u een schitterende ultraloop gaat maken, onder
andere bezoeken wij de Brunssummerheide vervolgens gaat het richting Ubachsberg, Gulpen, Valkenburg en Klimmen. Gedurende de gehele tocht zijn er mooie uitzichten, maar uitzichten krijgt u alleen als er geklommen wordt, er worden ondermeer de klim naar Ubachsberg, de klim naar Trintelen, de Eyserbosweg, de Gulpenerberg, Dolsberg,Sousberg, Keutenberg en Wilhelminaberg in Valkenburg onder de voeten genomen, ver In totaal zijn het 2234 hoogtemeters!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Meer dan de "normale" Alpine marathons in Zwitserland etc.
Ja, daar moet je dan
je conclusie uit trekken, de info van de organisatie. Niet echt
aantrekkelijk als je weinig motivatie hebt, want die had ik niet. Ik
bel regelmatig met Willem Mutze en we hebben vele wedstrijden samen
bezocht. Hij was ook bij de sponsorloop voor Mali van Jos Vrancken en
mij in Noorbeek, dus ik wilde ook bij zijn loop meedoen maar nogmaals
de motivatie ontbrak alhoewel , hoe meer de dag eraan kwam, kwam er
toch motivatie. Het was een lange tocht maar oh zo mooi en ik wil geen
te lang verhaal schrijven. Er waren zo 'n 45 mensen komen
opdagen uit Duitsland, België en Nederland. De meesten waren
natuurlijk allemaal bekenden uit het Ultrawereldje. Na een korte
toespraak van Willem was er dan het startschot. Iedereen was goed
gehumeurd en er werd nog gelachen. Je moest door het selectieve
parcour erg goed opletten om geen aanwijzingen te missen.
Het was zwaar,
loodzwaar en op het laatst liep ik liever bergop dan bergaf want dat
deed zo 'n pijn aan mijn bovenbenen. Ik denk dat we elke spraakmakende
berg, heuvel of puist in Zuid-Limburg wel gehad hebben. Ik dacht wel
iets gewent te zijn van de trails in de Ardennen maar in ons eigen
Limburg kan het net zo zwaar zijn. Enig verschil, in de Ardennen gaat
het lang bergop en lang bergaf en in Limburg is het steeds
steil bergop en steil bergaf hetgeen een echte aanslag op je spieren
en gewrichten is. Na 30 km kreeg ik mijn eerste inzinking. Ik moest
voor de tweede keer de struiken in i.v.m. diarree maar gelukkig daarna
niet meer. Het motregende de gehele dag en de eerste 2 uur had ik
eigenlijk te snel afgelegd ondanks waarschuwingen van Big Willem.
Samen met Roger Kempinski en Math Roberts ging het te hard maar
perfect, dacht ik. Na de nodige stijgingen en afdalingen besloot ik
maar alleen verder te gaan en de andere te laten want zij waren een
maatje te groot voor mij en het was toch te kort na de Sahara marathon
en ultra. Bergop werd er veel gewandeld daar rennen geen
voordeel oplevert en als je boven komt ben je kapot. Na de Brand
brouwerij zag ik Roger opeens achter mij in een groepje en daarachter
een groepje met Prisca Vis. Zij waren verkeerd gelopen. We moesten de
Keuteberg van opzij beklimmen en de groep met Roger, Henk Geilen
en Koos Rademakers en haalden me in maar Prisca met haar
groep was weer uit zicht na de Keuteberg voor de tweede maal van
een andere zijkant beklommen te hebben !!! Verkeerd gelopen? Ik
denk dat ieder wel verkeerd gelopen is. Als er iemand voor je loopt
dan volg je hem als kuddie dier zijnde en let je minder goed op de
aanwijzingen. Op de gehele tocht waren er 4 verzorgingposten en deze
waren echt perfect. Je kon er bijna alles krijgen om je depots weer te
vullen. Cola, citroenthee, water, koekjes, peperkoek, banaan,appel,
pudding en Limburgse vlaai. Overal at ik ruim want soms voelde ik me
duizelig in mijn hoofd van de honger. Dit hadden meerdere mensen. Ik
finishde uiteindelijk na 8 uur en 50 minuten. Ik was tevreden want het
was lood en lood zwaar geweest. Helaas liep ik 3 maal toch verkeerd
maar dat beperkte zich in totaal tot 4 km ( dus in totaal 72 km
gelopen vlgs GPS). Na 60 km viel ik nog op de asfalt daar ik in
de goot langs de weg wilde lopen om een auto te ontwijken en daar had
zich door het vocht een dun laagje mos gevormd. Resultaat was een
ontvelde heup en knie en een gat in mijn mooie thermo-legging.
Wouter Hamelink deed
ook mee en heeft "natuurlijk" gewonnen, alle respect voor
deze jonge loper. Prisca ook proficiat want zij was eerste dame. De
juiste uitslag weet ik niet en dat zullen we wel via Willem horen http://members.home.nl/funrunner3/index.html .
Op deze site staan ook
foto 's van het parcour en de andere 3 lopen van de 4
jaargetijdenlopen van Willem.
Na afloop kregen we
nog een mooie oorkonde en een leuke herinnering.
Willem, alle respect
voor deze mooie en goed georganiseerde wedstrijd/trail.
|
|
Het gratis blad VEER intervieuwde me over mijn
loop-adventure-reizen en plaatste het verhaal over Yukon van 2006.
Klik hier of op afbeelding links.
Meer info zie: http://www.veer-online.nl/ |
 
|
|
klik op foto voor vergroting.
Henk vertelde tevens dat hij de 5 km had gewonnen. Dus nog meer vreugde. Na het finishen was ik eigenlijk vrij snel weer fit en we kregen een lunchpakket. Daar had ik op zitten wachten want ik verrekte van de honger. Ik dronk veel en was weer snel de oude. Uiteindelijk was ik 47-ste van de 96 finishers. s 'Avonds was de prijsuitreiking en een maaltijd samen met alle lopers maar ik had liever bij de familie gegeten want zij deden extra moeite op alle gebied om goed voor ons te zijn en hun eten smaakte me beter. Het braken en de diarree is niet veroorzaakt door het eten van de familie maar het verwende maag-darmstelsel van ons Europeanen.
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
Meer info over de marathon/ultra of de Saharawi 's,
zie http://members.lycos.nl/saharawi/
|
 |
Deze week
nog 80 km want ik ben aan het afbouwen. Volgende week 60 km. Vorige
week 160 km gelopen met een lange training van iets meer dan 60 km met
rugzak.
De wonden zijn genezen, letterlijk en figuurlijk alhoewel mijn rug echt op 2 plekken flink ontvelt was waar ik dagen last van heb gehad. Probleem? Vergeten in te smeren met vaseline!!!!Andere uitschieter de snelheidstraining van gisteren, ik liep tijdens de training een tijd zoals 5-6 jaar geleden!!!!!!!!!!!
Mijn
zelfvertrouwen groeit alhoewel ik me toch de afstand van de 100 mijl(
161 km) realiseer en eigenlijk weet dat het nog te vroeg is en
zeker 2 dagen na de marathon, eigenlijk maar 1 1/2 dag. En dan ook nog
in de woestijn bij temperaturen van.........................
Mensen
als ik jullie niet meer zie tot ..........
groeten
HENk
p.s.
Carnaval wordt gematigd gevierd ondanks dat ik er zin in heb. Vorig
jaar een grote dip, ook met de carnaval, i.v.m. het uitvallen in Yukon
maar dat is voor bij en mijn lijf voelt weer heel aan ondanks dat er
weer een jaartje bij gekomen is. Als ik terug ben moet ik weer gaan
werken aan snelheid want een marathojn oet toch weer onder de 3
u 30 minuten kunnen.
Klik op artikel voor vergroting Zondagsnieuws 11-02-2007
|
Klik op foto voor vergroting. Dit was dan weer marathon/ultra nr. 213 |
28-01-2007. De midwinter marathon te Apeldoorn. De laatste
wedstrijd als voorbereiding op Algerije. Het weer was niet al te best,
het regende bijna de gehele wedstrijd en ik liep met mijn rugzak. Het
nieuwe parcour vond ik eigenlijk maar niets want in het begin was
het maar draaien etcetera en hartstikke druk. Ik liep lekker en mijn
streeftijd met rugzak op dit niet al te gemakkelijke parcour was 4 uur.
Na 25 km kwam er een kink in de kabel. Mijn bovenbenen kwamen moervast
te zitten van de koude en mijn broek was door en door nat. Elke stap
deed pijn en het liep niet meer vloeiend. Ik was met o.a. Jo
Schoonbroodt, John Bos en tweemaal een Hans naar Apeldoorn gereden en
zat achterin in het midden. Ditt leverde na een uur vreselijke krampen
op in mijn boven benen en deze krampen werden nu weer opgewekt door de
koude. Ik sleepte me verder en verder en pas na 34 km ging het weer. De
pijn in de boven benen werd minder wen minder en mijn conditie was
okay. Het laatste stuk liep ik steeds beter en aan de finish gekomen ( 4
u 15 min !!!!! ) nam ik al rennend de medaille in ontvangst en rende
meteen door naar de omkleedruimte, 1 km verder, waar ik voor het eerst
stopte. Na het stoppen voelde ik me al snel goed en was redelijk fit.
Okay wel wat stijfjes maar ik was tevreden over alles, behalve de tijd. Het had me toch wat meer kracht gekost dan ik van te voren had gedacht maar ja nu deze week nog wat duurlopen met zaterdag een training van +/- 70 km en dan rustig afbouwen. |
Ook leuk, gevonden bij een discussie over DOPING:
Eerlijke sport op olympisch niveau bestaat niet, heeft nooit bestaan en zal
nooit bestaan. Er zijn altijd "chippoteurs" (om een Brussels woord te
gebruiken) geweest. Is het niet met voeding, voedingssuplementen, doping,
geestverruimende middelen, asperinnes in koffie, spagetti met EPO,....Eerzucht
vroeger en geldgewin nu doet mensen rare dingen doen. Je moet een wielrenner in
de Tour eens volgen. Zijn "koppeke" is na drie weken dikker dan bij
het begin van de ronde. Waarom? Cortisone en met doktersbriefje hoor. (is ooit
gedaan, zo'n wielrenner gevolgd met beelden en vergeleken met begin en einde van
de ronde)
Het is heel simpel, beroepssporters willen hun beroep uitoefenen. Jammer genoeg
hebben ze een beroep waarbij hun gezondheid ondermijnd wordt en moeten ze
medicatie nemen om hun beroep zo goed mogelijk uit te oefenen. (om 2h05' op een
marathon te lopen moet je elke dag gedurende een lange periode keihard trainen.
welk lichaam, hoe getalenteerd het ook is kan dat aan? zonder enige
ondersteunende middelen; ontstekingremmers, recuperatiemiddelen, antidepressive,
slaapmiddelen,....)
Een topmanager die heel veel geld verdient, een bedrijf moet rechthouden,
levensbelangrijke beslissingen moet nemen (mensen ontslaan) beestig veel uren
klopt, weinig slaapt, stress heeft 17 uur per dag, dagen lang, vergaderingen
doet dag en nacht, besprekingen in dure restaurants doet en ongezond eet,...
waardoor zijn lichaam door deze zaken ook beestig belast wordt, denk je dat die
dat doen zonder ondersteunende middelen. (cholestorolverlagers,
bloeddrukverlagers, iets tegen de hoofdpijn, captagon om wakker te blijven,
slaapmiddelen om snel in te slapen, pillen bij een griep om te blijven werken,
"geef me maar een paardemiddel meneer doktoor want ik kan niet
thuisblijven, de firma heeft me nodig..."
Het praat doping niet goed, maar het zal nooit verbannen worden. Daarom is een
perfecte medische begeleiding erg belangrijk en een open debat waar jullie naar
vragen.
Vroeger zei een dokter eens tegen mij: "je kan van een ezel geen koerspaard
maken."
Jaren later kwam ik bij een andere sportarts en ik haalde deze woorden aan. Hij
antwoordde; "dat is waar, maar ik kan hem wel rapper laten lopen....."
geschreven door mijn "grote" vriend
Op internet vind je alles, ik was op zoek naar de
uitslagen van de LPM-marathon 2007 van afgelopen zondag en ik vond het
volgende op een Belgische site waar mensen commentaar gaven op van alles
en dit ging over het jaar 2005:
|
 |
14-01-2007
De Louis-Persoons memorial marathon te Genk (B). Aangezien Algerije
steeds dichterbij komt weer eens een marathon met rugzak. Het weer was
prima maar het parcour was veranderd. Een stukje onverhard en dat
betekent meestal met de rugzak een echte hindernis. Ik startte te snel
maar het ging goed. Ik merkte dat ik enkele bekende lopers, na 2
ronden nog steeds achter me had dus het ging echt te snel en ik nam
gas terug. De onverharde stukken drassige bosbodem braken telkens mijn
tempo behoorlijk, daarna iets steiler bergaf en dat is ook niets als
je bagage hebt maar een goede training. Na zo 'n 30 km begon de rugzak
echt te wegen en het tempo ging nog wat terug. Ik kon gemakkelijk
blijven doorlopen alleen het beoogde tempo lukte me niet. Het
maggi-blokje had ik nu opgelost in een bidon en kon me dus niet
verslikken. Een slokje uit die bidon en je bent meteen weer wakker
(brrrrrrrrrrrr). De organisatie was perfect en Micha was overal de
boel aan het regelen. Prachtig. Voor de wedstrijd trof ik mijn
vriend Marc Papanikitas, viervoudig winnar van de LPM-marathon. Deze
keer zou hij zware tegenstand krijgen nml. van een Rus en geen gewone.
Zijn naam weet ik niet meer maar Marc zei dat hij op het EK 100 km 6 u
30 min had gelopen of zo iets en zijn PR op de 50 km was 2 u 59 min.
Zoals gewoonlijk dubbelt Marc mij meestal 2 maal maar hij heeft dan
altijd wel een goed woordje voor me als hij me inhaalt. Deze keer ook
weer maar hij was aan het gekreun te horen echt aan het vechten. Marc
won uiteindelijk in 2 u 29 min, een echte opsteker voor hem gezien hij
in 2007 ook weer België moet gaan vertegenwoordigen op de EK's en
WK's 100 km. Marc is echt een prachtige kerel, na het WK in Korea kwam
hij in een behoorlijk dip maar mailde me toch om te vragen hoe het met
me ging na het mislukte avontuur in Yukon. Genk, ja, ik finishde in 4
u 8 minuten en ik was kapot maar wel zodanig dat ik toch nog door had
kunnen gaan want tussen de oren zit
het weer goed. Tijden
zijn voor zo 'n woestijn gebeuren eigenlijk niet belangrijk. Hier is
het overleven en zorgen voor je natje en droogje, vooral dat laatste
is ruim aanwezig.
Over 2
weken de Midwinter marathon in Apeldoorn, met rugzak en nu echt rustig
vertrekken en dan nog een lange duurtraining met alles erop en eraan,
van zo 'n 70 km dus dat kost me weer een vrije dag.
Afgelopen week kwamen de eerste artikelen van mijn sponsors binnen en
deze week hopelijk de rest dan is dat ook weer geregeld.
Het nieuwste
GPS-horloge van Suunto is onderweg en dan kunnen we deze gaan
proberen.
|
|
06-01-2007
De Nederlandse Spoorwegen ....sorry verkeerd. Schinnen de Fat ass 50.
Mijn zoveelste deelname bij Ger en Nadja Weijenberg. Voorheen in
Tilburg en sinds enkele jaren in ons Limburg. De start was op zaterdag
en voorheen op zondag. Voor mij een probleem daar mijn moeder haar
verjaardagsfeest gaf op de vrijdag maar ik kon Ger en Nadja niet
in de steek laten en mijn moeder al helemaal niet. Ik had nachtdienst
gehad en het feestje duurde toch lang en ik kwam pas om 23.30 uur in
bed en was doodmoe. Zaterdagochtend. De trein zou om 9 u 11 min
vertrekken maar had al 4 minuten vertraging en ik had 4 minuten
om over te stappen in Sittard. Vlak voor aankomst in Sittard
stopte de trein weer voor 5 minuten en weg was mijn aansluiting. Ik
kreeg er het heen en weer van en de volgend trein zou een uurtje later
vertrekken. Dat zou kort dag worden en misschien zou ik te laat
arriveren in Schinnen. Ik belde mijn broer en hij zou Gert bellen om
mijn startnummer klaar te leggen. Op het station verkleedde ik
me in de toiletten en
had daarna uiteraard veel bekijks. Ik arriveerde in Schinnen en om
8 minuten voor de start was ik bij Ger. Mijn nummer lag klaar en ik
gaf mijn tas af en 3 minuten later vertrokken we. Ik was erg opgejaagd
maar toen ik aan het lopen was, was dit snel over. De rondjes gingen
in 21 minuten. Een rondje was ongeveer 4,17 km waarvan 1 km bergop, 1
km vals plat, 1 km vlak en daarna 500 meter bergaf en dan weer vlak.
Dit 12 maal om de 50 km vol te maken. Ik had het maggi-blokje weer bij
me en na 4 rondjes wilde ik het eerste stukje pakken en verslikte me
erin. Ik dacht dat ik stikte. Verder ging het goed en na 8 ronden
begon het zwaarder te worden daar het ook regende. Eerst zacht en
steeds harder. Ronde 11
liep ik samen met Micha die de marathon liep en aan zijn laatste ronde
bezig was. Het geeft even afwisseling maar praten is dan ook soms
vermoeiend en we zwegen beiden na een tijdje. Ik hoefde niet te
wandelen en kon blijven rennen. Ik finishde in 4 u 42 minuten 32
sec en was tevreden over het lopen maar niet over de Nederlandse
Spoorwegen. Na afloop kreeg ik eigenlijk pas te zien wie er allemaal
meedeed. We waren met zo 'n 40 man waarvan enkelen de marathon liepen
en de rest de 50. Er waren velen uitgestapt en ik was gefinished als
13-de.
Voor mij
was deze wedstrijd vooral psychisch erg belangrijk daar ik vorig jaar
stopte na de marathon, 42,195 km, daar het zo slecht ging en ik
lichamelijk veel problemen had o.a. de rug. Ik moest toen nog
naar Yukon!!!!!
Ik denk dus dat ik er nu veel beter voor sta. Volgende week nog de LP-marathon in Genk en eind januari Apeldoorn. Het gaat goed. Geen blessures en het hielspoor .......pssssst
Met dank aan Ger Weijenberg voor de foto 's, klik erop voor vergroting
|
|
|
Tja, hoe zal ik beginnen. Het
begin van 2006 stond in het teken van de Yukon Arctic Ultra in Yukon
Canada over 100 mijl in februari. Ik trainde veel en regelmatig ging ik
naar Snowworld Landgraaf om aldaar te trainen met mijn slede. Ik had al
rugklachten en het lopen werd er vaak niet beter op. Enkele weken voor
de wedstrijd hoorde ik dat je er bijna niet kon hardlopen. Ik begon per
week 2 lange wandelingen in te lassen van 30-50 km per keer. Mijn
rugklachten werden iets beter maar ik maakte me er zorgen over. Hoe het
verliep in Yukon? Klo........................ Na 102 km totaal uitgeput
moeten stoppen. Diarree en ik kon niet meer eten. Naderhand besefte ik
dat ik de Immodium, om de diarree te stoppen, helemaal vergeten was in
te nemen!!!!!! Ik ging in de race verder als verzorger. Ook een leuke
ervaring. Thuis gekomen had ik geen zin meer om te lopen, het plezier
was weg. Ik zat heel erg diep, voor het eerst sinds ik begonnen was met
hardlopen in 1978. Mijn materiaalsponsoren steunden mij ook na afloop
van deze mislukking en zeiden mij toe me bij een volgende onderneming
weer te steunen. Na zo 'n 5 weken wilde ik weer langzaam beginnen voor
mijn plezier. Ik had me een beetje laten opjutten door die 100 marathon
club maar dat wilde ik net meer. Wat wil het nou zeggen als je 100, 200
of nog meer marathons hebt gelopen? Lucien Taelmans, dat is wat anders,
100 marathons onder de 3 uur. Daar worden we stil van.
Alleen lopen voor het plezier. Mijn tijden waren toch knudde. Vroeger onder de 3 uur en nu .......... Mijn laatste marathon onder de 3 uur was in 1993 toen ik voor het laatst aan triathlon deed. Mijn laatste 2 hele triathlons. Schijnbaar deed de afwisseling mij goed en dit resulteerde dan in tijden onder de 3 uur en tijdens de hele triathlon liep ik de marathon in 3.30-3.45u. Maar helaas. ik kreeg de ene blessure na de andere en nu wilde ik wel weer. Mijn achillespezen eerst, dan mijn linker heup. Hierna mijn hamstring rechts. Telkens pakte ik rust en ging een beetje Mountainbiken. Na de hamstring een spierverrrekking in mijn linker kuit en daarna een hielspoor links. Rechts had ik al een hielspoor gehad zo 'n 10 jaar geleden. Ik probeerde toch door te gaan net als toen maar het werd erger. Ik liep nog 5 marathon met het hielspoor en pijnstillers. Het werd alleen maar erger en ik besloot alleen nog maar te gaan fietsen 2 maanden lang. Ik zocht heel internet af naar oplossingen voor mijn hielspoor. In het ziekenhuis waar ik werk als verpleegkundige vroeg ik chirurgen en orthopeden naar hun mening. Ik probeerde alles, behalve de nachtspalk, dat vond ik maar flauwekul. Marc Papanikitas mailde nog om te vragen hoe het met me was omdat hij niets meer van me hoorde. Hij gaf me nog enkele goede tips. Uiteindelijk begon ik in october toch met de nachtsplak nadat bandages maar tijdelijk hadden geholpen. Tevens begon ik met trainen op een voetbalveld i.v.m. de zachte ondergrond en met siliconen zooltjes. Mijn conditie was nog steeds redelijk en ik kon zonder moeite 45 minuten hard( zacht )lopen. Na 2 weken was ik helemaal dolgedraaid op dat voetbalveld maar ik had bijna geen pijn meer. Na elke training 7 minuten ijssen en weer mijn Walk-fit zooltjes in de schoenen. Ik had weer zin om te lopen en ik schreef me in voor een marathon. De tijd was eigenlijk te kort maar ik wilde met Henk Harenberg naar de Sahara-marathon/ultra in februari in Algerije. Ik trof weer de oude bekende hardlopers en ik starte met mijn tweede IK, de rugzak, i.v.m. Algerije. HEt was zwaar, heel zwaar maar ik finishde samen met Micha. Twee weken later wilde ik weten hoe het zonder rugzak zou gaan en ik liep de marathon in Spijkenisse en ik probeerde tevens het maggiblokje van Jo Schoonbroodt uit ( zie www.adventure-runner.tk ). Misschien door het maggiblokje of ..... Ik had geen krampen of niets en ik liep prima tot 29-30 km en de rest was iets zwaarder maar ik hoefde niet te wandelen. Hierna volgden nog enkele duurlopen en het gaat goed. De nachtspalk draag ik nog steeds en wil dit blijven doen tot ik naar Algerije ga. Mijn sponsoren steunen me weer en ik ga ervoor. 30-12-2006 liep ik nog de Silvestermarathon ( met 100 deelnemers, voorheen waren we soms met 15 man!!!!!!) en daarna nog enkele marathons en een hele lange duurloop en ik moet klaar zijn voor Algerije. Welke afstand ik daar ga lopen kan ik dankzij de organisatie ter plekke beslissen. Zo eindigde het jaar 2006 toch nog goed. Ik weet dat ik momenteel beter zit qua conditie en gestel dan toen ik begin van het jaar naar Yukon ging. Iedereen heeft me steeds gewaarschuwd want ik liep veel en mijn probleem is meestal dat ik veel blijf trainen omdat ik dat graag doe. Je lijf heeft ook rust nodig maar ja, wie zegt het? Ik wil bij deze iedereen goede feestdagen toewensen en een heel goed begin voor 2007. Als 2007 voor mij zo is als het einde van 2006 dan ben ik al tevreden. loop ze en tot ziens Henk Sipers p.s. Vroeger schreeuwde ik van de daken dat als je een marathon in 4 uur of langer loopt, je beter kunt stoppen. Nou, dat is niet waar. Je moet marathons lopen zolang je er plezier aan hebt en de tijd is niet belangrijk. |
.jpg)
.JPG)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
_WEB.jpg)
_WEB.jpg)
_WEB.jpg)
_WEB.jpg)
_WEB.jpg)
