Klik hier om terug te gaan naar de homepage Henk Sipers en de Ultrasport.

     

                         Laatste Nieuws  2003

 31-12-2003 De laatste wedstrijd van het jaar. De Eulenkopfweg - marathon in Wuppertal. Een natuurmarathon gehouden op de Eulenkopfwanderweg.  Van te voren werd er gewaarschuwd dat er ongeveer 900 hoogtemeters te overwinnen waren. Ik was er heen gegaan met Willem Mutze en Jos Vrancken. Bij aankomst stond Henk Harenberg al te wachten op ons. We besloten samen te lopen en het rustig aan te doen. Ik was niet 100 % fit en liep niet met rugzak daar zondag de 50 km van Schinnen is en deze wil ik wel met rugzak lopen. De marathon ging over 35 % asfalwegen,  boswegen 55%, en 10 % over bospaden.

De eerste 30 km had ik het niet echt gemakkelijk maar daarna ging het steeds beter en we finishden uiteindelijk in een tijd van 4 u 18 min. Een goede training en de benen voelden weer perfect aan. Na afloop nog een lekker Duits soepje en een pilsje en gauw naar huis om de jaarwisseling te vieren. Dit was marathon/ultra 31 van dit jaar en ik moet zeggen, ik heb het jaar goed doorstaan. Ik ben over alles tevreden behalve de marathon-3-daagse in Diever waar ik de derde dag uitviel vanwege problemen de tweede dag en daardoor had ik geen motivatie meer voor de derde dag. Uitstappen is vaak een gemakkelijke weg, maar naderhand houdt je er wel een kater van over. Kees Punt ervoer dit afgelopen weekend bij de Grottenmarathon. Op het moment lijkt het een goede beslissing maar na afloop blijkt dit toch anders te zijn.

EEN GOEDE JAARWISSEL AAN IEDER GEWENST EN DE BESTE WENSEN VOOR HET NIEUWE JAAR , 2004, HET GEEN HET JAAR VAN DE MARATHON DES SABLES MOET WORDEN (voor mij)

 

 

Nieuws - Sport - Sportnieuws           dinsdag 30-12-2003
Henk Sipers
Na de douche - 48-jarige Maastrichtenaar voltooide de grottenmarathon met een negen kilogram zware rugzak. Nog overnacht in de grotten?
,,Nou nee. Ik had echt geen slaapzak bij me. Er zaten alleen maar flessen water en een paar dekens in de rugzak. Pure balast. Ik ben namelijk in training voor de Marathon des Sables, 240 kilometer in zeven dagen dwars door de Sahara. Daar moet je alles wat je in die week nodig hebt aan proviand en materiaal zelf meeslepen.''

De extra zelfkastijding gaat ten koste van de snelheid: 98ste in 4.26.06 uur.
,,Een verschrikkelijke tijd moet ik eerlijk bekennen. In mijn 150ste marathon nog wel. Maar het was dan ook geen normaal parcours. En dat stukje bergop was al helemaal een verschrikking. Op een gegeven moment was de rugzak echt een last geworden. Maar een kopje koffie na 21 ronden deed wonderen.''

Uitgemergeld. Als verpleegkundige op de recovery-afdeling van het AZM in Maastricht moest je bijna zelf aan de beademing.
,,Gelukkig viel de schade achteraf wel mee. Mijn lijf kan wel wat hebben. Zaterdag de sylvestermarathon in Meerssen, zondag de grotten, woensdag loop ik de marathon in Wuppertal en zondag de 50 kilometer van Schinnen. Ik moet mijn conditie op peil houden en de kracht in de benen proberen op te voeren.''

Lopen als obsessie. Je bent toch een verstandig mens?                                                                                  ,,Toegegeven, mijn vrouw heeft er wel problemen mee. Maar wil je wat van je leven maken, dan zoek je uitdagingen. Vorig jaar heb ik tien marathons in tien dagen gelopen, volgend jaar wil ik door de Sahara. Je gaat de confrontatie met jezelf aan, probeert grenzen te verleggen. De woestijn oefent een bepaalde aantrekkingskracht uit. Daarnaast ben je helemaal op jezelf aangewezen. Dat is de kick.''

Elk avontuur heeft zijn prijs. Het inschrijfgeld voor de Marathon des Sables medio april bedraagt liefst 2900 euro.
,,Pittig, ja. Zeker voor een week zwaar afzien. En dan heb ik het nog niet een over alle materiaal dat je moet meetorsen zoals een hoofdlamp, een kit tegen slangenbeten en een vuurpijl in het geval je verdwaalt. Ik denk echter dat de unieke ervaring die hoge prijs rechtvaardigt. Bovendien loop ik voor een goed doel: artsen zonder grenzen.''

Kan het nog gekker?
,,Er zullen altijd nieuwe uitdagingen komen. Dat houdt het leven leuk. Ik experimenteer ook met drinken. Normaal drink ik tijdens het lopen gebluste cola, straks in de woestijn moet ik het doen met expeditievoedsel, water en zouttabletten. Daarnaast draag ik een soort stropdas. Een noviteit. Die leg je even in het water en dan blijft je hoofd twee dagen koel.''

Geen angst voor visioenen, fata morgana's?
,,Die krijg je pas als je uitgedroogd bent. Als het goed is komt het nooit zover.''

Frans Dreissen, verslaggever dagblad De Limburger.

 

28-12-2003 De Grottenmarathon in Valkenburg. Een primeur en zeker niet te onderschatten. Eenieder getooid met lamp en helm en ik ook nog met rugzak met 7-8 kgr. Het was druk in Valkenburg en bij de start was het nog drukker. Heel Ultra-Nederland was aanwezig. Het ging allemaal goed  in het begin maar je merkte  al dat het later moeilijk zou gaan worden. De ondergrond was erg ongelijk en vaak zag je helemaal niet ondanks hoofdlamp, waar je je voeten neerzette. Zodoende was elke stap anders en als je dacht je voet neer te zetten was er een gat of een heuveltje. Met het gewicht op de rug dreunt dit hard door en de stukjes bergop waren ook door de rugzak zeer zwaar. Volgens Edwin Lenaerts waren er in elke ronde van 1690 meter 54 bochten !!!!!!!!!Na 17 rondjes was het hard werken en afzien maar ik had zelf gekozen voor de rugzak. Na een kop koffie na 21 rondjes knapte ik zienderogen op en finishde in de tijd van 4 u 26 min 6sec. Ondanks de goede laatste 3 rondjes was ik heel diep moeten gaan maar toen ik finishde , na 2 min was ik weer fit en rende terug naar de Poffermolen over de mooie asfalt van de straten en het ging weer prima, maar de wedstrijd was voorbij. Qua tijd was het slecht, maar gezien parcour en de rugzak was ik zeer tevreden over deze tijd. Kees Punt hield het na 22 ronden voor gezien, wat jammer. Pierre Rinia finishde in 4 u 4 min. Dit was mijn 150-ste marathon/ultra en de 30-ste van dit jaar. Woensdag nog 1 marathon in Duitsland en dan is het jaar voorbij.

 

27-12-2003 2-de Silvestermarathon te Meerssen. Ietwat aan de late kant werd bekend gemaakt dat deze marathon voor de 2-de keer gehouden zou worden en het weer werkte alleen maar tegen. Dit resulteerde in een deelnemersveld van 10 personen. Door de vele en constante regen had ik besloten zonder rugzak te lopen daar hij anders door en door nat zou worden en veel te zwaar. Dit zou een probleem kunnen worden tijdens de Grottenmarathon, die morgen voor het eerst in Valkenburg zou worden gehouden. Na de start bleef het nog een tijdje regenen maar het stopte en werd uiteindelijk toch nog redelijk weer, waardoor ik baalde dat ik de rugzak toch niet had meegenomen, maar ja. Het was een gezellig groepje met Jo Schoonbroodt en we liepen net als vorig jaar de oude route van de Mergelland-marathon maar dan in tegenovergestelde richting. ik was blij dat het rustig aan ging zodat ik niet te veel energie zou verspelen voor morgen. Rob Froonhof was ook gekomen maar deed uiteindelijk niet mee door een opkomende blessure en  hij was bezorgd over zijn deelname morgen aan de Grottenmarathon. We liepen uiteindelijk 4 u 20 min en ik was 100 % fit, had goed gegeten en gedronken onder het lopen en me absoluut niet te veel ingespannen. Jammer dat er zo weinig deelnemers waren, misschien volgend jaar beter. Ik had zeker enkele ultralopers verwacht uit het noorden omdat ze toch vrij hebben en voor de Grottenmarathon naar het Zuiden komen.  

          Jo bedankt.
21-12-2003 De Mescherbergloop. Een zware maar altijd iets aparts. Ik vond dat ik ook maar eens zwaar bergop moest met de rugzak. Na de start vond ik meteen een goed tempo en daar ik redelijk achteraan liep was het in het begin vooral inhalen. Bergop moest ik weer inleveren maar na een paar stukjes kon ik bergop ook inhalen. Het had geregend en het was "vettig"  dus zwaar. Vlak voor de trappen was er nog een zeer zwaar stuk bergop en dat kostte veel energie. Bij de trappen aangekomen was ik hier nog niet van hersteld en zodoende moest ik bijna alles bergop wandelen, maar halverwege het tweede trappenstuk kwam ik bij de mensen die voor me renden en kon ik ( gelukkig) niet meer sneller. Het afdalen ging weer goed en ik haalde er weer vele in. Kilometer 12 ongeveer ging weer bergop en het kostte weer heel veel moeite maar het ging. Aan de finish aangekomen zag ik dat mijn tijd 1 u 15 min was over deze 14,3 km. Hier was ik zeer tevreden over en het was een geweldige training. Alleen loop je nooit op deze manier.

 
13-12-2003. St. Georgsmarienhutte (D). Die Null. Een trial van 50 km en deze keer was hij erg zwaar. Op de weg erheen, 300 km, regende het de hele tijd en dit is die dag dan ook niet veranderd. Ik vertrok met Jos Vranken, Theo Kock, Willem Mutze en Jo Pfeifer. Henk Harenberg was er ook. Het eerste gedeelte ging over asfalt maar daarna gingen we het bos in en de modder in. Ik liep deze ook weer met rugzak. maar ik had 1 kgr. minder daar ik het parcour ken en wist dat het zwaar zou worden. Het is me allemaal perfect afgegaan op 3 sanitaire stops i.v.m. buikkramp na ( vlgs mij veroorzaakt door de koude cola). Theo kreeg het na 30 km erg moeilijk en hij zei dat ik moest doorlopen. Henk Harenberg had ons al gepasseerd en ik wilde weer terug bij hem komen maar hij was ver uitgelopen. 2 km voor de finish zag ik hem in de verte en ik finishde 1 minuut achter hem. Mijn laatste kilometers gingen erg goed. Eindtijd 5 u 34 min en helemaal niet kapot. Na afloop werd ik nog gehuldigd met anderen vanwege het feit dat ik die Null 5 keer beeindigd heb en dan wordt je Berg- und Talfuhrer!!!!!!!! Je krijgt dan een hesje met deze opschrift en met je naam HENK 1 
23-11-2003 De marathon van Benidorm. Ik ging met 2 vrienden en mijn doel was om er de marathon te lopen met bepakking ( 8 kgr) als training voor de marathon des sables

( http://members.lycos.nl/zandmarathon/index.htm ) en onder de 4 uur te blijven. We boeken meestal een busreis en dit jaar zonder hotel maar een appartement, met annuleringsverzekering voor 144 Euro per persoon. De inschrijving voor de marathon kost 12 Euro en de inschrijvingsplek is meestal een chaos. Vorig jaar kregen we onze papieren bijna niet omdat we ons paspoort niet bij ons hadden. Dit hadden we moeten afgeven in het hotel. Dit jaar waren er geen problemen maar een van mijn vrienden was in de bus onwel geworden en kon zodoende dus niet deelnemen aan de marathon. De eerste 2 dagen heeft hij veel in bed gelegen. We kwamen zaterdag dus aan in Benidorm en zondag was de marathon. We werden met een bus opgehaald bij hotel Marina en vandaar naar het atletiekstadion gebracht. Daar was het al een drukte en trof ik een bekende loper ( Pierre) van de loopgroep die de marathon van Genk organiseren. Het was nog redelijk fris maar na de start ging het 2 km bergaf en met de rugzak ben ik meestal al vrij snel aan het zweten. Ik had met mijn kameraad afgesproken dat een ieder zijn eigen wedstrijd zou lopen. Na 5km was de eerste stijging en met de rugzak voel je dat meteen. Ik train al van begin october met de rugzak en had 2 weken ervoor de Rursee marathon gelopen met rugzak. Bij kilometer 26 moesten we iets omhoog en dan begint het te tellen. De zon was ondertussen ook even komen kijken. Tijdens de tweede ronde kom je de mensen van de halve marathon tegen en die flitsen dan als het ware voorbij. Op 30 km kwam ik dan eindelijk in mijn langzame duurtempo. Mijn vriend kreeg het erg moeilijk en ik liep regelmatig van hem weg maar bij iedere stijging kwam hij weer terug. De laatste 2 km gingen alleen maar bergop en hier verloor ik veel terrein. Ik finishde 3 minuten achter hem in 3 u 55 min en was hier zeer tevreden over. Ik was niet kapot. Aan de finish kregen we een trui, een badlaken en een herinnering. De organisatie hier is perfect en niets is te veel. Na afloop hebben we een lekkere pot bier gedronken voor 80 Eurocent ( 1/2 ltr). De rest van de week heb ik op het strand getraind in het zand met bepakking en dit ging geweldig, dus op naar de volgende voorbereiding.

 

 

 

 

 
9 november 2003, Einruhr (D). Mijn eerste marathon met bepakking. Ik train momenteel bijna elke dag met rugzak en probeer het gewicht langzaam op te voeren. Vandaag is dan de eerste test over de marathon afstand. De Rursee marathon in Duitsland is geen gemakkelijke maar dat hoeft ook niet. In de woestijn is het ook niet gemakkelijk. Het is een prachtige marathon qua natuur en een van de moeilijkheden is vooral in het tweede gedeelte de ondergrond. Bergop voel ik mijn beperkingen door de rugzak. Vlak of bergaf gaat het goed  maar ik kan ook bergop redelijk empo blijven houden. Tijdens twee steile beklimmingen besluit ik te wandelen daar hardlopen daar geen voordelen brengt maar wel vermoeidheid.  Het drinksysteem via een van de  powerbar-bidons werkt goed. Het lekt niet en de volgende bidon maak ik ook klaar daar ik er maar een had gemaakt. Ik finishde redelijk fit. Het laatste stuk had ik wel bijna kramp in een klein spiertje aan de binnenkant van mijn rechter kuit maar verder niets. Het is natuurlijk hard werken, zeker bergop. Eenmaal gefinishd in 3 u 58 min was ik vrij snel hersteld. De eerste helft liep ik in 1u 52 min en de tweede helft in 2 u 5min, maar de tweede helft is zwaarder dan de eerste. Vorig jaar liep ik hier 3 u 28 min, dus maar een half uurtje langzamer met deze belsting.

       TEST GESLAAGD, over twee weken op naar de marathon van Benidorm, ik hoop dat het er lekker warm is want dat moet ook, indien mogelijk, getraind moeten worden.

 

 

 

 

25-10-2003Brussel-Schaerbeek (B) De marathon wordt gehouden op een kunststof atletiekbaan van 400 mtr hetgeen inhoudt dat we 105,5 rondjes moeten lopen. Het was erg koud en de helft van de ronden hadden we een frisse wind mee en dan weer tegen. Na de start begon ik met rondjes van even onder de 2 minuten. Dat ging goed tot 27 km, toen begon ik te verstijven in de heupen. De ronde tijden liepen op naar 2 min 5 tot 15 seconden en uiteindelijk finishde ik in een tijd van 3 u 31 min53 seconden. Plaats 26.

Hier was ik niet ontevreden over daar het toch wel koud was en dit waarschijnlijk de verstijving van mijn heupen heeft opgeleverd. Vorig jaar liep ik 3 uur 30 min maar dat ging wel een stuk gemakkelijker. Na afloop kregen we nog een papier met de registratie ( met Chip) van alle ronde-tijden en een grafiek hiervan. Hierop werd tevens vermeld de totale tijd en de gemiddelde snelheid en de klassering

               3 u 31 min 53 sec----- 11,95 km/uur------26-ste ( 6-de Vet 1)

Vanaf nu ga ik veel met de rugzak trainen en ook wedstrijden lopen. De marathon des sables komt steeds dichter bij.

Meer info hierover http://members.lycos.nl/zandmarathon/index.htm

 

       

 Amsterdam 19-10-2003 Vandaag stond de marathon in het teken van mijn vriend Joop. Hij liep er vandaag zijn eerste marathon en wilde 3 u 45 min lopen. Dit ging goed tot km 30 en toen werd zijn tempo iets trager. Bij de drinkposten stopte hij om te drinken maar verder heeft hij geen meter gewandeld. Meestal zie je de mensen in hun eerste marathon toch veel wandelen. Ik volgde hem en probeerde hem in de moeilijke momenten te motiveren. Wij finishden in 3 u 53 min 49 sec (netto tijd.) Het was voor ons beiden een prachtige marathon. Ik liep hier in 1985 mijn eerste marathon in 3 u 26 min. De sfeer was toen niet zo geweldig maar nu mag Amsterdam zich toch tot de groten tellen. Ik heb New York ook gelopen dus ik weet waar ik het over heb.

p.s. Amsterdam kostte mij aan inschrijving via de KNAU 20 Euro. Wat kost Rotterdam en hoe is daar de sfeer en alles? Zo zie je dat men de prijzen normaal kan houden.

 

 
Maximiliansau (D), 3 october 2003. Een mooie marathon ongeveer 370 km van Maastricht in Duitsland. Ik had de laatste tijd veel lichamelijke klachten gehad maar een weekje Zeeland, waar ik de hele week getraind had in het mulle zand als voorbereiding op de Marathon des Sables, had me goed gedaan ondanks de aanhoudende rugpijn. Het was een heel eind rijden tot in Maximiliansau maar vlgs. Willem was het een prachtig parcour. We hadden onderweg een flink onweer en kwamen 40 min voor de start aan. Na de startnummers afgehaald te hebben en ons te hebben omgekleed liepen we richting finish en enkele minuten later viel al het startschot. We stonden practisch achteraan maar dat was niet erg. ik had besloten behouden te lopen en niets te forceren om misschien eindelijk eens zonder pijn te lopen. Dat ging allemaal prima en ik passeerde de 1/2 marathon in 1 u 41 min en voelde me goed. Met Willem ging het niet zo geweldig. Het parcour was bijna helemaal vlak en bestond uit 2 ronden. Na ongeveer 35 km kreeg ik het toch een beetje moeilijk maar kon mijn tempo redelijk vasthouden en finishde in 3 u 26 min op een 30-ste plaats in het klassement. Ik had zo goed als geen pijn gehad, behalve een flinke pijnscheut in mijn rug na 10 km en misschien dat mijn ruggewervel toen weer terug is geschoten, I hope so. Ik was na afloop natuurlijk ontzettend tevreden, want het zou een trainingsloop zijn binnen 3 u 45 min en proberen te lopen zonder pijn. Dus het was geslaagd, helemaal. Na afloop won ik tijdens de tombola nog een mooi trainingsjack ...

.....
Kin-Awaille(B), 13 en 14 september 2003, La Grande Course 2 x 50 km, weer een wedstrijd van de Coureurs Celestes ( de organisators van de 100 km Trials in de Ardennen). Willem Mutze en ik ( Henk Sipers) hadden besloten aan deze wedstrijd mee te doen, maar dan moesten we helaas de Mergelland-marathon laten schieten. Voor de wedstrijd moesten we onze tent, slaapzak en spullen inleveren bij de organisatie want het is een 2-daagse wedstrijd ( trial) door de Ardennen met verblijf s'nachts in de Ardennen. Het was zaterdagmorgen al heel druk en iedereen was in de weer met zijn spullen etc. Voor de wedstrijd kon eenieder zijn camelbak of bidons nog vullen bij de organisatie. Om 10 uur was de start en het ging meteen flink bergaf maar na 3 km moesten we al bergop, en hoe. Langs touwen en van boom naar boom moesten we naar boven. Het veld sloeg meteen uit elkaar en er ontstonden kleine groepjes. Ik liep meteen weer bij mensen die ook de trial des Chateaux ( 3 dagen) hadden gedaan in juli. Een kilometer later gingen we stijl bergaf over uitgehouwen trappen en langs rotsen. Een geweldig uitzicht maar ondanks dat ik altijd mijn digitale camera meeneem, heb ik geen foto 's kunnen maken daar dit te gevaarlijk was. De eerste 10 km waren de zwaarsten en ik zag mijn geest al kruipen want de dag erna moesten we in tegenovergestelde richting lopen. Mijn achillespezen werden flink op de proef gesteld. Na die 10 km kregen we lange afdalingen en lange stijgingen die zich vrij snel opvolgden. Je moest steeds goed op de rood-witte markeringen letten want we liepen over de Grand Route AE. Mijn rugblessure speelde weer flink op hetgeen mij noodzaakte af en toe te wandelen, dit wandelen probeerde ik meestal uit te stellen tot we bergop liepen. In dit soort trials wordt bijna alles wat steil bergop gaat gewandeld zodat je kunt beginnen met rennen als je bovenkomt en dan zit je in elk geval niet stuk. Mensen die voor het eerst meedoen merken al snel dat ze veel energie verspillen met bergop rennen en dat hun winst op iemand die doorwandeld maar erg klein is en je gooit me je krachten die je later wel eens heel hard nodig kunt hebben. Het lopen over rotsen en dikke stenen en boomwortels is heel intensief zodat je steeds moet kijken waar je loopt en op een gegeven moment, geen tekens meer op de bomen. Dit was na 27 km en ik verliep me met iemand anders. Vaak loop je achter de man voor je en ga je maar door, maar als hij fout loopt, ga je mee. Na 5 minuten zaten we weer op de route maar na km 40 weer hetzelfde en nu waren we met 5 mensen en heel lang doorgelopen. Na een half uurtje zagen we weer mensen rennen en kwamen we terug op de route. Via een lange afdaling kwamen we bij de finish in een dal op een grote weide tussen de bossen. Tijd 5 uur 28 min, plaats 39 v/d 69 en +/- 1375 hoogtemeters verder. Op het kamp was alles opgebouwd, een complete bar met biertap en alles. We konden hier nemen wat we wilden, bier, cola, sportdrank, wafels, banen, alles was gratis. Het was de laatste keer dat La Grande Course werd georganiseerd. Dit had Willem en mij ook laten besluiten mee te doen want we hadden er veel over gehoord. Daar ter plekke kregen we onze spullen en konden we de tent gaan opzetten. Wassen konden we ons in een beekje langs de weide en het toilet was achter elke boom. Willem finishde in 5 uur 49 min. Na enkele pilsjes was het past-party en kregen we spaghetti en konden nog enkele malen terug gaan. Tijdens het eten kwam de organisatie met wijn aanzetten en iedereen ging over op wijn. In tussen was het kampvuur aangemaakt en na een tijd nam men de bankjes mee en werd er een kring rond het kampvuur gemaakt. Even later kwam er een percussiegroep op Afrikaanse trommels. Dit alles bracht al een geweldige sfeer. Even later kwam een man met gitaar en speelde en zong Frans-talige liedjes, die eenieder meezong, behalve Willem en ik! Het was al laat en toen zijn we maar gaan slapen. Om 6 uur s 'morgens kwam er weer leven in het kamp. Ik had goed geslapen

                 

(van de drank?) maar nu was het koud en iederen stond te rillen. De koffie was klaar en er werd weer veel verteld. Om 7.30 uur kwamen de verse broodjes en kaas, ham, jam, muesli, jus, melk, yohurt etc.etc. Daarna werd het kamp afgebroken en iedereen maakte zich klaar voor de start. Na de start moesten we dus al meteen bergop. Mijn spieren voelden goed, maar de uitstraling van mijn rug naar mijn linker been noodzaakte me na 3 km al een pijnstiller te pakken. Dit is niet goed, maar ik wilde wel graag finishen. De pijnstiller hielp redelijk en ik kon weer doorlopen. Als je zo in tegenovergestelde richting loopt ziet een landschap toch weer heel anders uit en ergens halverwege liep ik alleen en opeens, inderdaad geen tekens meer van de GR. Ik heb lopen zoeken en zoeken en ben toen terug gelopen en heb gewacht op de goede route tot een andere loper kwam, hij wees me de pijl en toen weer verder. De laatste 10 km, gisteren de eerste dus waren ontzettend zwaar. We hadden tenslotte er al een dag opzitten plus de 40 km van vandaag. Ik haalde nog 3 mensen in maar tijdens deze 10 km was het alleen maar stuivertje wisselen. De laatste 200 meter bergop naar de finish wandelde ik, zo kapot was ik. Tijd 5 uur 20 min plaats 33 en in het totaalklassement 34-ste en veel hoogtemeters verder. Willem kwam ook totaal kapot aan in 6 u 10 min. Na lekker gedoucht te hebben kregen we bij inlevering van het rugnummer nog een bord frites met 2 gehaktballen en sla. Heerlijk en lekker vettig met de echte Belgische mayonaise. Hier moesten we weer zelf betalen voor de drank. Het is onvoorstelbaar wat zo 'n organisatie kan. Alles was gesponsord, eten en drinken en de verzorging, en alles voor 0,0 Euro. Jammer dat het de laatste keer is geweest. De trial van 100 km ( met 3 waterposten) die altijd met Pinksteren is, wordt komend jaar weer georganiseerd en de organisatie zei dat deze weer zwaarder zou worden. Thuis aangekomen duurde het niet lang voor ik naar bed ging want het was weer heeeeeeel zwaar.

                                                        

De route: Kin-Aywaille-Stokeu-Pavillonchamps-Harze(bas)-Harze(haut)-La Levee-Pouhon Harze-Trou Bosson-Ernonheid-Grand Trixhe-N66 Werbomont-Jehanheid-Grand Bru-Deux Rys- Petite Hoursinne-Grand Menil-Odeigne-Camp de nuit en de dag erna dus weer terug.

plaats 34 startnr68  Sipers Henk   5:28:25   5:20:24     10:48:49
          52           59  Mutze Willem 5:49:06  6:10:53      11:59:59

 

 

 

 

 Brielle 31 aug 2003. Rondje Voorne, een ultra/estafetteloop over 50 km op het  eiland Voorne. Het was ontzettend druk bij de inschrijving maar de meeste deelnemers waren er voor de estafette. Rob van de Hoeke, Willy Jonkers, Jos Hopman, Theo Cloosterman en nog enkele andere ultralopers zag ik in het begin. Ik was met Willem Mutze er naar toe gegaan en hij zou weer snelwandelen met het oog op het NK 50 km snelwandelen. Om het verhaal niet te lang te maken. Een half uurtje voor de start begon het te regenen en velen trokken hun regenjasje aan maar vlak voor de start was het weer droog. Ik maakte weer dezelfde fout en vertrok te hard, samen met Rob van de Hoeke, die in een geweldige vorm verkeerd, maar ik kon goed volgen en het was ook gezellig om even bij te kletsen.  Na +/- 20 km liet ik hem gaan daar het toch iets te hard voor mij ging en ik zakte af naar mijn eigen tempo. De achillespees was geen probleem maar ik had al een tijdje last van mijn rug. Nadat we het strand waren opgelopen na 30 km,  kreeg ik na 3 km al last, vlgs mij veroorzaakt door de houding daar we tegen de wind in liepen. Het stuk strand dat we moesten lopen was 10 km lang en goed te begaan maar de wind was het probleem. Ik had steeds kramp aan de buitenkant van mijn linker been van heup tot enkel. Dit noodzaakte mij enkele keren te wandelen en tempo lopen zat er niet in, helaas. Deze blessure is mij bekend daar ik al jaren met mijn rug sukkel. Ik finishde kapot in een tijd van 4 u 45 min. Het is een mooie loop en zeker voor herhaling vatbaar. Aan de finish werd je heel leuk onthaald en  werd ik even geintervieuwd door de commentator. Ondanks het afzien, voornamelijk veroorzaakt door lichamelijk problemen, kon ik toch genieten van het mooie eiland Voorne, totaal verschillend van ons Limburg.

Rob Tielemans was ook weer aanwezig na gestopt te zijn met ultralopen. H ij was 15 kgr zwaarder geworden maar was weer goed bezig en liep de 50 km met een vriend als estafette, ieder 25 km.
              Hittegolf 2003                                        Hittegolf 2003                                                                         

Sinds weken vragen vele lopers zich af of ze wel moeten lopen met dit hete weer. Ook vanwege het feit dat velen zich voorbereiden op een herfstmarathon. Het trekt de meesten naar het zwembad en een alternatieve training wordt gestart. Dat is allemaal prima maar niet iedereen is zo verstandig. Zo worden  de omstandigheden snel vergeten en wordt de gezondheid op het spel gezet. Zo kan de training snel met een Kreislaufkollaps (flauw vallen) eindigen.

Genoeg drinken: Wie beweegt, begint te zweten. De functie van het zweten is het lichaam te beschermen tegen oververhitting. Als het zweten stopt op gronde van vochtverlies, dan ben je er zeer slecht aan toe. Dit moet je vooral voorkomen. Om het lichaam continu door te laten zweten moet je een liter water per uur drinken tijdens de training.

  Mineralenverlies: Zweten heeft ook een klein nadeel, je verliest waardevolle mineralen. Daarom is het verstandig mineraalwater (met natrium) vruchtensap of isotonische drank tot je te nemen.

  Opgepast OZONALARM Bij hoge temperaturen vormt zich door de UV-straling van de zon ozongas. Dit gas irriteert de luchtwegen en kan in de longen onstekingen van de longblaasjes veroorzaken en zo de ademhaling beinvloeden.

Ongeveer 10-20 % van de bevolking zijn daar gevoelig voor e hebben hevige reacties hierop. Op enkele plaatsen is s ‘middags de kritische waarde van 180 microgram Ozon per kubieke meter overschreden. Waardes onder de 120 microgram kunnen bij deze mensen al een reactie veroorzaken  zoals een zware astma-aanval.

Bij welke temperaturen kan men trainen? Experts raden aan alleen bij temperaturen onder 25 graden Celsius te trainen.

  Warmte heeft een negatieve invloed op je prestaties. Wie wel eens heeft deelgenomen aan een wedstrijd tijdens grote hitte, die weet dat hij enkele dingen kan vergeten tijdens deze wedstrijd zoals b.v. een goede tijd. Dit komt vanwege het feit dat het meeste bloed circuleert in de oppervlakkige circulatie en daardoor het spierweefsel  niet meer voldoende voorziet met zuurstof en voedingstoffen. De spieren werken dan als bij een sprinter, in het anaerobe bereik. Het gevolg: Het lichaam kan niet de normale prestatie neerzetten.

Konzen (D) 10-08-2003 De marathon van Monschau. Altijd een hele mooie zware wedstrijd en dit jaar met tropische temperaturen, alhoewel, dankzij de vroege start om 08.00 uur was het zelfs een beetje fris in den beginne. Simon Pols en vrienden uit Amsterdam, waren in Maastricht komen overnachten en zouden samen met ons naar Monschau rijden. De start in Monschau is altijd een drukte door de smalle wegen en vele starters, dit jaar iets minder maar toch zo 'n 1000 lopers. Ik had besloten bij Kees Punt te blijven en hij wilde onder de 4 uur lopen. Het ging allemaal prima tot Kees zijn eerste inzinking kreeg en ging versnellen bergaf!!!!!!!! Ik kon hem toen net bijhouden daar mijn achillespees weer opspeelde , maar ik dacht dat duurt niet lang want ik ken het parcour en het was ook zo. Daarna was ik weer fit en we finishden in 3 u 52 min. Ons doel was bereikt. Simon zat 3 minuten achter ons. Aan de finish was ik fit maar mijn achillespees..... Gijs Honing, Willem Mutze, Theo Kock en vele andere bekenden waren er ook. De omroeper vertelde trouwens dat het 38 graden was in de schaduw.  Later werd er verteld dat er rond het middag uur een temperatuur heerste van 36 graden. Er waren 92 uitvallers waarvan een aantal een infusie benodigden i.v.m. uitdroging, ondanks de vele drinkposten bijna elke 2.5 km. De winnaar liep 2 u 34 min en er waren maar 15 lopers die onder de 3 uur bleven!!!!!

Na een paar pilsjes en een braadwurst terug naar huis en nu 5 dagen rust voor  mijn opspelende blessures. 
1-2-3 augustus 2003 Diever. De marathon-3-daagse. Ik was met de trein naar Zwolle gegaan en werd daar opgepikt door Rob v/d Hoeke en Jacq Hendriks. De tent opgezet op de campingen toen naar de wedstrijd. Daar aangekomen trof ik Joost Oerlemans die ik kende van internet v/d Marathon des Sables.Na de start lagen we met 5 mensen voor op de groep en er werd in eerste instantie niet hard gelopen en na een ronde van 2,5 km bleek waarom. Het was een zwaar cross-parcour en ik voelde dat mijn achillespezen dit ook merkten. Na enkele ronden schakelde ik terug naar een langzamer tempo. Na 25 km had ik veel last van mijn achillespezen maar ik finishde toch nog als zesde in 3 u 39 min. Jacq had zijn hoofd opgehaald aan een tak en moest dit later laten hechten. De eerste dag zat erop en het zou nog moeiljk worden. ik gebruikte deze wedstrijd tevens om enkele spullen voor de marathon des sables uit te proberen, zo ook het expeditievoedsel van AdventureFood. Het avondeten, mie-ratatoelie was heerlijk. s 'Morgens maakte ik het pakket expeditieontbijt klaar, het was voor 2 personen maar ik dacht dit makkelijk te kunnen verorberen ( blijkt later!!). Ik moest voor de start al een pijnstiller nemen voor mijn achillespezen en na 5 km wedstrijd heb ik er weer een moeten nemen. Het parcour had zijn tol geeist. Daarna kreeg ik ontzettende buikpijn, waarschijnlijk van teveel ontbijt. Ik kon zelfs de elastiek van mijn loopbroek niet meer verdragen. Een boodschap in de struiken bracht maar voor even opluchting. Jacq was uitgevallen i.v.m. hoofdpijn, een zeer verstandig besluit, misschien toch een lichte hersenschudding, hetgeen hijzelf betwijfeld!!! Patrick Kloek gisteren nog winnaar, had ook een slechte dag hij finishde in 4 u 20 min en ik in 4 u 28 min!!!!!!!! Na de wedstrijd was ik moe, duizelig en had buikpijn. Later in de tent voelde ik me nog beroerder en kon de eerste uren na de wedstrijd niet eten of drinken. Na de tweede portie mie-ratatoelie van Adventure Food herstelde ik wonderbaarlijk maar ik was niet meer gemotiveerd om morgen te lopen. Na toch een goede nachtrust besloot ik toch te starten de derde dag. Mijn achillespezen deden geen zeer en ik vertrok ondanks dat ik niet gemotiveerd was. Na 17 km dacht ik weer waarom loop ik eigenlijk nog, een redelijke klassering zat erniet meer in na gisteren en ik had me vertrapt en weer een nieuw pijntje en op eens stond ik stil. Toen dacht ik: Nou dan is het maar afgelopen.       Rob v/d Hoeke liep weer uitstekend en Patrick Kloek deed het na gisteren ook weer goed. Het was warm, maar dat was de rede niet, in de Trial in Belgie was het ook warm dus ........????

                      Waar gebeurd:

Tijdens de marathon-3-daagse hoorde ik van Hinrick Klugkist dat hij mosterd op zijn benen smeert na een wedstrijd, om sneller te herstellen. 

                       ***********

     

 

 

 

 

20-07-2003 St. Georgmarienhutte. Die Null, een loop over 50 km door het Teuteborgerwald in Duitsland, die tweemaal per jaar wordt gehouden, nml. in juli en december. Het hoogteverschil is meer dan 860 mtr. De start was om 6 uur en het was nog niet warm. Het ging heel goed maar na 20 km kreeg ik last van mijn knieen en achillespezen. Vlgs. mij was dit te wijten aan mijn nieuwe schoenen en daar ik vorige week al een drie-daagse trial gelopen had. Bergaf was het ergst en bij die Null heb je flinke stijgingen en steile afdalingen. Daarna was het afzien en het werd steeds warmer. Theo Kock, Jo Pfeifer en ik we liepen samen en zouden samen blijven. Met Jo ging het goed en hij liep meestal een stuk vooruit maar we haalden hem altijd weer in. Theo bleef bij me, had ik vorige keer bij hem gedaan toen hij het zwaar had. We hadden ongeveer elke 10 km een verzorgingspost en dat was wel voldoende. De warmte was geen probleem daar ik er toch al goed aan begon te wennen en we veel door de bossen liepen. Uiteindelijk finishde ik in 5 u 21 min. Dit was mijn 4-de deelname hier en de volgende keer ( december 2003) wordt ik i.v.m. mijn 5-de deelname, Berg- und Talfuhrer. Je krijgt dan van de organisatie  een geel hesje met je naam en opschrift BERG UND TALFUHRER en wordt je geacht de route te kennen. Deze staat overal aangegeven met een Null maar je moet steeds goed blijven opletten. Na afloop kun je gratis eten, brood met beleg en drinken wat je wil (ja, ook bier). Voor aanvang kun je ook ontbijten, gratis. De deelname kost 12 Euro per keer, maar dus na 5 X deelnemen krijg je een geel hesje en na 10 X wordt je Magister en krijg je een rood hesje (singlet) met opschrift.

 

 

Trial des Chateaux 11, 12 en 13 juli 2003
                                        

Een 3-daagse trial rondom Hoei ( B ), waarop dag 1 45 km werd gelopen met 2 waterposten, dag 2 56 km met 3 waterposten ( een toegevoegd i.v.m. de hitte) en dag 3 een tijdloop s 'morgens van 16 km en s 'middags 6 km, zonder waterposten. De start de eerste dag was s 'middags om 13.00 uur in Lincent en het was bloedheet ( 30 graden). We waren ongeveer met 20 solo-deelnemrs, een estafette -team van 4 personen en 2 van 2 personen. We waren met 3 Nederlanders, Willem Mutze uit Heerlen, Jos Vrancken uit Noorbeek en ikzelf. 10 km in 52 minuten, 20 km 1 u 46 min en toen begon de hitte al zij tol te eisen. Het parcour werd zwaarder, veel veld, tussen het koren, windstil, zon, door het hoge gras en onkruid, over paden waar je dus de karresporen niet kon zien, zeer belastend voor je enkels. Het werd steeds warmer en ik was door en door nat van de zweet. Je moest erg goed opletten want de route ging over een Grand Route (rood-witte blokjes). Er was redelijk hoogteverschil maar het zwaarst waren de kleine dalingen en stijgingen om de soms 20-30 meter. 32 km Camelbag weer gevuld en vertrokken na 3 u 16 min wedstrijd. 40 km 4 u 11 min. De laatste kilometrs gingen zeer steil naar boven door het bos waar je ook ontzettend goed op de bewegwijzering moest letten. Finish 4 u 35 min en kapot, maar na een kwartiertje was ik al weer redelijk herstelt. Na een douche wachten op Willem en Jos. Iedereen die binnen kwam was finaal kapot. Willem en Jos hadden zich verlopen en Willem zag er slecht uit. Hij had alleen een bidon bij zich, te weinig drinken dus bij dit extreme weer plus hij had niets gegeten. Na afloop spaghetti eten en gauw naar de sporthal om te slapen

                                                      

Dag 2. Na gezamelijk met de andere deelnemers te hebben ontbeten (voor 1 Euro) gingen we een beetje wandelen om de benen los te maken. Ze voelden redelijk aan en vandaag zou het warm worden maar niet zo drukkend en benauwd. Er waren enkele mensen die niet meer zouden starten i.v.m. de geleden schade door de hitte van gisteren. We werden door de organisatie naar de start gebracht met busjes en onze spullen om te douchen konden in de busjes blijven. De start was om 12.00 uur en het zou een heel stuk moeilijker worden met lange beklimmingen, soms op handen en voeten en dan weer lange afdalingen. Omdat het lopen zo intensief was en je zo goed op de markeringen moest letten heb ik geen tussentijden. Na 34 km verliep ik me toch en liep ongeveer 2 km te veel. Na 42 km begon ik moe te worden. Op het laatst liep ik op plaats 4 en had ik 2 van de 3 deelnemers die me hadden ingehaald door mijn fout lopen, weer ingehaald. Na nog enkele beklimmingen en afdalingen finishde ik in 5 u 59 min en niet kapot want de na inzinking was ik toch redelijk snel hersteld.

Dag 3, s 'Morgens start om 09.00 uur voor een "tijdrit" van 16 km. De laatste in het klassement start als eerste en dan elke 2 minuten de volgende. Het begon met een fikse afdaling en na 2 km liep ik al fout. Toen ik terug op het parcour kwam zag ik de man voor mij in het klassement en volgde hem. Jammer maar hij liep ook fout. Nr. 2 in het klassement kwam eraan dus die tijd was ik al mooi kwijt. We liepen samen verder maar mij bene wilden niet en ik moest steeds een gaatje laten vallen maar bergop maakte ik weer iets goed. Het was erg rotsachtig, hetgeen moeiljk is om op te lopen. Vlak voor de finish boven op de muur van Hoi liep ik nog een keer fout. Daarna moesten we de muur zelf afdalen en mijn tijd 1 u 39 min. Daarna was het douchen, spagetti eten en rusten voor de middag etappe. Willem en Jos hadden zich ook verlopen en Jos zelfs een flink stuk. De laatste etappe van 6 km was om 15.00 uur en ik voelde me beter dan vanmorgen. De laatste startte weer als eerste en dan elke 2 minuten weer een loper. We moesten 1 km over een spoorweg lopen (stenen) en dan steil naar boven over 1 1/2 km, stuk vlak, 1 km bergaf en 1 km vlak en laatste stuk weer steil omhoog naar de Citadel van Hoei. Ik startte en het ging perfect, ik stond in het klassement op plaats 4 en die zou ik kunnen handhaven als alles goed ging. Jammer, boven op de berg stond een pijl recht in de bocht aan de zijkant van de stoeprand, niet gezien en zodoende 3 km teveel gelopen. Toen ik terug liep wist ik dat de 4-de plek voorbij was. Ik finishde de 6km ( plus 3 km verlopen) in 39 min. Dit is trial lopen en iedereen verloopt zich maar het was toch jammer. Na afloop was de prijsuitreiking en ik kreeg ik een mooi tinnen bord van de organisatien van de Trial omdat ik eerste buitenlander was op plek 6 in het klassement, tijd 13 uur 27 min. De tijden van Willem en Jos heb ik niet daar we op tijd naar huis moesten en niet de totale uitslag konden afwachten.

Volgend jaar wordt hij weer gehouden, ander parcour en andere omgeving net als de trials van de Coureurs Celestes http://ibelgique.ifrance.com/lescoureurscelestes/

 
20 juni 2003 Torhout (B)  Twee weken geleden had ik een enorme blaar opgelopen tijdens de Trial du Pays de HErve over 104 km en nu was het de beurt aan de 100 km van Torhout.,Ik had de blaar alleen afgetaped met Leucoplast en het voelde goed. De temperatuur was goed en voor de wedstrijd trof ik Henk Harenberg en Carry van Beek met vrienden. Ze gingen allemaal de 100 doen. De start is steeds massaal en duizenden mensen vertrekken dan op het te smalle parcour en maken een lus van zo 'n 8 km om Torhout heen. Overal ruik je de barbeques en de mensen staan bier te drinken. Wat zijn wij toch een stelletje .... Ik had graag bij hun gestaan en naar de muziek geluisterd op het marktplein van een af andere band onder het genot van een braadworst en een pilsje. Het was mijn zevende deelname aan de 100 km hier in Torhout en een keer had ik de marathon hier gelopen. Ik voelde dat ik langzamer liep dan normaal maar het ging. Na 35 km kreeg ik last van mijn knieen en dat werd steeds erger. Ik besloot maar te stoppen want echt gemotiveerd na de trial was ik niet. Bij 45 km vroeg ik aan de organisatie voor vervoer terug naar de start. Dat ging nu niet en dat kon nog even duren. Na een tijdje gewacht te hebben besloot ik toch maar door te gaan en verder voor hulp te vragen. Ik had een Brufen-tablet bij me tegen de pijn en die nam ik in, maar het duurde nog een uur voor het ging werken. Ik kon toen weer lange stukken doorrennen maar bijna elke 5 km moest ik plassen. Ik heb zeker 20 maal moeten plassen, waarom?Ik had ook buikkrampen hetgeen me drie maal de struiken deed opzoeken. We lopen een aanloopstuk van 10km en dan 3 ronden van 27 km en dan weer terug naar Torhout. De tweede ronde werd ik al ingehaald door de koplopers, tjonge tjonge wat een tempo. Wat zijn wij toch een stelletje sukkelaars. Er zat maar een ding in mijn hoofd, als ik aan de derde ronde kon beginnen was ik ver genoeg. De heldere sterrenhemel veroorzaakte een flinke daling van de temperatuur en zodoende begon ik mijn knieen weer te voelen. Dit waren voor mij toch tekenen dat je geen twee 100km 's in 2 weken kunt lopen (plus de rest wat ik gedaan had). De laatste ronde begon ik toch nog mensen in te halen en dat wordt het weer "plesanter". Normaal loop ik rond de 10u30 , soms eronder soms erboven. Ik zag dat er nog een mogelijkheid was om net binnen de 11 uur te finishen. Na een "flinke " eindsprint van 3 km finishde ik uiteindelijk in 10 u 59 min 7 sec.

Ik was finaal kapot en had ontzettend veel last van mijn knieen en mijn rug. Het was me weer gelukt. Ik had nooit gedacht tijdens de wedstrijd om te kunnen finishen. Willem Mutze snelwandelde in de respectabele tijd van 12 u 25 min. Ook hij was finaal kapot, hij had ook de Trial gedaan. Beiden besloten we tjdens het drinken van een pint om de komend twee weken maar wat meer rust te pakken want in juli staat de Trial des Chateaux op het programma. Een selfsupporting wedstrijd-trial over 4 etappes in 3 dagen ( 120 km) met geen of maximaal 2 waterposten. Nu weer herstellen en dan verder. Henk Harenberg finishde ook, hij had enkele weken daarvoor een 100 km in Denemarken gedaan. Ook hij had ervaren dat het een beetje veel was, twee 100 km 's in zo 'n korte tijd. Volgend jaar zijn we er weer.

Meer info en de uitslag http://www.nvv.be/

 
 8 juni 2003 Battice De Trial du Pays de Herve.                                                Bericht is iets verlaat i.v.m. vakantie de dag na de wedstrijd.                      Sinds de Trial, afgelopen Pinksterzondag, loop ik te hinken i.v.m. mijn grote blaar op mijn hiel, gedeeltelijk onder het eelt van mijn hiel. Gewoon lopen kan ik niet zonder veel pijn. Maar het was het waard. De Trial du Pays de Herve over 104,5 km met 3 waterposten, georganiseerd door de Coureurs de Celestes.
Maandag zijn we op vakantie gegaan, mijn vrouw en ik en mijn twee Saluki 's (Perzische windhonden), terug naar de Ardennen in de buurt van Durbuy. Deze streek is mij langzamerhand bekend door de Trials van 2001 en 2002 van de Coureurs Celestes. Het was zwaar maar ook zo mooi, warm, bloedheet, nat, bliksem, regen, rotsen, beekjes, dorst, honger, modder etc. 4 dagen na de trial kon ik pas weer rennen, alhoewel, in het begin was het hinken. Vandaag leek het meer op rennen maar we zijn ook weer een week verder. Vrijdag 20 juni is de 100 km van Torhout. Wat gaat dat worden?
s 'Morgens voor de start lag er een condoleance-boek bij de inschrijving, de trial was ook naar hem genoemd. Guus Smit, vorig jaar en het jaar ervoor startte hij hier ook en iedereen kende hem natuurlijk.
Vorig jaar had hij zich verlopen en kwam ik hem tegen na 80 km. We vertelden wat en hij zei: "Ik heb me een heel stuk verlopen, maar dat maakt niets uit, wat is het hier mooi."
Onze tijd dit jaar was slecht, we hadden gehoopt rond de 13 uur, iets langzamer dan de jaren ervoor daar Willem zou snelwandelen en ik zou gewoon in de buurt blijven want we zouden hem gezamelijk lopen. Bij punt 25 km tankte ik mijn Camelbak vol ( 2 ltr) en na 40 km was hij leeg. Na 50 km voelde ik dat het niet gemakkelijk ging en  iedereen zei dit naderhand. Willem had het ook zwaar en het was warm. Ons tempo zakte maar we gingen door. We kregen 3 onweersbuien over ons en dat veroorzaakte bij mij een enorme blaar die nadat ik ze had door geprikt enorm pijn deed. Ik besliste om te stoppen en uit te stappen maar Willem wist me zover te krijge dat ik doorliep. We zijn gefinished en ik ben er trots op, niet op de tijd, maar dat we gefinished zijn. Normaal zit alles zo mee maar waarom uitstappen als het ook eens tegen zit?   81 finishers van de 116 gestartte lopers.
Ik start vrijdag in Torhout voor de 100 km, met Compeed-pleisters en alles, we zien wel waar het schip strand.

            

   

24 mei 2003 de Eemmeerloop. Een wedstrijd over 50 km in Bunschoten-Spakenburg. Eigenlijk begonnen als een estafette- loop maar ook voor de ultralopers sinds een tijdje. Ik startte met Roger Kempinski uit Bemelen en het ging redelijk hard terwijl we beiden een langzamere tijd in het hoofd hadden. De onverharde stukken stonden vol water vanwege de enorme regen buien die de laatste uren waren gepasseerd. Voor mij was het de laatste lange duurloop voor de Trial de Herve over 100km op Pinksterzondag. Na 30-35 km begon ik de snelle start te voelen maar kon toch goed blijven doorlopen. Bij de drinkposten stopte ik even om te drinken en verder maar door. Er waren ook stukken met steentjes en dat was zwaar. Op het laatst werd ik nog door enkele estafette teams ingehaald en deze moedigden mij aan, ze vonden het een geweldige prestatie dat iemand de 50 alleen liep en ook nog zonder begeleiding. Ik finishde in 3 uur 56 minuten en was 12-de bij de solo-lopers. Er waren 106 estafette teams en 47 solo-lopers. In de totaal-uitslag van estafette/solo was ik 71-ste v/d 153, en van de solo- lopers was ik 12-de v/d 47. Een goed geslaagde test dus.

Willem Mutze snelwandelde de 50   km als training voor een snelwandelwedstrijd in Engeland. Hier moet hij 100 mijl binnen  24 uur snelwandelen. Hij liep 5 u 14 min, een zeer goede prestatie en ook weer heel goed voor zijn zelfvertrouwen. 

 
        

 

 

 

 4-5-2003 De Maasmarathon van Visé(B). De weersvoorspellingen waren goed en gisteren geloofde ik niet dat het warm zou worden, maar toen ik vanmorgen wakker werd, scheen de zon al. Ik voelde me goed en ik besloot om 3 u 10 min te gaan proberen, het is al een lange tijd geleden dat ik dat gelopen heb, maar ik voelde me goed. Het ging allemaal prima en de halve marathon passeerde ik in 1 u 34 min maar een fractie later voelde ik dat mijn benen niet meer wilden. Ik probeerde het tempo hetzelfde te houden maar dat lukte niet. De warmte was verder geen probleem en drinken was er genoeg. De stevige wind de we tegen kregen na 23 km was het probleem ook niet. Na 35-36 km kwam ik weer enigzins in mijn tempo en finishde in 3 u 24 min en 11 sec. Plaats 213 v/d 813 finishers. Misschien was de tijd voorspelbaar i.v.m. de Maas-Jekerloop afgelopen woensdag, maar ik voeld me goed en wie niet waagt wie niet wint (alhoewel winnen?). Toch heeft de marathon me geen slecht gevoel gegeven. Vlgs. de mensen langs de kant was het toch wel een slagveld onder de lopers. Velen moesten wandelend de marathon beeindigen. Jean Nelissen was niet fit en stapte uit na 20 km. Pierre Rinia liep 3 u 47 min, maar Pierre is altijd tevreden, als hij maar finished. De organisatie was op het gebied van de voorinschrijvingen trouwens zeer slecht. Henry Okkersen ( en nog meer mensen) moest opnieuw betalen daar men zei dat hij dus niet had betaald. Gelukkig kon ik hem 20 Euro lenen anders had hij naar huis kunnen gaan, zonder de marathon gelopen te hebben.  Dit is vlgs. mij het enige minpuntje, maar wel een heel groooooooot!!!!!!!!!!!!!!!!! Dus organisatie............
30-04-2003 De Maas-Jekerloop in Maastricht over 14,5 km. Of de afstand klopt betwijfel ik, maar het was een mooie wedstrijd en ik liep redelijk ontspannen en wilde niet forceren i.v.m. de marathon van Visé a.s. zondag. Normaal loop ik bijna geen korte afstanden maar ik sta van mezelf te kijken en het gaat me nog steeds redelijk af. Bergop loop ik zoals altijd mijn eigen tempo en voor de rest versnel ik als ik me goed voel, net als bij de Treech-loop. Mijn tijd was 55 min 29 sec. Goed voor een vierde plek bij HM 45. 

Totaaluitslag  plaats 53 v/d 374 finishers.

 

 
20-04-2003 De Zunft-Kolsch Lauf over 50km in Bielstein (D) We werden met bussen van de Zunft-Kolsch-bierbrouwerij naar een parkeerplaats vlak voor Koln gebracht en daar was de start. Er waren  ongeveer 80 deelnemers. We waren verplicht in het T-shirt van de brouwerij te lopen en dat was in het begin best wel fijn daar het heel erg koud was en het had gevroren. Ik was er met Theo Kock en Willem Mutze heen gegaan. Willem zag er moe uit, hij had de dag ervoor de Kennedymars in Sittard gelopen bij de wedstrijd-snelwandelaars en was 5-de geworden in een tijd van 9 uur en 4 min ( +/- 82 km). Hij had ons op deze wedstrijd geattendeerd. Eerst was ik van plan geweest in Glons (B) de trial over 57 km te lopen, maar dit leek me ook leuk ( werd tenslotte gesponsord door een bierbrouwerij). Theo en ik hadden besloten samen te lopen en Willem liep met een Duitse vriend. De eerste 22 km waren vlak en darna was het bergop en af met soms redelijk steile beklimmingen, maar ik ging geweldig, Theo trouwens ook. Om de 10 km was er een verzorgingspost met thee, water, banaan, Malzbier en gewoon bier!!! Hier namen we steeds de tijd om goed te eten en te drinken. Ik had totaal geen last van mijn al jaren opspelende achillespees (misschien dankzij mijn start met GLUCOSAMIDE SULFAAT???, zal de toekomst moeten uitwijzen). Op het laatst kwam Theo af en toe in de problemen maar ik bleef fris en we bleven samen lopen in deze geweldig mooie omgeving. We finishden ongeveer op plek 10 en 11 in 4 u 13 min. Ik was helemaal niet kapot. Aan de finish kregen we ieder een paasei en stond de tapwagen van de brouwerij en kregen we ons eerste pilsje, HEERLIJK. Willem kwam binnen in 5 u 55 min, niet slecht als je ziet wat hij de dag ervoor gepresteerd heeft. Na afloop was er een gezellig samen zijn onder het genot van vele pilsjes en belegde broodjes en koek. Een T-shirt, een fles bier in een doos samen met een bierglas met erop: 19-de Zunft-Kolsch-Lauf, 20-04-2003 en de belegde broodjes en pilsjes voor 6 Euro. Wat betaalde je ook al weer in Rotterdam???  

 
 

06-04-2003 Treechloop te Maastricht. De zoveelste deelname hier en het was verdomme koud. Ik startte in lange broek en gelukkig ik had het niet te warm en niet te koud. Het is een redelijk zwaar parcour. De start was snel maar het ging allemaal goed, bergop eigen tempo en dan weer tempo lopen. Joop liep zijn eerste wedstrijd, in training liepen we de Treechloop, en zonder pauzetijd te tellen,. tijd 53 min. nu liep hij weer 53 min zonder te wandelen. Bravoo Joop. Ik kwam fit binnen  in een tijd van 46 min 2 sec (11,5km)  en zeer tevreden. Normaal loop ik maar 1 of 2 korte wedstrijden maar ik heb besloten ook  de Maas-Jeker loop te doen, berg-op en -af over 14,5 km Een week voor de Vise-Maas-marathon........

 

 

 
22-03-2003 De Konigforst-marathon (D) Met Pierre en Willem naar Duitsland gegaan, Willem en ik zouden de marathon lopen en Pierre de halve. We hadden besloten samen te lopen op een tijd tussen 3u 30 min en 3 u 45 min. Na een te snelle start bleef ons tempo hoog ( te hoog)  en na de eerste ronde zei Willem dat ik maar alleen verder moest gaan. Dit ging redelijk maar opeens begon ik ook te voelen dat ik de afgelopen 2 weken toch veel had gedaan. Mijn tempo zakte maar ik kon blijven doorlopen en ik dacht nog binnen de 3 u 30 min te finishen maar de laatste 7 kilometer kreeg ik het erg moeilijk, het is toch een zeer heuvelachtig parcour. Ik finishde uiteindelijk toch nog in een tijd van 3 u 35 min ( nr 68 v/d 202 finishers) en was daar uiteraard tevreden over. De start was samen met de halve marathon geweest, voorheen starte elke groep apart en dat was toch beter. Bij de verzorgingen was het de eerste ronde dus overal erg druk. De eerste kilometers werd je geremd door de vooraan gestarte langzamere halve marathonners. De prijs was ook gestegen voor deze marathon, 23 Euro zonder een aandenken of zo. Dit heeft er voor gezorgd dat dit waarschijnlijk de laatste keer is geweest dat we hier zijn gestart. We komen al jaren in Konigforst maar het moet wel leuk blijven. Er zijn tenslotte meer marathons en velen zijn goedkoper. Ik ga nu 2 weken trainen en recupereren en dan volgt de Treechloop in Maastricht over 11,5 km, ook niet te onderschatten, maar we zien wel.
15-03-03 Maasdam. De Binnenmaas Non-stop ultraloop. Een loop over 3 ronden in totaal 66,3 km. Je kon ook 1 of 2 ronden lopen. Na Stein was ik redelijk goed herstelt en ben met Han Frenken en Henry Okkersen naar deze wedstrijd gegaan. Het zag er allemaal goed uit en om 9 u 45 min was de start. We liepen met een groepje van 8 personen en na 5 km moest ik al naar de kant voor een plasje. Gelukkig ging het goed en geen problemen. Ik kreeg het groepje niet echt meer ingehaald en besloot alleen verder te lopen, het groepje steds in zicht. Er waren 2 verzorgingsposten en een tegenvaller, er was alleen maar water en je moest het zelf inschenken!!!!!! Op het einde van de eerste ronde zei een dame van de organisatie dat we rechtdoor moesten lopen, maar ik had gehoord dat we elke keer langs de finish liepen daar je na elke ronde kon stoppen. Ik denk loop maar door, maken we waarschijnlijk een lus of zo. Na een stuk doorgelopen te hebben merkte ik dat ik gewoon weer op het parcour zat en ben terug gelopen. De dames wisten van niets en ik liep naar de bus en wilde stoppen daar ik het groepje helemaal niet meer zag en ook niet was tegengekomen hetgeen wel had moeten gebeuren, ik snapte er niets meer van. Een man van de organisatie spoorde mij aan en vulde mijn bidon met dorstlesser (vies) en ik ging maar weer verder maar ik was niet meer gemotiveerd. De tweede ronde was daarom de moeilijkste voor mij. Ik keek maar steeds vooruit, zoekende naar het groepje maar bij een waterpost zei men dat het groepje al meer dan een kwartier voor mij lag!!!!!!!!!!!  De organisatie zei nog dat de tijd goed gemaakt zou worden bij het opstellen van de uitslag waarop ik zei: "En mijn te veel gelopen afstand??" Geen antwoord. Tijdens de prijsuitreiking werd ook niets verteld hierover en tijden???? Het groepje was dus ook rechtdoor gestuurd en is niet bij de bus( finsh-keerpunt) geweest. Ik realiseerde me dat ik de resterende,bijna, 2 ronden dus alleen moest lopen. Het lopen alleen op water valt niet mee, Rob v/d Hoek had nog verteld dat de organisatie en eten en drinken zo goed waren, jammer dan. Hij stapte dan ook na 2 ronden uit, helemaal leeg. De derde ronde ging weer goed en ik finishde in 5 u 43 min als zesde. Qua tijd was ik zeer tevreden, maar de rest ............. Han Frenken liep de hele wedstrijd met een Duitser en zij werden nr 2  en nr 3 van de wedstrijd. Karl Graf won de wedstrijd.

Stein 9-03-2003 De 6-uur van Stein. De mooiste Ultraloop van Nederland. Het was prachtig weer en misschien de kans om de 70 km grens te doorbreken. Het verliep allemaal prima, ik liep 12,5  km per uur en ik had genoeg reserves. Ik zat al te rekenen hoever ik zou komen en wat ik de tweede helft nog moest inleveren en kon inleveren om boven de 70 km te komen. Na 3 uur moest ik plassen maar er kwame maar enkele druppels, erg geconcentreerd. De aandrang bleef en noodzaakte me onm de 2 km te stoppen en het te proberen. Op dat moment ben je continue bezig met die gedachte. Ik dacht dat het uitdroging was in combinatie en veroorzaakt door de vele cola ( had al meer dan 3 ltr cola gedronken binnen 3 uur). Het opnieuw beginnen na elke poging werd steeds moeilijker maar ik kon door blijven gaan alhoewel het tempo zakte. Bondscoach Gerrit van Rotterdam stond langs de kant, vroeger een zeer goed Ultra-loper en ik vroeg hem of het uitdroging was en wat te doen. Hij zei dat het geen uitdroging was en ik moest gewoon doorlopen, het kon verder geen kwaad. Ik had ondertussen al besloten na 50 km uit de wedstrijd te stappen, maar Lucienne kwam me aanmoedigen met mijn moeder, Willem Mutze, Jo Pfeifer met honden en Theo Kock waren er ook om me aan te moedigen dus besloot ik door te lopen zo ver als het ging. Na 4,5 uur wedstrijd kon ik eindelijk 100 cc plassen en de aandrang werd minder. Ik kon weer enigzins in mijn tempo lopen en mijn streven was nu om boven de 60 km uit te komen. Piet op de Broek uit Stein moedigde me ook elke ronde aan en dit helpt. Ron v/d Sluis van RON FOR RUN in de Rechtstraat in Maastricht, mijn kleding sponsor, kwam ook kijken. Na 6 uren kwam ik uiteindelijk uit op 65 km en 734 meter. In het algemeen klassement nummer 49 en in mijn categorie nummer 12.

Al met al toch een enigzins geslaagde wedstrijd. Met de carnaval had ik feest gevierd, maar ook s 'morgens getraind en ik voelde me perfect.

Dit is nou eenmaal Ultralopen. De kansen om in een 6 uurs-loop boven de 70 km te komen worden steeds kleiner, maar ik geef het nog niet op.
 

 
               

 

 16-2-2003 Schinnen-Zuid Limburg. Dank zij Ger en Nadja Weijenberg de Fat ass Fifty. 50 km over rondjes van 4 km en behoorlijk intensief, de helft ongeveer bergop en dan bergaf, door ons (mijn ) mooie Limburg. De eerste ronde moest ik al twee keer stoppen i.v.m. een steentje in mijn schoen, maar ik voelde me goed. Nadja, de vrouw van Ger en DE NEDERLANDSE HARDLOOPVROUW op de marathon, liep enkele ronden met ons mee en het is mooi om te zien hoe lichtvoetig zo iemand over de weg loopt. Ik liep erg ontspannen en dat bleef ik doen tot ronde 10, toen kreeg ik lichte kramp maar kon blijven doorlopen. Het tempo zakte iets maar ik finishde uiteindelijk als vierde in 4 u 16 min. Ik was zeer tevreden. Ik had tegen de wedstrijd op gezien maar het viel reuze mee. In Zolder leek de 50 km langer, maar hier in Schinnen was er veel afwisseling, berop, bergaf, windstil, zeer koude wind tegen, stuk door het veld en weer bergaf. Na afloop werden we door Nadja voorzien van roggebrood met kruidenboter, erwtensoep, cake en Palm (bier). Wat mij betreft, alle lof voor Ger en Nadja en hun vrienden uit Tilburg die hun altijd ter zijde staan om dit evenement te doen slagen, eerst in Tilburg en nu al voor de derde keer in Schinnen in Limburg. 

De opbrengst is voor een kindertehuis in Kenia.              Meer info zie Ultraned

 

 

 
8-2-2003 De 50 km van Zolder Een mooie wedstrijd op het autocircuit van Zolder, ook bekend van het WK wielrennen in 2002. Ik had tegen de wedstrijd opgekeken i.v.m. het slechte resultaat in Apeldoorn, vorige week. Ik ging weg op een tijd van 4 u 30 min, mijn motto was, proberen ontspannen te lopen zonder een goede tijd. Mijn beste tijd hier staat op 3 u 52 in 2000. Het ging goed tot ronde 9 (v/d/ 13) en daarna verloor ik veel tijd. Ik zag vele bekenden langs mij  gaan, zoals Han Frenken die goed liep, maar b.v. Henry Okkersen had ook veel problemen en stapte tenslotte toch uit de wedstrijd. Jan v/d Erve loopt elke week beter, dus ieder zijn eigen verhaal. Ik finishde in 4 u 26 min, maar was weer kapot. Zou dat dan toch komen door dat griepje? Volgende week nog de 50 km van Schinnen, een niet te onderschatten wedstrijd georganiseerd door Ger Weijenberg. Daar kan ik als Limburger niet wegblijven  daarna is het nog maar twee weken tot de Carnaval. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  1-2-2003 De Midwinter Marathon te Apeldoorn. Na 5 km voelde ik al dat de benen niet wilden. Het verhaal wordt eentonig, maar het kostte weer moeite om te finishen. De mooie omgeving en de sneeuw maakten veel goed, een echte wintermarathon met sneeuw. Tijd 3 u 40 min , plaats 216 van de 416. Tevreden???? NEEN

 

19-01-2003 Louis Persoons Memorial Marathon te Genk (B). Na alweer een flinke kou afgelopen week kwam de volgende marathon. Mijn motivatie was niet erg groot. Ik startte en het ging redelijk tot 21 km en toen kreeg ik last van slijm, gepaard gaand met veel hoesten. Het lopen ging nu ook niet al te best. Mijn ultra-roots zorgden er eigenlijk voor dat ik maar doorging en ik finishde uiteindelijk in  3 u 30 min. Op zich niet tegenvallend want ik wou niet sneller lopen, dus .........toch tevreden. Jean Nelissen verbeterde zijn persoonlijk record naar        3 u 12 min.          JEAN >>>>BRAVO

 

12-01-2003 Klavertje-vier-marathon in Olne (B). Kreeg gisteren telefoonvan Henry Okkersen dat hij niet kon gaan i.v.m. ziekte, zelfs was ik afgelopen week ook niet lekker, dus geen marathon vandaag want ik zou met Henry meerijden. Volgende week beter.

5-1-2003 Soerendonk, Fat ass Fifty. Vandaag de 50 km in Soerendonk, waarschijnlijk de laatste, omdat organisator Anton Smeets naar het zuiden is verhuisd. De Fat ass Fifty is eigenlijk een soort Nieuwjaarsreceptie-wedstrijd voor Ultralopers en altijd heel erg gezellig en je treft alleen maar bekenden. Het was  - 6 graden Celsius en het waaide iets. We vertrokken met een 30-tal  lopers en het ging goed. Bij het begin van ronde 4 ( totaal 7 ) stopte ik enkele seconden om iets te  drinken en  te eten. Toen ik weer wilde vertrekken zaten de spieren van mijn bovenbenen muurvast en ik kon amper tempo maken. Han Frenken lag iets voor mij en hij viel ook iets terug i.v.m. een zweepslag. Het was koud en later begon het te sneeuwen. Een  tijdje  later kon ik weer iets beter hardlopen, maar het was afzien. Misschien toch iets te hard vertrokken?  De voorlaatste ronde werd ik door Henry Okkersen ingehaald, die nog steeds perfect liep. Na 4 u 14 min finishde ik uiteindelijk als 10-de. Ik was hier niet ontevreden over want zoals later ook bleek, hadden velen problemen, vlgs. mij toch veroorzaakt door de koude. Anton,  bedankt voor de vele wedstrijden die je voor ons georganiseerd hebt hier in Soerendonk, Cranendonk en Budel, en natuurlijk Christine Okkersen ( de vrouw van Henry) voor de rondetelling en alles. Anton heeft aan haar de laatste tijd altijd een zeer goede onmisbare rechterhand  gehad.

                                                   -----------------------------------------